Fifty Shades of Master Thompson (SPG)

Audrey

I just finished my meeting with a client, and honestly, it went really well. I was feeling a little tired pero okay lang because it was productive. Next week na sisimulan ang construction ng maliit na coffee shop na kumuha sa service ko.

Pagdating ko sa garahe, I immediately noticed a black car na nakaparada. Mukhang may bisita pero wala naman akong pakielam kung sino.

Pagpasok ko sa house, I froze for a second. Dad was standing there, Jackie and Jessica were sitting on the sofa, lahat sila mukhang problemado at kausap nila ang isang lalake na mukhang abogado.

“Audrey, come here,” tawag ni Dad, I could hear the seriousness in his voice. I walked over and sat down, trying to stay calm. “We have a problem with the business. We’re almost bankrupt. If we don’t pay the debts, we might get sued. Hindi ko na alam ang gagawin.”

I felt my stomach drop. Bankrupt? The Boston Corporation? Ang kompanya na itinayo ni mama, it is now under the name of Walton Corporation, and I should have been the rightful heir. I grew up surrounded by comfort and luxury, everything perfect, pero ngayon, everything feels like falling apart.

At dahil iyon sa kabit ni Dad at ng step sister ko.

“So what now? Isn’t it supposed to be Tita Jackie and Jessica who handles this? Kayong tatlo ang nag ma-manage diba?” tanong ko.

“The Walton’s debt to Mr. Thompson is huge,” said Attorney Smith, showing the documents.

My eyes widened. One billion pesos. ONE BILLION. I couldn’t even imagine how we could pay that. I looked up at Attorney Smith and asked, “Attorney, who is Mr. Thompson? Bakit ganito kalaki ang naging utang ng kompanya?”

“He is the owner of the bank where Walton Corporation owes money, and sa tanong naman kung bakit naging ganyan ang amount, there is many unpaid loans na lumaki na ang interest,” he replied calmly. “I am here because Mr. Thompson wants the debt to be paid within one year.”

My stomach dropped even further. One year? That’s impossible. I turned to Dad, and I could see the fear in his eyes.

“Attorney Smith, sandali, bakit naman ang bilis, ano pa ba ang pwede naming gawin? Hindi namin kayang bayaran ang one billion pesos sa loob ng isang taon,” halos naiiyak ng sabi ni papa.

Parang napaisip naman ito tapos ay he glanced at Jessica first, then at me. “Gary, one of your daughter can pay this debt.” he said.

Dad’s eyes widened, “Attorney, anong ibig mong sabihin?”

“Mr. Thompson could agree to have one of your daughters as his servant for a year,” sagot ni Attorney Smith.

Agad na sumigaw si Jessica, “What? As his maid?”

“Well, not just a maid, but as his private maid. One of you should have to obey him completely, including attending to his… personal needs,” paliwanag ni Attorney Smith.

Jessica’s face went pale, “No! Damn way! Ayokong makipag-sex o maging katulong ng sinuman!”

Her eyes shifted at me. “Audrey… hindi ba sa mama mo naman ang Walton Corporation? Dapat ikaw ang magbayad. Ikaw dapat ang maging katulong ni Mr. Thompson!”

Jackie smiled coldly. “That is right, Gary. Audrey should be the one.”

Napatingin ako kay Dad at bakas sa mukha nito ang na iyon rin ang gustong mangyari.

I felt my chest tighten, “Do you really see me just a commodity, Dad? Kayo ang nagpalugi ng company, tapos ako ang ibibigay mo? Are you out of your mind? Hindi na ba talaga anak ang tingin mo sa akin?” naiiyak kong tanong.

Attorney Smith stood up. “You’ll have one day to think and decide. If not, a lawsuit will be sent as soon as possible,” sabi niya, tapos umalis.

Lumuhod si Dad sa harap ko. “Please Audrey, help us. Do you want your mother’s company to be lost?”

I took a deep breath, “Okay fine. But Dad, I will do it, but not to help you, or your mistress and her daughter, but for my mother,” sabi ko saka tumakbo sa kwarto ko at isinara ito ng padabog.

Pagpasok ko sa kwarto ay hindi ko mapigilan ang mapahagugol. Kinuha ko ang photo frame ni mama at niyakap ito nang mahigpit.

“Ma, sana nadito ka, I feel so alone,” bulong ko sa sarili.

Wala akong ideya kung sino ba si Mr. Thompson. Nag-research ako sa internet, pero tanging pangalan lang ang lumabas: Carlton Thompson, may net worth na five hundred billion dollars at isa sa pinakamayaman sa buong mundo. No picture, no information, nothing. Super private itong tao. Hindi nakatulong para pagaanin ang loob ko. Maski age nito ay wala.

Biglang pumasok si Jessica sa kwarto ko. Nakita niya akong umiiyak at bigla itong tumawa. “Thank you, my dear sister. You save me and our family from this problem. Pero dapat ihanda mo na ang sarili mo na maging katulong ng isang matanda, stinky, at for sure manyakis na lolo. Pero for one year lang naman, kaya pagtiisan mo na,” sabi niya, tapos umalis na habang tumatawa.

“Get out of here!” sigaw ko.

Galit na galit kong agad nilock ang pinto. Kung buhay lang ang mama ko, hindi niya papayagan ang ganito. Magdamag akong umiiyak at hindi nakatulog.

Kinabukasan, habang nagbe-breakfast, ay nilingon ako ni Dad, “Audrey, dapat maghanda ka na.”

“Hope you’re happy now,” sabi ko habang tumatayo pabalik sa kwarto. Masama ang loob ko habang nag-eempake. Gusto ko sanang tumakas, pero pinaghirapan ng mama ang kompanya. Hindi ko papayag na basta mawala ang lahat.

Maagang dumating si Attorney Smith kinabukasan. May dala siyang mga dokumento na pinapirmahan sa amin.

Tapos ay binasa niya ito, “Audrey, basta matapos mo ang 365 days bilang servant ni Mr. Thompson, ay bayad na ang utang ninyo. Pero kung aalis ka at hindi tatapusin ang isang taon ay kailangan bayaran within a week ang utang ninyo na One Billion pesos.”

Bago sumakay ng kotse, nakita ko ang nakakalokong ngisi nila Jackie at Jessica na kumakaway pa sa akin, habang si Dad naman ay nakayuko lang.

“Enjoy sister,” sabi ni Jessica bago umandar ang sasakyan paalis.

Kinakabahan ako habang nasa kotse, nang makarating kami ay nakita ko ang isang sobrang laki na mansion.

Napakaganda ng loob at halatang mamahalin ang lahat ng gamit. Parang naging simple ang paningin ko sa bahay namin.

Pinasunod ako ni Attorney Smith sa isang kwarto, “Audrey, this will be your room. Everything you need is here. Hindi ito maid’s quarter but a guest room. Still, alam mo naman ang lugar mo dito.”

Nakahanda roon ang isang maid’s uniform at sinabi niyang isuot ko ito bago ako ipakilala kay Mr. Thompson. Agad akong sumunod, kahit na parang nanginginig ang kamay ko sa kaba.

Pagkatapos, dinala niya ako sa third floor. Bago niya binuksan ang pinto ay napahinga ito ng malalim, “He’s a bit short-tempered, Audrey. He doesn’t like slow or wrong moves, so you have to be attentive all the time.” Tumango ako, pilit kinokontrol ang kaba ko.

Nang buksan niya ang pinto ay natulala ako. Hindi kasi ito ang inaasahan ko. Isang sobrang gwapo, bata, at macho na lalaki ang nasa harapan ko ngayon. Bagong paligo siya at tanging towel lang ang suot. Kita ko ang kinis ng balat niya at abs.

“Mr. Thompson, this is Audrey Walton, daughter of Gary Walton,” sabi ni Attorney Smith. Seryoso siyang tumingin sa akin mula ulo hanggang paa.

Nagpaalam na si Attorney Smith at umalis. Naiwan kami ni Mr. Thompson. Kinakabahan man ay magalang na bumati ako, “G-Good day, Mr. Thompson.”

Ngumisi siya saka lumapit at hinawakan ang baba ko. “From now on, call me Master,” sabi niya. Tapos biglang nahulog ang towel na suot niya.