วิศวะเลวทวงรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

วันต่อมาเค้กรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเที่ยงวัน เธอย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาทำกับเธออย่างรุนแรง ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน เธอรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์ร้ายนี้ที่เขาทำแบบนั้นกับเธอเพราะเขาโกรธเธอ เพราะคิดว่าเธอเป็นคนเอาเรื่องที่เขาทำแบบนั้นกับหญิงอื่นไปบอกแฟนของเขาร่างบางขยับตัวลุกจากเตียงด้วยความยากลำบากเพราะรู้สึกเจ็บร้าวตรงส่วนกลางกายที่ถูกเขาย่ำยีเมื่อคืนอย่างไร้ความเมตตาฝ่าเท้าเล็กวางลงข้างเตียงแล้วหยัดตัวลุกเดินอย่างเชื่องช้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเข้าห้องน้ำไป ดีหน่อยที่วันนี้มีเรียนช่วงบ่าย ถ้ามีเรียนช่วงเช้าคงได้ขาดเรียนแน่ร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาออกจากห้องนอนไปจึงเห็นร่างสูงนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนโซฟา เธอที่เห็นก็ถึงกับใจเต้นรัว ตัวชาวาบเพราะยังรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีกับสิ่งที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสองสามครั้งเพื่อเรียกกำลังใจให้กับตัวเอง จากนั้นจึงเดินกะโผลกกะเผลกออกไปจากห้องนอน ดวงตาคมชำเลืองมองเธอเล็กน้อยแล้วเลื่อนสายตามาจ้องหน้าจอมือถือต่อ ก่อนที่เค้กจะออกจากห้องคอนโดไปมหาวิทยาลัยเมื่อเข้ามาในห้องเรียน ใหม่ท

วันต่อมาเค้กลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากห้องนอน พายที่นั่งทานข้าวอยู่กับโซ่เมื่อเห็นเค้กออกจากห้องมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าแปลกใจ“นั่นเค้กจะไปไหนเหรอ”“เค้กจะย้ายไปอยู่หอพักค่ะ” พายลุกมายืนตรงหน้าเค้กแล้วเอ่ยออกไป“ทำไมต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นด้วยล่ะเค้ก อยู่ที่นี่จะได้ประหยัดค่าเช่าไปหลายพันเลยนะ”“เค้กรบกวนพี่ๆมานานแล้วค่ะ”“พี่ไม่เคยคิดเลยนะว่าการที่เค้กอยู่ที่นี่ จะเป็นการรบกวนโซ่กับพี่”“เค้กรู้สึกเกรงใจพี่ๆน่ะค่ะ”“แล้วหอพักที่จะไปอยู่ อยู่ไกลกับมหาลัยมากไหม”“ไม่ไกลเท่าไหร่ค่ะ”“งั้นก็โชคดีนะเค้ก พี่ค่อยโทรหานะ”“ค่ะ งั้นเค้กขอตัวนะคะ” พูดจบ ร่างเล็กก็เหลือบไปมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่เป็นผู้ชายคนแรกของเธอและเป็นคนที่เธอมีใจให้เขาไปแล้ว ทว่าเขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวอย่างเดียว เค้กที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกหน่วงๆและน้อยใจเมื่อคิดว่าเขาคงจะดีใจมากสินะที่เธอย้ายออกไปจากที่นี่เสียที เพราะเขาไม่ได้เต็มใจให้เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้วดวงตากลมโตละจากใบหน้าหล่อเหลาที่เอาแต่ก้มหน้าทานข้าวในจาน จากนั้นจึงลากกระเป๋าใบใหญ่ออกจากห้องคอนโดที่เคยอาศัยอยู่มาสองป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาบริษัทดราก้อนโซ่ขับรถหรูเข้ามาจอดในที่จอดรถส่วนตัวที่ตอนนี้รถของดราก้อนจอดอยู่ เรียวขายาวก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่มีขนาดใหญ่ ร่างสูงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดที่เพื่อนของเขาอยู่ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามายังห้องทำงานของเพื่อนสนิทแล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ดราก้อนที่กำลังทำงานอยู่เมื่อเห็นร่างสูงของเพื่อนเปิดประตูเข้ามาจึงเอ่ยถามออกไป“มึงมาทำไมไอ้โซ่” โซ่หย่อนตัวนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยออกไป“กูอยากรีโนเวทภายใน ก็เลยอยากจะมาจ้างสถาปนิกของมึงให้ไปทำให้หน่อย”“มึงอยากรีโนเวทที่ไหน บ้านหรือโรงแรม”“โรงแรม”“รีโนเวทส่วนไหน”“ห้องอาหาร แล้วก็ส่วนหน้าของโรงแรม”“ได้ อาทิตย์หน้ากูจะให้สถาปนิกเข้าไปดูแล้วกัน มึงอยากได้แบบไหนก็บอกสถาปนิกได้เลย”“อืม งั้นวันนี้กูกลับก่อน” โซ่ทำท่าจะลุก แต่ดราก้อนพูดขึ้น“นี่ก็เที่ยงแล้ว ถ้ามึงไม่รีบ เดี๋ยวออกไปกินข้าวด้วยกันสิ”“กูยัง…” โซ่กำลังจะบอกว่ายังไม่หิว แต่ดราก้อนพูดขึ้นเสียก่อน“เดี๋ยวกูจะชวนเค้กไปด้วย” “…” ร่างสูงชะงักเมื่อรู้ว่ายัยรูมเมทจะไปด้วย“แต่ถ้ามึงรีบ ก็ไม่เป็…” ดราก้อนพูดไม่ทันจบ โซ่ก็พู

ร่างสูงโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอของเธอ ฝ่ามือหนาสอดประสานนิ้วเรียวทั้งสองข้างและกดไว้ข้างหัวของเธอ เธอหดคอหลบจมูกของเขาที่ฝังอยู่ตรงซอกคอของเธอ“คุณโซ่อย่าทำเค้กเลย ปล่อยเค้กไปเถอะ”“วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ฉันไม่ได้เป็นคนชอบความรุนแรง”“ไม่ชอบความรุนแรงงั้นเหรอ ที่คุณทำคืนนั้นยิ่งกว่ารุนแรงซะอีก”“คืนนั้นมันอาจจะดูป่าเถื่อนไปหน่อย เพราะฉันทำไปด้วยความโกรธ” เสียงทุ้มว่าพลางจมูกของเขาก็คลอเคลียอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่น เขาซุกไซ้และขบเม้มต้นคอระหงสลับไปมาทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบา เค้กขยับตัวดิ้นแต่ฝ่ามือแกร่งก็กดมือของเธอไว้กับโต๊ะแน่นจนเธอไม่สามารถหลุดออกไปจากเขาได้ใบหน้าหล่อเหลาละจากซอกคอขาวแล้วจุมพิตริมฝีปากชมพู เขาขบเม้มกลีบปากนุ่มอย่างละเมียดละไมก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปกระหวัดชิมความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชองลิ้นที่มีประสบการณ์ไล่ต้อนลิ้นเล็กที่ยังไม่ประสีประสาอยู่นานนับนาที จากนั้นจึงถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งพลางนัยน์ตาคมจดจ้องไปยังดวงตาคู่สวย ก่อนจะพูดออกไป“ฉันขอเข้าไปในตัวเธอนะ”“ไม่ๆ อย่านะ อย่าทำ” เธอปฏิเสธพลางส่ายหน้ารัวๆ พร้อมกับกระถดตัวหนี แต่เขารั้งไว้“ฉันอยากเข้าไปในร่างกายของเธอ”“ค

“ปวดท้องเมนส์เหรอ” เขาที่เห็นว่าเธอมีท่าทีแบบนั้นจึงรู้ว่าเธอคงจะปวดท้องประจำเดือน เพราะแฟนเก่าของเขาก็มักจะเป็นแบบนี้เวลาประจำเดือนมาวันแรก“…” เธอพยักหน้า แต่ไม่กล้าเงยหน้ามองเขาเพราะรู้สึกอาย“แล้วจะอายทำไม”“เค้กอยากกลับห้องตอนนี้เลย” ถ้าอยู่ต่อ ประจำเดือนคงไหลเต็มโซฟานี้แน่“จะรีบไปไหน”“คือ…ถ้าเค้กอยู่ต่อคงไม่ได้แล้ว” สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด“เมนส์เพิ่งมาเมื่อกี้เหรอ”“…” พยักหน้า“ในกระเป๋ามีผ้าอนามัยไหม”“…” ส่ายหน้า“ไหนลุกขึ้นมาดูก่อนซิ” เขาจับร่างเล็กให้ลุกขึ้นจึงเห็นเลือดติดอยู่บนโซฟาสีเทาอ่อนและกระโปรง เค้กที่เห็นจึงพูดออกไปด้วยความเกรงใจที่ทำโซฟาของเขาเปื้อน“เดี๋ยวเค้กเช็ดออกให้นะ”“เธอนั่งรอก่อน เดี๋ยวฉันลงไปซื้อผ้าอนามัยกับเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เธอเปลี่ยน”“มะ ไม่ต้องค่ะ เค้กซื้อเอง” เธอปฏิเสธทันควัน เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เธอไม่เคยให้ผู้ชายซื้อผ้าอนามัยให้“เธอจะลงไปทั้งแบบนี้เหรอ เลือดติดที่กระโปรง เธอไม่รู้หรือไง”“แล้ว…คุณเคยซื้อผ้าอนามัยเหรอ”“ไม่เคยซื้อหรอก แต่ถ้ามันจำเป็นก็ต้องซื้อไหมล่ะ…”“งั้นเธอรอแปป ฉันจะลงไปซื้อมาให้ เธอใช้ผ้าอนามัยยี่ห้ออะไร”“ยี่ห้ออะไร