All Chapters of วิศวะเลวทวงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“เค้กจะไปเรียนมหาลัยไหนเหรอ”“มหาลัยxxxค่ะป้า”“ที่แท้มหาลัยที่เค้กเรียน ก็เป็นมหาลัยเดียวกับที่ลูกชายของป้าเรียนนี่เอง…”“งั้นเอาอย่างนี้ไหมพร”“…” อัมพรกับเค้กจ้องหน้าสุพัตราอย่างรอฟัง“ให้เค้กไปอยู่กับลูกชายของฉันที่คอนโดสิ เธอจะได้หมดห่วงไงพร ดีกว่าให้เค้กต้องไปอยู่คนเดียวนะ” แล้วเค้กก็พูดขึ้นทันที“ไม่เป็นไรค่ะป้า เค้กอยู่คนเดียวได้”“แต่ป้าว่าเค้กไปอยู่กับลูกชายป้าดีกว่านะ ถ้ามีปัญหาอะไรเค้กก็ปรึกษาลูกชายของป้าได้เลย”“ฉันรู้สึกเกรงใจลูกชายของเธอน่ะ” อัมพรพูดขึ้น “เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก คอนโดของลูกชายฉันมีสองชั้นแล้วก็กว้างด้วย ลูกฉันนอนห้องข้างบน ถ้าเค้กไปอยู่ ก็นอนห้องข้างล่าง และอีกอย่างเธอไม่ต้องส่งค่าเช่าห้องไง ส่งแต่ค่ากินก็พอ ค่าเช่าห้องที่ใกล้มหาลัยเดือนละหลายพันอยู่นะ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟอีก เธอเก็บเงินที่จะจ่ายค่าเช่าไว้จ่ายค่าเทอมของเค้กดีกว่านะ”“…” อัมพรครุ่นคิดและมีท่าทีลังเล พอคิดว่าลูกสาวต้องไปอยู่ไกลๆ แล้วต้องอยู่คนเดียวก็อดเป็นห่วงไม่ได้“ลูกชายฉันเขาไม่ใช่คนเรื่องมาก เขาเป็นคนอะไรก็ได้ และฉันมั่นใจว่าโซ่จะสามารถดูแลและช่วยเหลือเค้กได้ ให้เค้กไปอยู่กับโซ่เถอะพร เธอจ

คอนโดเมื่อทั้งสองเข้ามาในห้องคอนโด เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง“คอนโดนี้มีสองชั้น ห้องนอนฉันอยู่ชั้นบน ส่วนเธอนอนห้องข้างล่าง และเธอก็ห้ามขึ้นไปชั้นบนเด็ดขาด”“ค่ะ”เขาหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าสตางค์แบรนด์ดังแล้วยื่นให้เธอ“นี่คีย์การ์ดคอนโด” เธอยื่นมือไปรับ“เอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องนอน”“ค่ะ” รับคำเสร็จร่างเล็กก็ลากกระเป๋าใบใหญ่เข้าไปยังห้องนอน จากนั้นร่างสูงจึงสาวเท้าขึ้นชั้นบนไปหาแฟนสาวที่คิดว่าเธอน่าจะอยู่ในห้องนอน“ยังปวดท้องอยู่ไหม” เรียวปากหยักเอ่ยถามแฟนสาวที่นอนอยู่บนเตียงกว้างพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงข้างเธอ“ยังปวดอยู่”“พายอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันสั่งให้”“ตอนนี้ยังไม่อยากกินอะไร ให้หิวก่อนค่อยสั่งก็ได้”“เอางั้นก็ได้”“โซ่พารูมเมทมาแล้วเหรอ”“อืม งั้นพายนอนต่อเถอะ ฉันจะออกไปข้างนอก”“โซ่จะออกไปไหนเหรอ”“ออกไป…ทำธุระน่ะ” เขาตอบอย่างไม่เต็มเสียงเพราะธุระที่เขาจะออกไปทำนั้น ถ้าเธอรู้เข้าคงโกรธเขามากแน่ๆ อาจจะถึงขั้นเลิกกันก็ได้“แล้วโซ่จะไปนานไหม”“สักพักแหละ ค่ำๆถึงจะกลับ”“อืม ไปเถอะ” จากนั้นร่างแกร่งก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วออกจากห้องลงชั้นล่างไปขึ้นรถหร

มหาวิทยาลัยเมื่อเค้กทานข้าวเสร็จก็เดินมาเข้าห้องสมุดที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เธอหยิบหนังสือที่วางอยู่บนชั้นมาเพื่อจะอ่านก่อนจะถึงเวลาเข้าเรียนในวิชาต่อไปเธอเปิดหนังสือแล้วอ่านได้ไม่ถึงห้านาทีก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงดังมาจากมุมหนึ่ง และเสียงเหมือนกับมีอะไรกระทบกันดังกึกก้องไปทั้งห้อง เธอที่อยากรู้จึงลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปตามเสียงที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนได้เห็นหญิงสาวที่อยู่ในชุดนักศึกษายืนโก้งโค้ง มือเกาะขอบชั้นวางหนังสือและมีชายร่างสูงในเสื้อช็อปที่กางเกงอยู่กลางสะโพกกำลังจับเอวของผู้หญิงคนนั้นและทำเรื่องนั้นกัน เค้กเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนเกือบช็อกเมื่อเห็นว่าชายที่กำลังมีเพศสัมพันธ์กับนักศึกษาสาวอยู่นั้นคือเจ้าของห้องคอนโดที่เธออาศัยอยู่ เธอคิดในใจว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่ทำไมเขาถึงยังมาทำแบบนี้กับคนอื่นอีก“ซี้ด อื้อ พิมพ์เสียวจังเลยค่ะพี่โซ่”ตั่บๆๆๆ“กระแทกเข้ามาลึกๆอีกค่ะ พิมพ์จะแตกแล้ว”ตั่บ!ๆๆๆ“ลึกอีกค่ะ ใกล้แล้ว อ๊า เสียว” ร่างสูงรัวสะโพกส่งท่อนเอ็นขนาดมหึมาเข้าใส่ร่องสาวจากทางด้านหลังด้วยความหนักหน่วง ก่อนที่เขาจะส่งหญิงสาวไปถึงปลายทาง จากนั้นเขาจึงเร่งเครื่องความเร็วต

หนึ่งเดือนต่อมาเค้กไปอยู่บ้านหนึ่งเดือนในช่วงปิดเทอม ตอนนี้ก็กลับมาเรียนตามปกติแล้วมหาวิทยาลัยในขณะที่เค้กเดินออกมาจากตึกคณะสถาปัตยกรรม รถหรูของโซ่ที่มีพายนั่งมาด้วยก็ขับผ่านเธอไปอย่างช้าๆบนรถ“โซ่นั่นเค้กนี่ รับเค้กกลับคอนโดด้วยสิ” เมื่อพายเห็นเค้กก็หันบอกแฟนหนุ่มทันที“ให้เขากลับเองนั่นแหละดีแล้ว ให้เขานั่งไปด้วยก็เกะกะเปล่าๆ” โซ่พูดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“โซ่ ทำไมถึงได้ใจดำจังล่ะ เค้กอยู่กับเรานะ เราควรมีน้ำใจกับเขาบ้างสิ”“ฉันอยากนั่งไปกับพายสองคน ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวาย”“เฮ้อ ก็ได้” พายถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนกับแฟนตัวเองที่เขาไม่เคยมีน้ำใจกับเค้กเลย หลายเดือนที่เค้กมาอยู่ที่คอนโด หลายครั้งที่โซ่กับเธอไปมหาวิทยาลัยในเวลาเดียวกันกับเค้ก พอเธอบอกว่าให้รับเค้กไปมหาวิทยาลัยด้วย โซ่กลับบอกว่า‘ให้เขาไปเองนั่นแหละดีแล้ว อย่าให้เขามาวุ่นวายกับเราเลย’ครืนๆทันใดนั้นท้องฟ้าที่กำลังสว่างสดใสกลับมืดครึ้มและมีเสียงฟ้าร้อง พายที่เห็นจึงเอ่ยขึ้น“ฝนกำลังจะตกแล้วนะโซ่ รับเค้กไปด้วยเถอะ”“ให้เขากลับเองเถอะพาย พายอย่าไปใส่ใจเขานักเลย”“โซ่นี่ยังไงกันนะ” พายบ่นพึมพำ“พายไม่ดีใจเหรอที่ฉันไม่ให้

เค้กที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นพายเดินลงบันไดมาพร้อมกับหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วยจึงขมวดคิ้วนึกสงสัย พายที่เห็นจึงบอกความจริงกับเค้กออกไป“พี่เลิกกับโซ่แล้ว พี่จะกลับไปอยู่คอนโดของพี่ ต่อไปเค้กคงเหงาแย่ที่ไม่มีพี่ชวนคุย”เค้กลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาพายพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าหม่นเมื่อคิดว่าต่อไปเธอคงเหงาแย่ เพราะตลอดระยะเวลาที่เธอมาอยู่ที่นี่ก็มีพี่พายนี่แหละที่ชวนเธอคุยจนทำให้เธอรู้สึกไม่อึดอัดในการอยู่ที่นี่“ใช่ค่ะ เค้กคงเหงาแย่เลย เพราะไม่รู้จะพูดกับใคร”“ถ้าเหงาเค้กก็โทรหาพี่ได้นะ หรือไปหาพี่ที่คอนโดก็ได้ เดี๋ยวพี่จะส่งที่อยู่มาให้ พี่ไปก่อนนะเค้ก” พายพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง“โชคดีนะคะพี่พาย หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีกนะ”“พี่ไปนะ” บอกจบพายก็ลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากคอนโดไป ทิ้งให้เค้กที่ยืนอยู่มองตามรุ่นพี่ด้วยแววตาหม่นหมองเมื่อคิดว่าต้องอยู่กับเขาที่ไม่เคยคิดจะญาติดีกับเธอเลยร่างเล็กหันกลับมาแล้วปะทะเข้ากับร่างแกร่งของโซ่อย่างจังจนล้มลงก้นกระแทกพื้นพลัก!ตุบ“อ๊ะ โอ๊ย!” สีหน้าของเธอเหยเกเพราะรู้สึกเจ็บที่สะโพก ก่อนเสียงทุ้มเย็นชาจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน “ฉั