Share

12 ง้อแฟน

Penulis: Duangkwan
last update Tanggal publikasi: 2026-03-27 15:03:55

“เอาตั๋วเธอมาให้ฉัน ฉันจะไปนั่งข้างพาย” เมื่อเข้ามาในโรงหนังโซ่ก็สลับตั๋วกับเค้กเพื่อที่เขาจะได้ไปน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • วิศวะเลวทวงรัก   29 ได้รับโอกาส (จบ)

    “ช่วยเปิดโอกาสให้ผัวเลวๆคนนี้ได้ทำความดีเพื่อเมียเถอะนะ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แววตาเว้าวอน“…” “ได้ไหมครับ พี่อยากเป็นสามีที่ดีของเค้กและอยากเป็นพ่อที่ดีของลูกนะ พี่จะทำแต่สิ่งดีๆให้ลูกได้เห็นเพื่อเป็นแบบอย่างให้ลูก พี่จะสอนลูกให้ทำแต่สิ่งดีๆ และพี่จะบอกลูกว่าในสมัยวัยรุ่นพี่เคยทำตัวแย่มาก่อน แล้วพี่ก็จะตักเตือนลูกว่าห้ามทำแบบพี่”“…” เธอเริ่มลังเลนิดหน่อยกับความในใจที่เขาเอ่ยออกมา“ให้พี่ได้ลูแลเค้กกับลูกนะ พี่จะดูแลเค้กกับลูกให้ดีที่สุด เค้กอยากได้อะไรพี่จะให้เค้กทุกอย่าง”“…” “อยู่กับพี่ที่นี่นะ พี่ขอร้อง…”หลังจากที่เค้กครุ่นคิดและชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจแล้วพูดออกไป“ก็ได้ค่ะ”เขายิ้มร่าด้วยความดีใจและเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเมื่อเธอจะอยู่ที่นี่กับเขา ก่อนน้ำตาแห่งความดีใจจะไหลลงอาบแก้มสากแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความตื้นตันใจ“งั้นเราขึ้นคอนโดกันเถอะ” ว่าแล้วเขาก็ลงจากรถแล้วเดินมาโอบเมียตัวน้อยอย่างทะนุถนอมก่อนจะพากันขึ้นคอนโดไปเมื่อเข้ามาในห้องคอนโดเขาก็หันบอกเธอที่ยืนข้างๆ“ขึ้นไปนอนห้องนอนชั้นบนดีกว่านะ”“เค้กจะไม่ขึ้นไปชั้นบน เค้กจะนอนห้องเดิม”“ได้ ง

  • วิศวะเลวทวงรัก   28 พิสูจน์ตัวเอง

    ย้อนกลับไปตอนที่เค้กย้ายออกไปจากคอนโด‘นั่นเค้กจะไปไหนเหรอ’‘เค้กจะย้ายไปอยู่หอพักค่ะ’โซ่ที่นั่งทานข้าวอยู่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักพลางใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง แต่เขาก็ทำทีไม่ได้ใส่ใจ‘โซ่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ เอาแต่กินอย่างเดียวเลยนะ’‘แล้วพายจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ’‘ก็เรื่องที่เค้กไปอยู่ที่อื่นไง’‘เขาจะไปอยู่ที่ไหนก็ช่างเขาสิ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากให้เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’ พูดจบเขาก็ทานข้าวต่อ ทว่าหัวใจของเขารู้สึกโหวงๆเมื่อคนที่เคยเป็นรูมเมทของเขามาสองปีไม่อยู่ที่นี่แล้วหนึ่งเดือนต่อมาหนึ่งเดือนหลังจากที่เค้กย้ายออกไป ทุกคืนโซ่มักจะออกไปดื่มแล้วกลับมาเกือบเช้า เพราะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้อารมณ์ของเขาแปรปรวน หงุดหงิดง่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนพายต้องพูด‘ช่วงหลังๆมานี้โซ่ออกไปดื่มบ่อยจังเลยนะ แล้วก็กลับมาเกือบเช้าเกือบทุกวันด้วย แล้วโซ่ก็หงุดหงิดบ่อยด้วย’ ‘ช่วงนี้ฉันมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ’ โซ่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วพูดออกไป‘เรื่องอะไรเหรอ โซ่บอกพายได้ไหม’‘ฉันขอถามพายหน่อยสิ’‘อยากถามเรื่องอะไรล่ะ’‘เรื่องที่ฉันไปมีผู้หญิงอื่น ใครเป็นคนบอกพายเหรอ’‘ก

  • วิศวะเลวทวงรัก   27 ยอมและเชื่อฟังทุกอย่าง

    “มึงต้องพยายามหน่อยนะไอ้โซ่ เพราะกว่าเค้กจะเชื่อใจว่ามึงหยุดที่เธอคนเดียว คงต้องใช้เวลา และอีกเรื่องคือตอนนั้นมึงวู่วามเอง ไม่สืบให้ดีก่อนว่าใครกันแน่เป็นคนบอกเรื่องนั้นกับพาย”“กูรู้ว่ากูผิด แต่กูกำลังทำดีเค้กอยู่นี่ไง”“ผู้หญิงบางคนถ้าได้โกรธแล้วง้อยากนะ”“ต่อให้มันจะยากแค่ไหน แต่กูก็ไม่ยอมแพ้หรอก เค้กเป็นเมียกู ต่อให้ต้องง้อไปทั้งชีวิต กูก็จะง้อ” พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าไปขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้ากลับคอนโดไปหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบริษัทดราก้อน ตอนเย็นในขณะที่เค้กสาวเท้าออกไปจากบริษัท เธอก็ต้องหยุดฝีก้าวไว้เพราะรู้สึกเวียนหัวและหน้ามืด เธอยกมือคลึงที่ขมับและส่ายศีรษะเบาๆเพื่อให้หายจากอาการหน้ามืด แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะมันยิ่งทำให้เธอยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากขึ้นเค้กหย่อนตัวนั่งบนพื้นเพราะหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ดราก้อนที่ออกมาเห็นพอดีจึงตกใจมากที่เห็นเธอนั่งบนพื้นแบบนั้น“เค้ก! เป็นอะไร!” เขาโผเข้ามาย่อกายนั่งข้างๆ เค้กที่มีใบหน้าซีดเซียวหันมองชายหนุ่มด้วยสายตาปรือปรอย ก่อนที่เธอจะหมดสติและฟุบไปบนหน้าอกของเขา“เค้ก!” ดราก้อนอุทานพร้อมกับเขย่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมอกของเขา เขาพยายามตั้งสติแล้วอุ้มเธอพาไ

  • วิศวะเลวทวงรัก   26 ไม่ย่อท้อ

    ห้องทำงาน“เรื่องมันเป็นยังไง มึงเล่ามาให้หมด” เมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ดราก้อนก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง“เค้กเป็นคนบ้านเดียวกับแม่ แม่ของเค้กกับแม่เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน เมื่อสี่ปีก่อนตอนเค้กเข้าปีหนึ่ง แม่ฝากให้เค้กมาอยู่กับกูที่คอนโด”“ตอนนั้นพายก็อยู่กับมึงด้วยใช่ไหม”“อืม”“แล้วไงต่อ”“เค้กมาอยู่คอนโดกูได้ปีนึง พายก็จับได้ว่ากูไปยุ่งกับคนอื่น กูก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนบอกพาย”“แล้วเค้กรู้ด้วยเหรอว่ามึงไปยุ่งกับคนอื่น”“รู้”“เค้กรู้ได้ไง”“เค้กเห็นตอนที่กูกับนักศึกษามีอะไรกันในห้องสมุด แล้วเค้กก็ไม่ได้เห็นแค่ครั้งเดียว”“มึงก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนเอาเรื่องที่มึงไปเอากับอื่นไปบอกพาย?”“อืม”“พอพายบอกเลิก มึงก็โกรธเค้กเพราะคิดว่าเค้กเป็นคนไปฟ้องพาย แล้วมึงก็เอาความโกรธไปลงกับเค้ก แล้วมึงก็แก้แค้นเค้กด้วยวิธีนั้น”“อืม”“พอมึงมีอะไรกับเค้กแล้วก็ไปง้อพาย แล้วพากลับมาอยู่ด้วยกันอีก โดยที่เค้กก็ยังอยู่กับมึง”“หลังจากพายกลับมาเป็นแฟนกับกูได้ปีนึง เค้กก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”“แล้วพอมาตอนนี้มึงก็มาทำตัวหวงก้าง อยากได้คืน?”“…”“คืนนั้นที่กูโทรไปชวนมึงออกมากินเหล้า แล้วมึงไม่ออกมาเพ

  • วิศวะเลวทวงรัก   25 มีสิทธิ์

    เมื่อรถของอัมพรลับสายตาไปแล้ว โซ่ก็ไม่รอช้าที่จะลุกจากม้าหินแล้วเข้าบ้านไปหาเจ้าของบ้านตัวเล็กจึงเห็นว่าเธอนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหย่อนกายนั่งข้างเธอพรึบ“คุณ!” เค้กที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอทีวีถึงกับตกใจเมื่อร่างสูงเข้ามาในบ้าน แล้วเขามาทำไม“ดูอะไรอยู่เหรอ เห็นตั้งใจดูจัง”“…” เค้กไม่ตอบคำถาม เธอลุกจากโซฟาหมายจะเข้าห้อง แต่เขาเอื้อมไปรั้งเอวบางให้มานั่งบนตัก พร้อมกับสวมกอดไว้จากทางด้านหลังหมับ!“ปล่อยนะ” เสียงนิ่ง หน้านิ่ง“จะรีบไปไหนล่ะ อยากดูโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอ”“ไม่อยากดูแล้ว เสียบรรยากาศ” เธอบิดกายดิ้น แต่สองแขนแกร่งกลับโอบร่างเล็กไว้อย่างอ่อนโยน“เกลียดฉันมากเลยเหรอ”“รู้อยู่แล้วนี่ ยังจะถามอีก แล้วมาทำไม ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”“ก็มาหาเมียไง หลายวันแล้วไม่ได้เห็นหน้าเมีย คิดถึงใจจะขาดอยู่แล้ว” พูดจบจมูกโด่งเป็นสันก็กดจูบไปบนพวงแก้มนุ่มพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมที่เขาถวิลหามาหลายวันแล้วจนเต็มปอดฟอด“กลับบ้านไปได้แล้ว”“ขอกอดเมียให้หายคิดถึงก่อนนะ” ว่าแล้วก็หอมแก้มขาวอีกทีฟอด“ไปเที่ยวในเมืองกันไหม พาแม่เธอไปด้วย”“ไม่ไป เค้กไม่อยากไปไหนกับคุณ

  • วิศวะเลวทวงรัก   24 อยากตามไปอยู่ด้วย

    ห้าวันต่อมาเป็นเวลาห้าวันแล้วที่โซ่ไม่ได้เจอกับเค้ก หลายวันที่ผ่านมานี้เขารู้สึกกระสับกระส่ายที่ไม่ได้เจอเธอ วันนี้เขาจึงคิดได้ว่าถ้าอยากเจอเธอต้องไปหาดราก้อนที่บริษัทเพราะดราก้อนจะพาเธอออกไปกินข้าวเที่ยงทุกวันเมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็ออกจากบริษัทไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบริษัทของดราก้อนทันทีบริษัทดราก้อนคนตัวสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเพื่อนอย่างร้อนใจ ดราก้อนละสายตาออกจากงานตรงหน้าแล้วเอ่ยถามเพื่อนของตัวเอง“มึงมีธุระอะไรถึงได้มาหากูถึงนี่ หรืออยากจะให้เค้กแก้แบบตรงไหนอีก”“เพื่อนกันมาหากันไม่ได้หรือไง” โซ่เอ่ยด้วยท่าทีไขสือแล้วหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยออกไป“นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวออกไปกินข้าวกันนะ”“อืม วันนี้เราคงต้องออกไปกินกันสองคนนะ เพราะเค้กไม่มาทำงาน”“เขาไปไหน” โซ่ถามด้วยสีหน้าสงสัยและตกใจ“เค้กลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด กูไปส่งที่สนามบินเมื่อเช้า”“ลากลับบ้าน?”“อืม ลาห้าวัน”พรึบ!โซ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ ดราก้อนเอ่ยถามด้วยสีหน้างงงวย“มึงจะไปไหน” “กูไม่ได้ไปกินข้าวกับมึงแล้วนะ พอดีกูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่จะต้องไปทำ กูไปนะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ออกจากบริษัท

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status