Masuk“ช่วยเปิดโอกาสให้ผัวเลวๆคนนี้ได้ทำความดีเพื่อเมียเถอะนะ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แววตาเว้าวอน“…” “ได้ไหมครับ พี่อยากเป็นสามีที่ดีของเค้กและอยากเป็นพ่อที่ดีของลูกนะ พี่จะทำแต่สิ่งดีๆให้ลูกได้เห็นเพื่อเป็นแบบอย่างให้ลูก พี่จะสอนลูกให้ทำแต่สิ่งดีๆ และพี่จะบอกลูกว่าในสมัยวัยรุ่นพี่เคยทำตัวแย่มาก่อน แล้วพี่ก็จะตักเตือนลูกว่าห้ามทำแบบพี่”“…” เธอเริ่มลังเลนิดหน่อยกับความในใจที่เขาเอ่ยออกมา“ให้พี่ได้ลูแลเค้กกับลูกนะ พี่จะดูแลเค้กกับลูกให้ดีที่สุด เค้กอยากได้อะไรพี่จะให้เค้กทุกอย่าง”“…” “อยู่กับพี่ที่นี่นะ พี่ขอร้อง…”หลังจากที่เค้กครุ่นคิดและชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจแล้วพูดออกไป“ก็ได้ค่ะ”เขายิ้มร่าด้วยความดีใจและเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเมื่อเธอจะอยู่ที่นี่กับเขา ก่อนน้ำตาแห่งความดีใจจะไหลลงอาบแก้มสากแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความตื้นตันใจ“งั้นเราขึ้นคอนโดกันเถอะ” ว่าแล้วเขาก็ลงจากรถแล้วเดินมาโอบเมียตัวน้อยอย่างทะนุถนอมก่อนจะพากันขึ้นคอนโดไปเมื่อเข้ามาในห้องคอนโดเขาก็หันบอกเธอที่ยืนข้างๆ“ขึ้นไปนอนห้องนอนชั้นบนดีกว่านะ”“เค้กจะไม่ขึ้นไปชั้นบน เค้กจะนอนห้องเดิม”“ได้ ง
ย้อนกลับไปตอนที่เค้กย้ายออกไปจากคอนโด‘นั่นเค้กจะไปไหนเหรอ’‘เค้กจะย้ายไปอยู่หอพักค่ะ’โซ่ที่นั่งทานข้าวอยู่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักพลางใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง แต่เขาก็ทำทีไม่ได้ใส่ใจ‘โซ่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ เอาแต่กินอย่างเดียวเลยนะ’‘แล้วพายจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ’‘ก็เรื่องที่เค้กไปอยู่ที่อื่นไง’‘เขาจะไปอยู่ที่ไหนก็ช่างเขาสิ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากให้เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’ พูดจบเขาก็ทานข้าวต่อ ทว่าหัวใจของเขารู้สึกโหวงๆเมื่อคนที่เคยเป็นรูมเมทของเขามาสองปีไม่อยู่ที่นี่แล้วหนึ่งเดือนต่อมาหนึ่งเดือนหลังจากที่เค้กย้ายออกไป ทุกคืนโซ่มักจะออกไปดื่มแล้วกลับมาเกือบเช้า เพราะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้อารมณ์ของเขาแปรปรวน หงุดหงิดง่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนพายต้องพูด‘ช่วงหลังๆมานี้โซ่ออกไปดื่มบ่อยจังเลยนะ แล้วก็กลับมาเกือบเช้าเกือบทุกวันด้วย แล้วโซ่ก็หงุดหงิดบ่อยด้วย’ ‘ช่วงนี้ฉันมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ’ โซ่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วพูดออกไป‘เรื่องอะไรเหรอ โซ่บอกพายได้ไหม’‘ฉันขอถามพายหน่อยสิ’‘อยากถามเรื่องอะไรล่ะ’‘เรื่องที่ฉันไปมีผู้หญิงอื่น ใครเป็นคนบอกพายเหรอ’‘ก
“มึงต้องพยายามหน่อยนะไอ้โซ่ เพราะกว่าเค้กจะเชื่อใจว่ามึงหยุดที่เธอคนเดียว คงต้องใช้เวลา และอีกเรื่องคือตอนนั้นมึงวู่วามเอง ไม่สืบให้ดีก่อนว่าใครกันแน่เป็นคนบอกเรื่องนั้นกับพาย”“กูรู้ว่ากูผิด แต่กูกำลังทำดีเค้กอยู่นี่ไง”“ผู้หญิงบางคนถ้าได้โกรธแล้วง้อยากนะ”“ต่อให้มันจะยากแค่ไหน แต่กูก็ไม่ยอมแพ้หรอก เค้กเป็นเมียกู ต่อให้ต้องง้อไปทั้งชีวิต กูก็จะง้อ” พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าไปขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้ากลับคอนโดไปหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบริษัทดราก้อน ตอนเย็นในขณะที่เค้กสาวเท้าออกไปจากบริษัท เธอก็ต้องหยุดฝีก้าวไว้เพราะรู้สึกเวียนหัวและหน้ามืด เธอยกมือคลึงที่ขมับและส่ายศีรษะเบาๆเพื่อให้หายจากอาการหน้ามืด แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะมันยิ่งทำให้เธอยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากขึ้นเค้กหย่อนตัวนั่งบนพื้นเพราะหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ดราก้อนที่ออกมาเห็นพอดีจึงตกใจมากที่เห็นเธอนั่งบนพื้นแบบนั้น“เค้ก! เป็นอะไร!” เขาโผเข้ามาย่อกายนั่งข้างๆ เค้กที่มีใบหน้าซีดเซียวหันมองชายหนุ่มด้วยสายตาปรือปรอย ก่อนที่เธอจะหมดสติและฟุบไปบนหน้าอกของเขา“เค้ก!” ดราก้อนอุทานพร้อมกับเขย่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมอกของเขา เขาพยายามตั้งสติแล้วอุ้มเธอพาไ
ห้องทำงาน“เรื่องมันเป็นยังไง มึงเล่ามาให้หมด” เมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ดราก้อนก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง“เค้กเป็นคนบ้านเดียวกับแม่ แม่ของเค้กกับแม่เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน เมื่อสี่ปีก่อนตอนเค้กเข้าปีหนึ่ง แม่ฝากให้เค้กมาอยู่กับกูที่คอนโด”“ตอนนั้นพายก็อยู่กับมึงด้วยใช่ไหม”“อืม”“แล้วไงต่อ”“เค้กมาอยู่คอนโดกูได้ปีนึง พายก็จับได้ว่ากูไปยุ่งกับคนอื่น กูก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนบอกพาย”“แล้วเค้กรู้ด้วยเหรอว่ามึงไปยุ่งกับคนอื่น”“รู้”“เค้กรู้ได้ไง”“เค้กเห็นตอนที่กูกับนักศึกษามีอะไรกันในห้องสมุด แล้วเค้กก็ไม่ได้เห็นแค่ครั้งเดียว”“มึงก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนเอาเรื่องที่มึงไปเอากับอื่นไปบอกพาย?”“อืม”“พอพายบอกเลิก มึงก็โกรธเค้กเพราะคิดว่าเค้กเป็นคนไปฟ้องพาย แล้วมึงก็เอาความโกรธไปลงกับเค้ก แล้วมึงก็แก้แค้นเค้กด้วยวิธีนั้น”“อืม”“พอมึงมีอะไรกับเค้กแล้วก็ไปง้อพาย แล้วพากลับมาอยู่ด้วยกันอีก โดยที่เค้กก็ยังอยู่กับมึง”“หลังจากพายกลับมาเป็นแฟนกับกูได้ปีนึง เค้กก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”“แล้วพอมาตอนนี้มึงก็มาทำตัวหวงก้าง อยากได้คืน?”“…”“คืนนั้นที่กูโทรไปชวนมึงออกมากินเหล้า แล้วมึงไม่ออกมาเพ
เมื่อรถของอัมพรลับสายตาไปแล้ว โซ่ก็ไม่รอช้าที่จะลุกจากม้าหินแล้วเข้าบ้านไปหาเจ้าของบ้านตัวเล็กจึงเห็นว่าเธอนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหย่อนกายนั่งข้างเธอพรึบ“คุณ!” เค้กที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอทีวีถึงกับตกใจเมื่อร่างสูงเข้ามาในบ้าน แล้วเขามาทำไม“ดูอะไรอยู่เหรอ เห็นตั้งใจดูจัง”“…” เค้กไม่ตอบคำถาม เธอลุกจากโซฟาหมายจะเข้าห้อง แต่เขาเอื้อมไปรั้งเอวบางให้มานั่งบนตัก พร้อมกับสวมกอดไว้จากทางด้านหลังหมับ!“ปล่อยนะ” เสียงนิ่ง หน้านิ่ง“จะรีบไปไหนล่ะ อยากดูโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอ”“ไม่อยากดูแล้ว เสียบรรยากาศ” เธอบิดกายดิ้น แต่สองแขนแกร่งกลับโอบร่างเล็กไว้อย่างอ่อนโยน“เกลียดฉันมากเลยเหรอ”“รู้อยู่แล้วนี่ ยังจะถามอีก แล้วมาทำไม ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”“ก็มาหาเมียไง หลายวันแล้วไม่ได้เห็นหน้าเมีย คิดถึงใจจะขาดอยู่แล้ว” พูดจบจมูกโด่งเป็นสันก็กดจูบไปบนพวงแก้มนุ่มพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมที่เขาถวิลหามาหลายวันแล้วจนเต็มปอดฟอด“กลับบ้านไปได้แล้ว”“ขอกอดเมียให้หายคิดถึงก่อนนะ” ว่าแล้วก็หอมแก้มขาวอีกทีฟอด“ไปเที่ยวในเมืองกันไหม พาแม่เธอไปด้วย”“ไม่ไป เค้กไม่อยากไปไหนกับคุณ
ห้าวันต่อมาเป็นเวลาห้าวันแล้วที่โซ่ไม่ได้เจอกับเค้ก หลายวันที่ผ่านมานี้เขารู้สึกกระสับกระส่ายที่ไม่ได้เจอเธอ วันนี้เขาจึงคิดได้ว่าถ้าอยากเจอเธอต้องไปหาดราก้อนที่บริษัทเพราะดราก้อนจะพาเธอออกไปกินข้าวเที่ยงทุกวันเมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็ออกจากบริษัทไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบริษัทของดราก้อนทันทีบริษัทดราก้อนคนตัวสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเพื่อนอย่างร้อนใจ ดราก้อนละสายตาออกจากงานตรงหน้าแล้วเอ่ยถามเพื่อนของตัวเอง“มึงมีธุระอะไรถึงได้มาหากูถึงนี่ หรืออยากจะให้เค้กแก้แบบตรงไหนอีก”“เพื่อนกันมาหากันไม่ได้หรือไง” โซ่เอ่ยด้วยท่าทีไขสือแล้วหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยออกไป“นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวออกไปกินข้าวกันนะ”“อืม วันนี้เราคงต้องออกไปกินกันสองคนนะ เพราะเค้กไม่มาทำงาน”“เขาไปไหน” โซ่ถามด้วยสีหน้าสงสัยและตกใจ“เค้กลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด กูไปส่งที่สนามบินเมื่อเช้า”“ลากลับบ้าน?”“อืม ลาห้าวัน”พรึบ!โซ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ ดราก้อนเอ่ยถามด้วยสีหน้างงงวย“มึงจะไปไหน” “กูไม่ได้ไปกินข้าวกับมึงแล้วนะ พอดีกูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่จะต้องไปทำ กูไปนะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ออกจากบริษัท







