로그인เขาถูกแฟนบอกเลิก แต่เขากลับมาเอาคืนกับเธอจนสาแก่ใจ เพราะคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเลิกกับแฟน ก่อนที่เขาจะไปขอคืนดีกับแฟนและพาแฟนกลับมาอยู่ด้วยกัน
더 보기แนะนำตัวละคร
โซ่ อายุ22ปี สูง 186 ซม. วิศวะปี3 กำลังจะขึ้นปี4 หล่อ รวย มีแฟนแล้ว แต่ก็ยังแอบแฟนไปมีสัมพันธ์กับนักศึกษารุ่นน้องอีกหลายคน ทายาทสายการบินชื่อดังและมีธุรกิจโรงแรม เค้ก อายุ18ปี สูง 160 ซม. สถาปัตถ์ปี1 . . . . . ตัวอย่าง “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าห้ามเอาเรื่องของฉันไปบอกแฟนฉัน” “เรื่องอะไรเหรอคะ” “ก็เรื่องที่ฉันไปเอากับคนอื่นไง! เธอเห็นมาหลายครั้งแล้วนี่!” “ถึงเค้กจะเคยเห็นพี่ทำแบบนั้นกับคนอื่นหลายครั้ง แต่เค้กไม่เคยเอาเรื่องนั้นมาบอกพี่พายเลยนะคะ” “โกหก!” . . . . . “เธอเป็นคนทำลายความสุขของฉัน เพราะงั้น…ฉันก็จะทำให้เธอไม่มีความสุขเหมือนกัน” แคว่ก! “พี่โซ่อย่านะ” เธอร้องห้ามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างสุดชีวิต แต่ก็ถูกแขนแกร่งกักไว้อย่างแน่นหนาด้วยมือเพียงข้างเดียว มืออีกข้างของเขาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองจนตอนนี้ร่างของเขาเปลือยเปล่าเหมือนกับเธอ . . . . . “ยะ อย่านะ” “คืนนั้นน่ากลัวกว่านี้อีกนะ วันนี้แค่เบาะๆเอง” “คุณอย่าทำอะไรบ้าๆนะ” “เธอไม่ต้องกลัวหรอกนะ เพราะวันนี้ฉันไม่ได้จะทำรุนแรงกับเธอเหมือนคืนนั้น” คำเตือน # นักอ่านที่ไม่ชอบแนวพระเอกมีอะไรกับนางเอกแล้ว แต่ก็ยังไปมีอะไรกับคนอื่นอีก ไรท์ขอแนะนำว่าให้ผ่านได้เลยค่ะ # ไม่มีการบรรยายฉากตอนที่พระเอกมีอะไรกับคนอื่น . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . มหาวิทยาลัยชื่อดัง เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบหกเซนติเมตรที่มีใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งอยู่ในเสื้อช็อปกางเกงยีนส์สีดำราคาแพง เดินเคียงคู่มากับแฟนสาวร่างบางระหงที่อยู่ในชุดนักศึกษาสั้นและรัดรูปอวดหุ่นสวย แล้วพากันมาขึ้นรถหรูสีดำราคาหลายสิบล้านบาทที่จอดอยู่ในลานจอดรถของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในประเทศ รถหรูของโซ่ที่มีแฟนสาวใบหน้าสวยนั่งเบาะข้างเคลื่อนตัวออกไปจากมหาวิทยาลัย ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจะเอ่ยถามแฟนสาวขึ้นด้วยความใส่ใจ “ก่อนกลับคอนโด พายอยากไปไหนก่อนไหม” “พายอยากกินพิซซาที่ห้าง โซ่พาไปหน่อยนะ” “ได้” จากนั้น Dior x Air Jordan 1 ไซส์สี่สิบสี่ที่ห่อหุ้มเท้าหนาก็เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วมุ่งหน้าพาแฟนสาวไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง โซ่กับพายเรียนอยู่ปีเดียวกัน โซ่เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ส่วนพายเรียนคณะนิเทศศาสตร์ โซ่กับพายเจอกันครั้งแรกตอนอยู่ปีสอง โซ่กับพายเจอกันที่ชมรมยิงปืนของมหาวิทยาลัย เพราะทั้งสองเข้าชมรมยิงปืนเหมือนกัน เมื่อทั้งสองเจอกันหลายครั้งก็เริ่มคุยกัน โดยพายเป็นฝ่ายชวนโซ่คุยก่อน ‘นายชื่ออะไรน่ะ’ ‘โซ่’ ‘เรียนอยู่ปีไหน’ ‘ปีสอง’ ‘เราชื่อพายนะ เรียนอยู่ปีสอง นิเทศศาสตร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะโซ่’ ‘เช่นกัน’ จากนั้นโซ่กับพายก็คุยกันและแลกเบอร์โทรศัพท์กัน ทั้งสองคุยกันจนเริ่มสนิทกัน ไปไหนด้วยกันบ่อยๆ เช่นไปกินข้าว ไปดูหนัง ไปซื้อของด้วยกันหลังเลิกเรียน จนกระทั่งหนึ่งปีต่อมาเมื่อทั้งคู่ขึ้นปีสาม โซ่กับกับพายก็ตกลงเป็นแฟนกัน จากนั้นพายก็ย้ายมาอยู่กับโซ่ที่คอนโด ตอนนี้ทั้งคู่เรียนอยู่ปีสามเทอมสอง อีกสามเดือนก็จะขึ้นปีสี่ จังหวัดแห่งหนึ่งในภาคใต้ บ้านเค้ก เมื่อแม่ของเค้กกลับมาจากทำงาน คนเป็นลูกสาวก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากในบ้าน ร่างเล็กโผเข้ามาหาแม่ด้วยสีหน้าดีใจและตื่นเต้นพร้อมกับพูดออกไปด้วยรอยยิ้มกว้าง “แม่! ผลสอบออกแล้ว เค้กได้เข้าเรียนในมหาลัยxxx” “จริงเหรอลูก! แม่ดีใจจังเลยลูก ลูกแม่เก่งมาก” อัมพรยิ้มกว้างด้วยความดีใจสุดๆเมื่อลูกได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยของรัฐที่มีชื่อเสียงในกรุงเทพมหานครอย่างที่ลูกได้ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ต้น “แม่ทำงานมาเหนื่อยๆ เข้าบ้านไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวจะได้กินข้าวพร้อมกัน” ว่าจบคนเป็นลูกสาวก็จับจูงมือของคนเป็นแม่เข้าไปในบ้านเพื่อจะให้แม่ได้ทานข้าวที่เธอได้ทำเตรียมเอาไว้ให้ อัมพรเป็นม่ายสามีตายมาสิบปีแล้ว หล่อนมีอาชีพเป็นเกษตรกร อัมพรมีสวนยางเจ็ดไร่ อัมพรกรีดยางคนเดียวมาเป็นเวลาสิบปีแล้ว หลังจากที่สามีตาย กรีดยางเสร็จก็เก็บน้ำยางใส่กระสอบแล้วบรรทุกรถมอเตอร์ไซด์ไปขายที่จุดรับซื้อน้ำยางที่อยู่ไม่ไกลกับสวนยางมากนัก เมื่ออัมพรอาบน้ำเสร็จก็ทานข้าวกับลูกสาวตัวน้อยแล้วพูดคุยกันด้วยความอารมณ์ดีในเรื่องที่จะไปเรียนต่อในกรุงเทพมหานคร เมืองที่มีแต่ความเจริญรุ่งเรือง ซึ่งสองแม่ลูกไม่เคยไปสักครั้ง เวลาต่อมา ในขณะที่สองแม่ลูกนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้านอยู่นั้น สุพัตราที่อยู่บ้านใกล้ๆกันก็เดินมาหาอัมพรที่บ้านอย่างเช่นที่ผ่านมา เมื่ออัมพรหันเห็นเพื่อนบ้านที่สนิทกันมาสิบปีเดินมาจึงเอ่ยทักทายขึ้นด้วยรอยยิ้มแจ่มใส “นั่งก่อนสิพัตร” “สองแม่ลูกดูท่าจะอารมณ์ดีกันจังเลยนะวันนี้ มีเรื่องอะไรให้ดีใจงั้นเหรอ” สุพัตราเอ่ยด้วยรอยยิ้มแล้วหย่อนตัวนั่งบนม้าหินอ่อน “ฉันดีใจที่เค้กสอบเข้ามหาลัยได้น่ะ” อัมพรบอกด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มภูมิใจ “ประกาศผลวันนี้เหรอ” “ใช่” “ได้เรียนจังหวัดไหน” “กรุงเทพ” “ป้าดีใจด้วยนะเค้ก” สุพัตราหันไปพูดกับเค้กด้วยรอยยิ้มยินดี “ขอบคุณค่ะป้าพัตร” เค้กเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนที่สุพัตราจะเอ่ยถามสองแม่ลูกขึ้น “แล้วหาที่พักกันหรือยัง” “ยังเลยค่ะป้า กะจะหาวันนี้ค่ะ” “เค้กจะไปอยู่กับใคร” “คนเดียวค่ะป้า” “เป็นผู้หญิงไปอยู่ที่ไกลๆแบบนั้น แล้วต้องพักอยู่คนเดียวอีก น่าเป็นห่วงนะพร” สุพัตราหันไปพูดกับอัมพร “…” อัมพรที่ได้ยินอย่างนั้นจึงชะงัก พลางรู้สึกเป็นห่วงลูกสาวขึ้นมาในทันที ก่อนที่สุพัตราจะเอ่ยขึ้น“ช่วยเปิดโอกาสให้ผัวเลวๆคนนี้ได้ทำความดีเพื่อเมียเถอะนะ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แววตาเว้าวอน“…” “ได้ไหมครับ พี่อยากเป็นสามีที่ดีของเค้กและอยากเป็นพ่อที่ดีของลูกนะ พี่จะทำแต่สิ่งดีๆให้ลูกได้เห็นเพื่อเป็นแบบอย่างให้ลูก พี่จะสอนลูกให้ทำแต่สิ่งดีๆ และพี่จะบอกลูกว่าในสมัยวัยรุ่นพี่เคยทำตัวแย่มาก่อน แล้วพี่ก็จะตักเตือนลูกว่าห้ามทำแบบพี่”“…” เธอเริ่มลังเลนิดหน่อยกับความในใจที่เขาเอ่ยออกมา“ให้พี่ได้ลูแลเค้กกับลูกนะ พี่จะดูแลเค้กกับลูกให้ดีที่สุด เค้กอยากได้อะไรพี่จะให้เค้กทุกอย่าง”“…” “อยู่กับพี่ที่นี่นะ พี่ขอร้อง…”หลังจากที่เค้กครุ่นคิดและชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจแล้วพูดออกไป“ก็ได้ค่ะ”เขายิ้มร่าด้วยความดีใจและเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเมื่อเธอจะอยู่ที่นี่กับเขา ก่อนน้ำตาแห่งความดีใจจะไหลลงอาบแก้มสากแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความตื้นตันใจ“งั้นเราขึ้นคอนโดกันเถอะ” ว่าแล้วเขาก็ลงจากรถแล้วเดินมาโอบเมียตัวน้อยอย่างทะนุถนอมก่อนจะพากันขึ้นคอนโดไปเมื่อเข้ามาในห้องคอนโดเขาก็หันบอกเธอที่ยืนข้างๆ“ขึ้นไปนอนห้องนอนชั้นบนดีกว่านะ”“เค้กจะไม่ขึ้นไปชั้นบน เค้กจะนอนห้องเดิม”“ได้ ง
ย้อนกลับไปตอนที่เค้กย้ายออกไปจากคอนโด‘นั่นเค้กจะไปไหนเหรอ’‘เค้กจะย้ายไปอยู่หอพักค่ะ’โซ่ที่นั่งทานข้าวอยู่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักพลางใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง แต่เขาก็ทำทีไม่ได้ใส่ใจ‘โซ่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ เอาแต่กินอย่างเดียวเลยนะ’‘แล้วพายจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ’‘ก็เรื่องที่เค้กไปอยู่ที่อื่นไง’‘เขาจะไปอยู่ที่ไหนก็ช่างเขาสิ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากให้เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’ พูดจบเขาก็ทานข้าวต่อ ทว่าหัวใจของเขารู้สึกโหวงๆเมื่อคนที่เคยเป็นรูมเมทของเขามาสองปีไม่อยู่ที่นี่แล้วหนึ่งเดือนต่อมาหนึ่งเดือนหลังจากที่เค้กย้ายออกไป ทุกคืนโซ่มักจะออกไปดื่มแล้วกลับมาเกือบเช้า เพราะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้อารมณ์ของเขาแปรปรวน หงุดหงิดง่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนพายต้องพูด‘ช่วงหลังๆมานี้โซ่ออกไปดื่มบ่อยจังเลยนะ แล้วก็กลับมาเกือบเช้าเกือบทุกวันด้วย แล้วโซ่ก็หงุดหงิดบ่อยด้วย’ ‘ช่วงนี้ฉันมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ’ โซ่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วพูดออกไป‘เรื่องอะไรเหรอ โซ่บอกพายได้ไหม’‘ฉันขอถามพายหน่อยสิ’‘อยากถามเรื่องอะไรล่ะ’‘เรื่องที่ฉันไปมีผู้หญิงอื่น ใครเป็นคนบอกพายเหรอ’‘ก
“มึงต้องพยายามหน่อยนะไอ้โซ่ เพราะกว่าเค้กจะเชื่อใจว่ามึงหยุดที่เธอคนเดียว คงต้องใช้เวลา และอีกเรื่องคือตอนนั้นมึงวู่วามเอง ไม่สืบให้ดีก่อนว่าใครกันแน่เป็นคนบอกเรื่องนั้นกับพาย”“กูรู้ว่ากูผิด แต่กูกำลังทำดีเค้กอยู่นี่ไง”“ผู้หญิงบางคนถ้าได้โกรธแล้วง้อยากนะ”“ต่อให้มันจะยากแค่ไหน แต่กูก็ไม่ยอมแพ้หรอก เค้กเป็นเมียกู ต่อให้ต้องง้อไปทั้งชีวิต กูก็จะง้อ” พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าไปขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้ากลับคอนโดไปหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบริษัทดราก้อน ตอนเย็นในขณะที่เค้กสาวเท้าออกไปจากบริษัท เธอก็ต้องหยุดฝีก้าวไว้เพราะรู้สึกเวียนหัวและหน้ามืด เธอยกมือคลึงที่ขมับและส่ายศีรษะเบาๆเพื่อให้หายจากอาการหน้ามืด แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะมันยิ่งทำให้เธอยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากขึ้นเค้กหย่อนตัวนั่งบนพื้นเพราะหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ดราก้อนที่ออกมาเห็นพอดีจึงตกใจมากที่เห็นเธอนั่งบนพื้นแบบนั้น“เค้ก! เป็นอะไร!” เขาโผเข้ามาย่อกายนั่งข้างๆ เค้กที่มีใบหน้าซีดเซียวหันมองชายหนุ่มด้วยสายตาปรือปรอย ก่อนที่เธอจะหมดสติและฟุบไปบนหน้าอกของเขา“เค้ก!” ดราก้อนอุทานพร้อมกับเขย่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมอกของเขา เขาพยายามตั้งสติแล้วอุ้มเธอพาไ
ห้องทำงาน“เรื่องมันเป็นยังไง มึงเล่ามาให้หมด” เมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ดราก้อนก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง“เค้กเป็นคนบ้านเดียวกับแม่ แม่ของเค้กกับแม่เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน เมื่อสี่ปีก่อนตอนเค้กเข้าปีหนึ่ง แม่ฝากให้เค้กมาอยู่กับกูที่คอนโด”“ตอนนั้นพายก็อยู่กับมึงด้วยใช่ไหม”“อืม”“แล้วไงต่อ”“เค้กมาอยู่คอนโดกูได้ปีนึง พายก็จับได้ว่ากูไปยุ่งกับคนอื่น กูก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนบอกพาย”“แล้วเค้กรู้ด้วยเหรอว่ามึงไปยุ่งกับคนอื่น”“รู้”“เค้กรู้ได้ไง”“เค้กเห็นตอนที่กูกับนักศึกษามีอะไรกันในห้องสมุด แล้วเค้กก็ไม่ได้เห็นแค่ครั้งเดียว”“มึงก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนเอาเรื่องที่มึงไปเอากับอื่นไปบอกพาย?”“อืม”“พอพายบอกเลิก มึงก็โกรธเค้กเพราะคิดว่าเค้กเป็นคนไปฟ้องพาย แล้วมึงก็เอาความโกรธไปลงกับเค้ก แล้วมึงก็แก้แค้นเค้กด้วยวิธีนั้น”“อืม”“พอมึงมีอะไรกับเค้กแล้วก็ไปง้อพาย แล้วพากลับมาอยู่ด้วยกันอีก โดยที่เค้กก็ยังอยู่กับมึง”“หลังจากพายกลับมาเป็นแฟนกับกูได้ปีนึง เค้กก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”“แล้วพอมาตอนนี้มึงก็มาทำตัวหวงก้าง อยากได้คืน?”“…”“คืนนั้นที่กูโทรไปชวนมึงออกมากินเหล้า แล้วมึงไม่ออกมาเพ