Alle Kapitel von แฟนเก่าที่เขาคิดว่าจะไม่รัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

เมื่อปลายฝันเข้ามาในบ้านก็โทรหาแม่ของเขาทันทีเพื่อบอกข่าวดีให้คุณท่านได้ทราบ ตู๊ด~ 'ว่าไงปลายฝัน' 'ปลายฝันท้องแล้วนะคะคุณท่าน' 'ฮะ! ท้องแล้วเหรอ ป้าดีใจสุดๆไปเลยปลายฝัน' กนกวรรณเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้อุ้มหลาน 'แล้วหนูบอกราล์ฟหรือยัง' 'บอกแล้วค่ะ' 'ตอนนี้ราล์ฟอยู่บ้านไหม' 'เมื่อกี้คุณราล์ฟมาหาปลายฝันที่บ้านค่ะ ตอนนี้เขาคงกลับบ้านไปแล้วค่ะ' 'แล้วหนูกลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อไหร่' 'ปลายฝันกลับมาอยู่บ้านได้สามวันแล้วค่ะ' 'แล้วหนูได้ไปฝากท้องหรือยัง' 'ปลายฝันกะว่าจะไปหาหมอพรุ่งนี้ค่ะ' 'งั้นเดี๋ยวป้าโทรบอกให้ราล์ฟไปรับหนูพาไปหาหมอนะ' 'ไม่เป็นไรค่ะคุณท่าน ปลายฝันอยากไปเองมากกว่าค่ะ' 'ถ้าหนูไม่อยากไปกับราล์ฟ งั้นเอาเป็นว่าพรุ่งนี้ป้าจะให้คนขับรถที่บ้านไปรับหนูพาไปโรงพยาบาลก็แล้วกันนะ' 'ได้ค่ะคุณท่าน' 'งั้นแค่นี้นะปลายฝัน' 'ค่ะ' เมื่อกนกวรรณกดวางสายก็รู้สึกตงิดใจว่าทำไมปลายฝันถึงไม่อยากไปหาหมอกับราล์ฟ เพื่อให้หายสงสัยนางจึงโทรไปหาลูกชายตัวดีทันที ตู๊ด~ 'ครับ' 'อยู่ไหน' 'อยู่บ้านครับ' 'รู้แล้วใช่ไหมว่าปลายฝันท้อง' 'รู้แล้วครับ' ก่อน

บ้านราล์ฟ ราล์ฟเดินเข้าบ้านมาแล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างคนไร้เรี่ยวแรง เขาวางศีรษะบนพนักพิงพลางในใจรู้สึกผิดตลอดเวลาเมื่อนึกไปถึงสองเดือนที่ปลายฝันมาอยู่ที่นี่ แต่เขาไม่ได้ดูแลเอาใจใส่เธอเลย เขามัวแต่เอาคืนเธอโดยการทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดทุกวันด้วยการเอาอกเอาใจเอมี่ให้เธอเห็น เขารู้ดีว่าเธอรู้สึกเจ็บที่รู้ว่าเขากับเอมี่ทำอะไรกัน แต่เขาก็ยังทำเพราะรู้สึกสะใจเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดของเธอ เขารู้ว่าเธอพยายามทำใจให้เข้มแข็งและอดทนกับเสียงที่เขากับเอมี่ทำอะไรกันเกือบจะทุกวัน เมื่อคิดไปถึงสิ่งที่เขาจงใจทำร้ายจิตใจเธอ ทันใดนั้นลำคอก็ตีบตันด้วยก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมาพร้อมกับหยดน้ำอุ่นๆเอ่อล้นในดวงตาแล้วหลั่งรินลงมาทางปลายหางตาทั้งสองข้าง ก่อนจะไหลทะลักอาบสองข้างแก้ม "พี่ไม่น่าเอาคืนเธอด้วยวิธีเลวๆแบบนั้นเลย" เสียงทุ้มพึมพำออกมาพลางสะอื้นอยู่ในลำคอด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง พลางภาวนาอยูในใจว่าขอให้เธอยกโทษกับความผิดที่เขากระทำต่อเธอ ราล์ฟปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลลงมาจนพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปขึ้นรถหรูและขับออกไปอย่างรวดเร็ว จุดหมายปลางทางคือบ้านของปลายฝัน ถึงแม้ว่าเธอจะโ

ราล์ฟที่ยืนพิงรถหรูของตัวเองอยู่เมื่อเห็นร่างบอบบางเดินออกมากับเพื่อนของเธอจึงเดินเข้าไปหาแล้วเอื้อมฝ่ามือหนาไปจับยังข้อมือเรียวทันที แต่เธอสะบัดออกอย่างแรง พรึบ "อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวฉัน" เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงกระด้าง แววตาแข็งกร้าว "ไปกับพี่เถอะนะปลายฝัน" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงวิงวอน แววตาเศร้าสร้อยแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอยู่ในนั้น "คุณจะให้ฉันพูดอีกสักกี่ร้อยกี่พันครั้งว่าฉันจะไม่ไปไหนกับคุณ" "ได้โปรด..." ปากหนาเอ่ยออกไปพลางน้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่อาจจะห้ามเอาไว้ได้จนทำเอาธามรู้สึกสงสารไม่น้อย แต่ทว่าเพื่อนตัวเล็กไม่ได้ชายตาไปมองแฟนเก่าของเธอแม้แต่หางตา พลางคิดในใจว่าเพื่อนของเขาช่างใจแข็งเสียจริง ก่อนปลายฝันจะหันบอกกับธาม "เรากลับบ้านกันเถอะธาม อย่าไปเสียเวลากับคนแบบนี้เลย" พูดจบปลายฝันก็สาวเท้าเดินออกไป ก่อนที่ร่างสูงของราล์ฟจะก้าวตามคนตัวเล็กแล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ "หลีกไป" ปลายฝันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งโดยไม่เงยขึ้นไปมองหน้าของเขา จนกระทั่ง ปึก! ราล์ฟทิ้งตัวคุกเข่าต่อหน้าเธอแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองยังร่างบอบบางด้วยแววตาขอร้อง เธอชะงักไปนิดหน่อยเมื่อเห็นเขาคุ

หลายวันต่อมา ตอนนี้อายุครรภ์ของปลายฝันก็ครบสามเดือนแล้ว และเป็นเวลาสองอาทิตย์แล้วที่ราล์ฟไม่ได้ไปหาปลายฝัน ก็ตั้งแต่วันนั้นที่เธอบอกว่าเธอกับเพื่อนเป็นแฟนกันแล้ว สองอาทิตย์ที่เขาไม่ได้ไปหาเธอเขาต้องอยู่กับความชอกช้ำใจเมื่อสิ่งที่เธอพูดวันนั้นได้ฉายเข้ามาในหัวอยู่ตลอดเวลา 'หลังจากที่ฉันคลอดลูกให้คุณแล้วฉันกับธามจะแต่งงานกัน' จนกระทั่งวันนี้ "พี่จะไม่มีวันยอมให้เธอไปแต่งงานกับคนอื่นหรอกปลายฝัน เพราะเธอเป็นของพี่" ราล์ฟที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ราคาแพงอยู่ในห้องทำงานพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังแววตามุ่งมั่น พลางคิดในใจว่าเขาจะไม่ยอมให้เมียของเขาไปแต่งงานกับใครเด็ดขาด เมื่อคิดได้อย่างนั้นชายหนุ่มที่อยู่ในเสื้อเชิ๊ตสีขาว กางเกงสแลคสีดำก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จากนั้นจึงออกไปขึ้นรถหรูแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ บ้านปลายฝัน รถหรูของราล์ฟเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านของปลายฝัน ในขณะที่เธอก็เดินมาถึงบ้านพอดี ปลายฝันที่เห็นว่าเป็นรถของเขาจึงรีบไขกุญแจเข้าบ้านทันที ในจังหวะที่เธอจะปิดประตูราล์ฟเดินมาถึงพอดีจึงจับบานประตูแล้วพาร่างของตัวเองเข้าไปในบ้านของเธอ "จะมาบ้านฉันทำไมอีก" เธอถามออกไปด

บ้านปลายฝัน ทันทีที่รถหรูของราล์ฟเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้าน ปลายฝันก็ลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าบูดบึ้งที่เขาบังคับเธอ ก่อนจะเข้าไปในห้องนอนและปิดประตูพร้อมกับล็อกทันที ราล์ฟที่เดินตามหลังคนตัวเล็กมารู้ว่าเธออยู่ในอารมณ์ไหนจึงไม่อยากเข้าไปรบกวนเธอในห้องนอน ถึงแม้ว่าเขาจะมีกุญแจสำรองห้องนอนของเธอแล้วก็ตาม เมื่อเช้าตอนที่เขากลับบ้านไปเอาเสื้อผ้า เขาได้เอากุญแจบ้านกับกุญแจห้องนอนของเธอไปด้วยเพื่อทำกุญแจสำรองเอาไว้ เผื่อว่าวันไหนเธอไม่ให้เข้าห้อง เขาจะได้ใช้กุญแจสำรองไขเข้าไป หลายชั่วโมงผ่านไป คนท้องอ่อนที่รู้สึกหิวออกจากห้องมาจึงเห็นว่าคนตัวสูงนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปหาของกินในครัว ราล์ฟที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับเพื่อนตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อเห็นร่างเล็กเดินเข้าไปในครัวจึงบอกกับเพื่อนที่อยู่ในสาย 'แค่นี้ก่อนนะกาย กูจะไปหาข้าวให้เมียกินก่อน' 'โอเคเพื่อน เอาไว้กูจะโทรไปหามึงใหม่นะ' 'ได้ๆ' จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วลุกไปเข้าครัวเพื่อจัดแจงอาหารให้คนตัวเล็กรับประทาน "หิวแล้วเหรอ" เขาถาม "อืม" เธอตอบในลำคอเพราะไม่เต็ม