ไม่นานนัก ฉีอี่เนี่ยนก็มาถึง ทันทีที่เธอได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยอวี่จือเธอก็รีบบึ่งมาหาทันที ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันหนึ่งเดือน พออี่เนี่ยนมาถึงก็โผเข้ากอดเพื่อนรักทันที“เซี่ยอวี่จือ!”สีหน้าของเซี่ยอวี่จืออ่อนโยนลงและรับอ้อมกอดนั้นไว้“ฉีอี่เนี่ยน เธอมาแล้ว”พวกเธอนั่งคุยกันครู่หนึ่ง เมื่อถึงเวลาต้องจากกัน ฉีอี่เนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด“ขอโทษนะเซี่ยอวี่จือ ฉันไม่ควรใจอ่อนยอมให้พี่ชายมาตามหาเธอเลย สร้างความลำบากให้เธอตั้งมากมาย”เซี่ยอวี่จือหยิกแก้มเธอเบาๆ“ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้เธอไม่บอก ฉีโม่หานก็คงหาทางมาเองจนได้ เจ็บเลยดีกว่าเจ็บยาว ใช้โอกาสนี้พูดให้ชัดเจนก็ดีแล้ว”ถึงอย่างนั้น ฉีอี่เนี่ยนก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เธอเองก็ไม่คิดว่าพี่ชายจะบ้าคลั่งได้ขนาดนี้ ถึงขั้นยอมตากฝนทั้งคืนอย่างไม่กลัวตาย เธอกลั้นใจหันไปมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลซึ่งกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์แต่ต้องข่มใจไว้ และอดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่เธออยากรู้คำตอบมากที่สุด“เซี่ยอวี่จือ... ถ้า สมมติว่าถ้า! ถ้าสวี่ชิงเหยาไม่ปรากฏตัวขึ้นมา เธอจะยอมลงเอยกับพี่ชายฉันไหม?”คำตอบนี้เป็นสิ่งที่ฉีโม่หานเองก็อยากรู้เ
Read more