All Chapters of สุดทางไม่มีเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

23 Chapters

บทที่ 11

ในถังขยะนั้น ปรากฏอีเมลหลายฉบับที่ส่งมาจากทางคู่ค้าจริงๆ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับเมื่อคืนที่เขาไม่มีโอกาสได้ดูโทรศัพท์และเมื่อคืนนี้คนที่แตะต้องโทรศัพท์ของเขามีเพียงคนเดียว นั่นคือสวี่ชิงเหยาในใจของเขาเกิดความโกรธเคืองขึ้นมา สวี่ชิงเหยาไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ กลับถือวิสาสะลบอีเมลงานของเขา การเสียสัญญาฉบับนี้ไปจะทำให้บริษัทของเขาสูญเสียกำไรไปอย่างน้อย 10%!แถมการประชุมที่สำคัญขนาดนี้ในวันนี้ เซี่ยอวี่จือกลับไม่แจ้งเขา ปกติแล้ว ต่อให้อีเมลจะส่งมาแล้วรอบหนึ่ง เซี่ยอวี่จือก็ยังจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสรรพในตอนเช้า ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะเธอประชดประชัน มีหรือที่เขาจะเสียคู่ค้าไปง่ายๆ แบบนี้?เขากดโทรออกหาเซี่ยอวี่จือ ตั้งใจจะซักไซ้ไล่เลียงสักหน่อย แต่กลับไม่มีใครรับสายไม่ว่าเขาจะโทรไปกี่ครั้ง ก็มีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติแบบเดิมหัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความลนลาน นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกดเข้าไปดูในถังขยะอีกรอบ แล้วก็ได้พบกับข้อความที่เซี่ยอวี่จือส่งมาให้เขาจริงๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับเมื่อคืนนี้เขากดกู้คืนข้อความนั้น ข้อความเด้งขึ้นมา และมันช่างบาดตาเขาเหลือเกิน【แอบรักมาแปดปี สี่ปีที่
Read more

บทที่ 12

เมื่อมาถึงบริษัท เหล่าเลขาก็รีบเข้ามาล้อมทันที“ท่านประธานฉี ในที่สุดท่านก็มาเสียที นี่คือสรุปยอดกำไรขาดทุนของบริษัทในช่วงที่ผ่านมาค่ะ”“นี่คือรายชื่อคู่ค้าหลายรายที่ต้องการยกเลิกการร่วมทุนกับเรา สถานการณ์ตอนนี้วิกฤตมากค่ะ”“แล้วก็ยังมีเรื่องนี้ค่ะ นี่คือรายงานการหมุนเวียนของบุคลากรในบริษัทช่วงนี้ มีพนักงานระดับอาวุโสกลุ่มหนึ่งกำลังหารือเรื่องการลาออกพร้อมกันค่ะ”คิ้วของฉีโม่หานขมวดปมแน่น เขาแค่ไม่ได้เข้าบริษัทเพียงช่วงเวลาหนึ่ง ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้?เขารับเอกสารเหล่านั้นมาอ่านจนรู้สึกปวดหัว ก่อนจะขว้างพวกมันลงพื้นอย่างแรง“พวกคุณทำงานภาษาอะไรกัน! ผมแค่ไม่อยู่ไม่กี่วัน กลับขาดทุนย่อยยับขนาดนี้! พวกคู่ค้าพวกนั้น พวกคุณรั้งพวกเขาไว้รอจนผมกลับมาไม่ได้หรือไง!”ปัง! เสียงแฟ้มเอกสารกระแทกพื้นดังสนั่น เลขาทุกคนต่างก้มหน้าเงียบไม่กล้าพูดจา ผ่านไปครู่ใหญ่ หนึ่งในนั้นก็พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา“เรื่องพวกนี้ ปกติเลขาเซี่ยจะเป็นคนจัดการทั้งหมดค่ะ ท่านประธาน”“งั้นเซี่ยอวี่...” เขาเผลอจะเรียกชื่อเธอออกมาตามความคุ้นเคย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเซี่ยอวี่จือลาออกไปนานแล้ว ใบหน้าของเขา
Read more

บทที่ 13

“ฉีโม่หาน...?”ดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง สวี่ชิงเหยาจึงเรียกชื่อเขาซ้ำอีกครั้งแต่สีหน้าของฉีโม่หานยังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิม จนทำให้เธอเริ่มรู้สึกลนลานขึ้นมากะทันหัน ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา“คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”เธอตามไม่ทัน“คุณพูดเรื่องอะไรคะฉีโม่หาน?”แต่วินาทีต่อมา ชายหนุ่มกลับตะคอกออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ผมถามว่าคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร! ทำไมต้องใส่ร้ายเซี่ยอวี่จือ!”แม้จะตกใจกับน้ำเสียงของเขา แต่เมื่อได้ยินชื่อเลขาคนนั้น สวี่ชิงเหยาก็ยังคงไม่เข้าใจ“เธอก็แค่เลขาคนหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ จะมีอะไรนักหนา ฉีโม่หานทำไมคุณต้องโกรธขนาดนี้ด้วย? ก็คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าก็แค่เลขาน่ะ?”เธอพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยจนทำให้ฉีโม่หานถึงกับหมดเรี่ยวแรงลงกะทันหันใช่แล้ว เดิมทีเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนไล่เธอไป แล้วทำไมตอนนี้ถึงต้องมาโกรธแค้นขนาดนี้?สวี่ชิงเหยาเดินเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะเข้าไปกอดเขา“อย่าโกรธเลยนะคะฉีโม่หาน เราไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ?”แต่เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนนั้น ความหงุดหงิดในใจของฉีโม่หานก็ยิ่งทวีคูณ ในสมองของเขาเต็มไปด้วยภาพใบหน้าที่อมทุกข์ของเซี่ยอวี่จือ แล
Read more

บทที่ 14

คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่คนที่เขาคิด แต่กลับเป็นสวี่ชิงเหยาหญิงสาวได้ยินชื่อที่เขาเรียกออกมาอย่างชัดเจน เธอไม่เข้าใจเลยว่าก็แค่เลขาคนหนึ่ง ทำไมถึงต้องคอยมาเป็นศัตรูกับเธออยู่เรื่อยเธอมองไปยังฉีโม่หานที่มีสีหน้าผิดหวัง และทนไม่ได้กับความแตกต่างที่ได้รับเช่นนี้“ทำไมต้องเป็นเซี่ยอวี่จืออีกแล้ว! ฉีโม่หาน คุณรักยัยนั่นเข้าจริงๆ แล้วใช่ไหม!” เธอเค้นถามฉีโม่หานไม่ตอบ เมื่อพบว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่เซี่ยอวี่จือ ใจของเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแต่การที่เห็นเขาเป็นเช่นนี้ กลับยิ่งทำให้สวี่ชิงเหยาโกรธแค้นมากขึ้น ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุด และแผดเสียงตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ยัยนั่นก็แค่เลขา! อีแพศยาคนหนึ่ง! ตั้งแต่วันแรกที่ฉันกลับมา ฉันก็รู้แล้วว่ามันคิดไม่ซื่อกับคุณ คนแบบนั้นไปได้ก็ดีแล้ว! ฉีโม่หาน ไหนคุณบอกว่าคุณรักฉันแค่คนเดียวไง แล้วตอนนี้มันหมายความว่ายังไง คุณรักยัยนั่นไปแล้วใช่ไหม?”เมื่อต้องเผชิญกับคำพูดที่ไม่จบไม่สิ้นของสวี่ชิงเหยา ในใจของฉีโม่หานปั่นป่วนไปหมด เขาได้แต่เงียบแต่สวี่ชิงเหยาที่เคยชินกับการถูกตามใจ ยิ่งถูกละเลย เธอก็ยิ่งเกลียดเซี่ยอวี่จ
Read more

บทที่ 15

สายตาของชายหนุ่มช่างเย็นชา หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้เขายังมีความใจอ่อนให้เธออยู่บ้าง แต่ในตอนนี้ แม้แต่ความลังเลเพียงน้อยนิดก็ไม่หลงเหลืออีกต่อไปตอนนี้เขาเพียงแต่รู้สึกขยะแขยงเธอ และขยะแขยงตัวเองที่ยอมทำเรื่องแย่ๆ เพื่อเธอตั้งมากมาย จนต้องทำร้ายเซี่ยอวี่จือมาโดยตลอดฉีโม่หานกำหมัดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บจนสวี่ชิงเหยารู้สึกหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นฉีโม่หานในสภาพนี้มาก่อน ปกติเขาจะดีกับเธอเสมอ ใคร่ได้อะไรก็ประเคนให้ ทั้งหมดเป็นเพราะนังผู้หญิงที่ชื่อเซี่ยอวี่จือแท้ๆ!แววตาของสวี่ชิงเหยาเต็มไปด้วยความอาฆาต แค้นเคืองจนอยากจะสับเซี่ยอวี่จือเป็นหมื่นๆ ชิ้น ซึ่งแน่นอนว่าฉีโม่หานมองเห็นมันเขาได้แต่แค้นตัวเอง ที่เพิ่งจะมาตาสว่างเห็นธาตุแท้ของอีกฝ่ายเอาป่านนี้ ปล่อยให้เซี่ยอวี่จือต้องแบกรับความไม่เป็นธรรมมามากมายโดยไร้เหตุผลเขาแสยะยิ้มเย็นชา เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“ตอนนี้ ถึงเวลาที่ต้องคืนทุกอย่างให้กับเซี่ยอวี่จือแล้ว”พูดจบ เขาก็จิกกระชากตัวเธอหมายจะลากออกไปข้างนอก ท่าทางที่กำลังเดือดของชายหนุ่มทำเอาสวี่ชิงเหยาขวัญหนี เธอไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ อีก รีบดิ้นรนอย่างลน
Read more

บทที่ 16

เขามาถึงบริษัทในช่วงเวลาเข้างานพอดี พนักงานเดินผ่านไปมา และต่างพากันส่งสายตาเวทนาไปยังจุดหนึ่งในบริษัทสวี่ชิงเหยาอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอไม่ได้นอนทั้งคืน ถูกรปภ.กดให้นั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างเข้มงวดมาตลอดหนึ่งคืน จนทนไม่ไหวแทบจะสลบไป แต่สิ่งที่เธอทนไม่ได้ที่สุดคือสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาก่อนหน้านี้เธอเคยโดดเด่นแค่ไหน แต่ตอนนี้กลับต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าคนมากมาย สวี่ชิงเหยาแทบอยากฆ่าเซี่ยอวี่จือเธอแผดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง“เซี่ยอวี่จือ อีแพศยา ทั้งหมดเป็นเพราะแก! เป็นเพราะแกคนเดียว! ไม่เช่นนั้นฉีโม่หานไม่มีทางทำกับฉันแบบนี้!”“ทำไมแกไม่ไปตายซะ! แกตายไปซะได้ก็ดี กล้าดียังไงมาอ่อยฉีโม่หาน แกมันนังแพศยา!”เธอกรีดร้องไม่หยุด ทุกคนได้ยินคำด่าของเธอ แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว พอหมดอำนาจ พฤติกรรมของเธอก็มีแต่คนรังเกียจเพื่อนร่วมงานบางคนที่สนิทกับเซี่ยอวี่จือก็ออกมาพูดโต้แย้ง“คุณพูดแบบนี้กับเลขาเซี่ยได้อย่างไร เธอทำงานที่นี่มาสี่ปี ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลย มีแต่คุณนั่นแหละที่เข้ามาแล้วรังแกเธอ”“ใช่แล้ว เซี่ยอวี่จือไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
Read more

บทที่ 17

สวี่ชิงเหยาที่ถูกทิ้งไม่สนอะไรแล้ว ในเมื่อพังแล้วก็ให้พังกันไปข้าง เธอขุดเอาทุกเรื่องที่รู้มาแฉจนหมดสิ้น พร้อมหัวเราะเยาะอย่างสะใจ“คุณรู้ไหมว่าฉันเจออะไรในรถของคุณบ้าง? ถุงน่องของเซี่ยอวี่จือไง! พวกคุณคงจะเอากันในรถมานับครั้งไม่ถ้วนเลยสิเนี่ย ยัยเซี่ยอวี่จือมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง สี่ปีแล้วยังเต็มใจเป็นเมียเก็บของคุณอยู่อีก!”“ฉีโม่หาน คุณนั่นแหละที่ไม่เชื่อคำพูดของเธอเอง คุณเห็นเธอถูกทรมานแต่ก็ยังเลือกฉัน คุณคิดว่าฉันเป็นคนบีบให้เธอไปเหรอ? คุณนั่นแหละตัวดี!”ทุกประโยคที่เธอพูดออกมา ใบหน้าของฉีโม่หานยิ่งมืดมนลงทุกที และหมัดของเขาก็หมุนแน่นเข้าหากัน“ดูเหมือนคุณจะยังไม่สำนึกในความผิดของตัวเองเลยนะ”เขาพูดจบก็สั่งให้รปภ. เข้าไปกดตัวสวี่ชิงเหยาอีกครั้ง และลากตัวเธอออกไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องของหญิงสาวเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ฉีโม่หานก็สั่งให้ขังเธอไว้ในห้องใต้ดิน บังคับให้เธอทำทุกอย่างที่เธอเคยใช้ใส่ร้ายเซี่ยอวี่จือ เพียงแต่ครั้งนี้คนที่ต้องรับกรรมคือตัวเธอเองเธอถูกบังคับให้ยกชามที่ร้อนจัด จนมือแดงพองเป็นตุ่มน้ำ หรือไม่ก็สั่งให้คุกเข่า คุกเข่าทีละเป็นวันๆ ต่อให้สลบไป พอฟื้นขึ้นมาก็ต
Read more

บทที่ 18

ฉีอี่เนี่ยนส่งข้อความไปหาเซี่ยอวี่จือแล้ว แต่เนื่องจากเวลาในประเทศและต่างประเทศต่างกันหลายชั่วโมง ฉีอี่เนี่ยนจึงเกลี้ยกล่อมให้เขาเปกลับไปก่อน หากมีข่าวคราวเธอจะแจ้งให้ทราบเอง แต่ฉีโม่หานกลับไม่ยอมไปไหนเขาดึงดันที่จะรั้งรออยู่ที่พักของน้องสาว นอนบนโซฟา เพียงแค่มีเสียงเคลื่อนไหวเล็กน้อยเขาก็จะสะดุ้งตื่นขึ้นมา ด้วยความหวังว่าจะเป็นข้อความจากเซี่ยอวี่จือจนกระทั่งคืนวันที่สอง ฉีอี่เนี่ยนจึงได้รับข้อความตอบกลับ“ตกลง ฉันจะยอมพบกับเขา”คำสั้นๆ ไม่กี่คำ แต่ทำให้ฉีโม่หานมีความหวัง เซี่ยอวี่จือยังยอมเจอเขา! นั่นหมายความว่ายังมีโอกาสระหว่างพวกเขา!ด้วยหัวใจที่พองโตด้วยความตื่นเต้น ฉีโม่หานรีบจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดในทันทีฉีอี่เนี่ยนรั้งเขาไว้พร้อมขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย“พี่คะ พักผ่อนสักวันก่อนค่อยไปเถอะ พี่ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วนะ? ในเมื่อเซี่ยอวี่จือรับคำว่าจะเจอพี่แล้ว เธอไม่ผิดคำพูดแน่นอน”ฉีโม่หานสะบัดมือเธอออก“พี่รอไม่ได้แล้ว ช่วงเวลาที่เซี่ยอวี่จือทิ้งพี่ไป พี่เอาแต่คิดถึงเธอทุกลมหายใจ ตอนนี้พี่แค่อยากจะเจอหน้าเธอเท่านั้น” สีหน้าอ่อนโยนของเขาทำให้ฉีอี่เนี่ยนงงมา
Read more

บทที่ 19

สถานที่ที่พวกเขานัดหมายกันไว้คือร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตอนที่ฉีโม่หานผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งลมก็ดังขึ้นกริ๊งหนึ่ง เขาเดินเข้าไปและเห็นเซี่ยอวี่จือนั่งอยู่ที่มุมร้านในทันทีเวลาเพียงหนึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกัน กลับรู้สึกยาวนานและทรมานราวกับผ่านไปเป็นปี จนกระทั่งตอนนี้ที่ได้พบเธอในที่สุด ฉีโม่หานถึงกับเกิดความรู้สึกพร่ามัวเหมือนฝันไปเธอเปลี่ยนไปมากตอนที่อยู่ข้างกายเขาด้วยฐานะเลขา ชุดที่เธอใส่บ่อยที่สุดคือชุดทำงาน ต่อให้หลังเลิกงานพวกเขาจะเล่นบทบาทสมมติอะไรกันที่บ้าน แต่ความรู้สึกที่เซี่ยอวี่จือมีให้เขามักจะดูเรียบร้อยเป็นทางการเสมอแต่ตอนนี้ เธอกลับสวมชุดลำลองรวบผมขึ้นเผยให้เห็นลำคอที่ขาวเนียนและเรียวระหงจนทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีต เซี่ยอวี่จือคนเดิมที่เคยแอบรักเขาอย่างใสซื่อในช่วงแรกเขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไป และทักทายด้วยรอยยิ้ม“เซี่ยอวี่จือ ไม่เจอกันนานเลยนะ”เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้ในทันที และจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยความโหยหาและหลงใหล“อืม เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ที่ฉันยอมมาเจอคุณก็แค่อยากจะพูดเรื่องระหว่างเราให้ชัดเจน
Read more

บทที่ 20

เขาเอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่ในร้านกาแฟแบบนั้น จนกระทั่งร้านปิดถึงได้ยอมจากไปเขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ในใจเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรับรู้ได้ชัดเจนว่าเซี่ยอวี่จือสำคัญต่อเขาแค่ไหน แต่เขากลับทำเธอหายไปแบบนี้!ถ้าหากสวี่ชิงเหยาไม่กลับมา...ถ้าหากเขารู้ตัวได้เร็วกว่านี้สักก้าวว่าเขาหลงรักเซี่ยอวี่จือเข้าแล้ว...ถ้าหากเขาไม่ทำให้เซี่ยอวี่จือต้องผิดหวัง...ความเป็นไปได้นับไม่ถ้วนผุดขึ้นในสมองของเขา แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีกเขาเดินอย่างเคว้งคว้างไปตามท้องถนนในต่างแดน สายฟ้าฟาดลงมาตามด้วยฝนที่ตกหนัก ผู้คนบนท้องถนนต่างพากันวิ่งกลับบ้านเพื่อหลบฝน แต่ฉีโม่หานกลับไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดีเขาทั้งเดินไปเรียกชื่อเซี่ยอวี่จือไปในท่ามกลางสายฝน จนร่างกายเปียกปอนไปทั้งตัวทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขารีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวัง แต่มันคือข้อความจากฉีอี่เนี่ยน“พี่คะ กลับมาเถอะ”เขามองดูประโยคนี้ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน เขากับเซี่ยอวี่จือทำไมถึงลงเอยแบบนี้ไปได้?เขาทรุดเข่าลงร้องไห้โฮและตะโกนลั่นท่ามกลางพายุฝน เสียงฝนกลบทุกเสียงรวม
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status