All Chapters of สุดทางไม่มีเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

ในถังขยะนั้น ปรากฏอีเมลหลายฉบับที่ส่งมาจากทางคู่ค้าจริงๆ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับเมื่อคืนที่เขาไม่มีโอกาสได้ดูโทรศัพท์และเมื่อคืนนี้คนที่แตะต้องโทรศัพท์ของเขามีเพียงคนเดียว นั่นคือสวี่ชิงเหยาในใจของเขาเกิดความโกรธเคืองขึ้นมา สวี่ชิงเหยาไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ กลับถือวิสาสะลบอีเมลงานของเขา การเสียสัญญาฉบับนี้ไปจะทำให้บริษัทของเขาสูญเสียกำไรไปอย่างน้อย 10%!แถมการประชุมที่สำคัญขนาดนี้ในวันนี้ เซี่ยอวี่จือกลับไม่แจ้งเขา ปกติแล้ว ต่อให้อีเมลจะส่งมาแล้วรอบหนึ่ง เซี่ยอวี่จือก็ยังจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสรรพในตอนเช้า ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะเธอประชดประชัน มีหรือที่เขาจะเสียคู่ค้าไปง่ายๆ แบบนี้?เขากดโทรออกหาเซี่ยอวี่จือ ตั้งใจจะซักไซ้ไล่เลียงสักหน่อย แต่กลับไม่มีใครรับสายไม่ว่าเขาจะโทรไปกี่ครั้ง ก็มีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติแบบเดิมหัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความลนลาน นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกดเข้าไปดูในถังขยะอีกรอบ แล้วก็ได้พบกับข้อความที่เซี่ยอวี่จือส่งมาให้เขาจริงๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับเมื่อคืนนี้เขากดกู้คืนข้อความนั้น ข้อความเด้งขึ้นมา และมันช่างบาดตาเขาเหลือเกิน【แอบรักมาแปดปี สี่ปีที่

“ฉีโม่หาน...?”ดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง สวี่ชิงเหยาจึงเรียกชื่อเขาซ้ำอีกครั้งแต่สีหน้าของฉีโม่หานยังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิม จนทำให้เธอเริ่มรู้สึกลนลานขึ้นมากะทันหัน ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา“คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?”เธอตามไม่ทัน“คุณพูดเรื่องอะไรคะฉีโม่หาน?”แต่วินาทีต่อมา ชายหนุ่มกลับตะคอกออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ผมถามว่าคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร! ทำไมต้องใส่ร้ายเซี่ยอวี่จือ!”แม้จะตกใจกับน้ำเสียงของเขา แต่เมื่อได้ยินชื่อเลขาคนนั้น สวี่ชิงเหยาก็ยังคงไม่เข้าใจ“เธอก็แค่เลขาคนหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ จะมีอะไรนักหนา ฉีโม่หานทำไมคุณต้องโกรธขนาดนี้ด้วย? ก็คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าก็แค่เลขาน่ะ?”เธอพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยจนทำให้ฉีโม่หานถึงกับหมดเรี่ยวแรงลงกะทันหันใช่แล้ว เดิมทีเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนไล่เธอไป แล้วทำไมตอนนี้ถึงต้องมาโกรธแค้นขนาดนี้?สวี่ชิงเหยาเดินเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะเข้าไปกอดเขา“อย่าโกรธเลยนะคะฉีโม่หาน เราไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ?”แต่เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนนั้น ความหงุดหงิดในใจของฉีโม่หานก็ยิ่งทวีคูณ ในสมองของเขาเต็มไปด้วยภาพใบหน้าที่อมทุกข์ของเซี่ยอวี่จือ แล

สายตาของชายหนุ่มช่างเย็นชา หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้เขายังมีความใจอ่อนให้เธออยู่บ้าง แต่ในตอนนี้ แม้แต่ความลังเลเพียงน้อยนิดก็ไม่หลงเหลืออีกต่อไปตอนนี้เขาเพียงแต่รู้สึกขยะแขยงเธอ และขยะแขยงตัวเองที่ยอมทำเรื่องแย่ๆ เพื่อเธอตั้งมากมาย จนต้องทำร้ายเซี่ยอวี่จือมาโดยตลอดฉีโม่หานกำหมัดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บจนสวี่ชิงเหยารู้สึกหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นฉีโม่หานในสภาพนี้มาก่อน ปกติเขาจะดีกับเธอเสมอ ใคร่ได้อะไรก็ประเคนให้ ทั้งหมดเป็นเพราะนังผู้หญิงที่ชื่อเซี่ยอวี่จือแท้ๆ!แววตาของสวี่ชิงเหยาเต็มไปด้วยความอาฆาต แค้นเคืองจนอยากจะสับเซี่ยอวี่จือเป็นหมื่นๆ ชิ้น ซึ่งแน่นอนว่าฉีโม่หานมองเห็นมันเขาได้แต่แค้นตัวเอง ที่เพิ่งจะมาตาสว่างเห็นธาตุแท้ของอีกฝ่ายเอาป่านนี้ ปล่อยให้เซี่ยอวี่จือต้องแบกรับความไม่เป็นธรรมมามากมายโดยไร้เหตุผลเขาแสยะยิ้มเย็นชา เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“ตอนนี้ ถึงเวลาที่ต้องคืนทุกอย่างให้กับเซี่ยอวี่จือแล้ว”พูดจบ เขาก็จิกกระชากตัวเธอหมายจะลากออกไปข้างนอก ท่าทางที่กำลังเดือดของชายหนุ่มทำเอาสวี่ชิงเหยาขวัญหนี เธอไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ อีก รีบดิ้นรนอย่างลน

สวี่ชิงเหยาที่ถูกทิ้งไม่สนอะไรแล้ว ในเมื่อพังแล้วก็ให้พังกันไปข้าง เธอขุดเอาทุกเรื่องที่รู้มาแฉจนหมดสิ้น พร้อมหัวเราะเยาะอย่างสะใจ“คุณรู้ไหมว่าฉันเจออะไรในรถของคุณบ้าง? ถุงน่องของเซี่ยอวี่จือไง! พวกคุณคงจะเอากันในรถมานับครั้งไม่ถ้วนเลยสิเนี่ย ยัยเซี่ยอวี่จือมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง สี่ปีแล้วยังเต็มใจเป็นเมียเก็บของคุณอยู่อีก!”“ฉีโม่หาน คุณนั่นแหละที่ไม่เชื่อคำพูดของเธอเอง คุณเห็นเธอถูกทรมานแต่ก็ยังเลือกฉัน คุณคิดว่าฉันเป็นคนบีบให้เธอไปเหรอ? คุณนั่นแหละตัวดี!”ทุกประโยคที่เธอพูดออกมา ใบหน้าของฉีโม่หานยิ่งมืดมนลงทุกที และหมัดของเขาก็หมุนแน่นเข้าหากัน“ดูเหมือนคุณจะยังไม่สำนึกในความผิดของตัวเองเลยนะ”เขาพูดจบก็สั่งให้รปภ. เข้าไปกดตัวสวี่ชิงเหยาอีกครั้ง และลากตัวเธอออกไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องของหญิงสาวเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ฉีโม่หานก็สั่งให้ขังเธอไว้ในห้องใต้ดิน บังคับให้เธอทำทุกอย่างที่เธอเคยใช้ใส่ร้ายเซี่ยอวี่จือ เพียงแต่ครั้งนี้คนที่ต้องรับกรรมคือตัวเธอเองเธอถูกบังคับให้ยกชามที่ร้อนจัด จนมือแดงพองเป็นตุ่มน้ำ หรือไม่ก็สั่งให้คุกเข่า คุกเข่าทีละเป็นวันๆ ต่อให้สลบไป พอฟื้นขึ้นมาก็ต

สถานที่ที่พวกเขานัดหมายกันไว้คือร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตอนที่ฉีโม่หานผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งลมก็ดังขึ้นกริ๊งหนึ่ง เขาเดินเข้าไปและเห็นเซี่ยอวี่จือนั่งอยู่ที่มุมร้านในทันทีเวลาเพียงหนึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกัน กลับรู้สึกยาวนานและทรมานราวกับผ่านไปเป็นปี จนกระทั่งตอนนี้ที่ได้พบเธอในที่สุด ฉีโม่หานถึงกับเกิดความรู้สึกพร่ามัวเหมือนฝันไปเธอเปลี่ยนไปมากตอนที่อยู่ข้างกายเขาด้วยฐานะเลขา ชุดที่เธอใส่บ่อยที่สุดคือชุดทำงาน ต่อให้หลังเลิกงานพวกเขาจะเล่นบทบาทสมมติอะไรกันที่บ้าน แต่ความรู้สึกที่เซี่ยอวี่จือมีให้เขามักจะดูเรียบร้อยเป็นทางการเสมอแต่ตอนนี้ เธอกลับสวมชุดลำลองรวบผมขึ้นเผยให้เห็นลำคอที่ขาวเนียนและเรียวระหงจนทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีต เซี่ยอวี่จือคนเดิมที่เคยแอบรักเขาอย่างใสซื่อในช่วงแรกเขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไป และทักทายด้วยรอยยิ้ม“เซี่ยอวี่จือ ไม่เจอกันนานเลยนะ”เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้ในทันที และจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยความโหยหาและหลงใหล“อืม เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ที่ฉันยอมมาเจอคุณก็แค่อยากจะพูดเรื่องระหว่างเราให้ชัดเจน