สุดทางไม่มีเธอ

“เลขาเซี่ยครับ ใบลาออกของคุณท่านประธานฉีเซ็นอนุมัติแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตว่าคนที่ลาออกคือคุณ ให้ผมช่วยเตือนเขาหน่อยไหมครับ?”เมื่อได้ยินข้อความจากปลายสาย เซี่ยอวี่จือก็ค่อยๆ ลดสายตาลง “ไม่เป็นไรค่ะ เอาตามนี้แหละ”“แต่คุณทำงานเป็นเลขาข้างกายท่านประธานฉีมาตั้งสี่ปีแล้วนะครับ เขาพอใจในตัวคุณที่สุด และขาดคุณไม่ได้ที่สุด เรื่องลาออกนี่ คุณจะไม่ลองพิจารณาดูอีกสักหน่อยจริงๆ เหรอครับ?”ฝ่ายบุคคลพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่เซี่ยอวี่จือกลับทำเพียงยิ้มบางๆ“บนโลกนี้ไม่มีใครขาดใครไม่ได้หรอกไม่ได้หรอกค่ะ พ่อแม่ของฉันสุขภาพไม่ค่อยดี ฉันยังต้องรีบกลับบ้านเกิดไปดูตัวแต่งงาน ในเมื่อท่านประธานฉีอนุมัติแล้ว ฉันก็จะส่งมอบงานตามขั้นตอน และจะจากไปในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า รบกวนด้วยนะคะ”หลังจากวางสาย เซี่ยอวี่จือจึงเริ่มจัดเก็บข้าวของที่เป็นของตัวเองต่อเธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้มาสามปี ของใช้มีไม่มากไม่น้อย นอกจากของที่จำเป็นจริงๆ แล้ว อย่างอื่นเธอก็ทิ้งไปทั้งหมดเมื่อเห็นห้องค่อยๆ ว่างเปล่าลง เธอก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ เรื่องราวในอดีตมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวเมื่อแปดปีก่อน เซี่ยอวี่

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ ลับตาไป น้ำตาที่เซี่ยอวี่จืออดกลั้นมานานก็ไหลรินลงมาในที่สุดเธอฝืนยันตัวลุกขึ้น กัดฟันสู้ความเจ็บไปเอาไม้กวาดและไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดเศษแก้วและคราบกาแฟที่เกลื่อนกราดเต็มพื้นเพื่อนร่วมงานที่ใจดีสองสามคนเข้ามาช่วย มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร“ฉันก็ได้ยินคุณหนูคนนั้นพูดชัดๆ ว่าเอาแบบใส่น้ำแข็งไม่ใส่น้ำตาล ทำไมเธอถึงโกหกโยนความผิดให้คนอื่นแบบนี้ล่ะ? เซี่ยอวี่จือ เธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า?”“ต้องรอให้ผิดใจด้วยเหรอ? ฉันได้ยินหลายคนพูดกันว่าคุณหนูคนนี้เย่อหยิ่งเอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่ไม่พอใจนิดหน่อยก็ชักสีหน้าใส่ ในวงการน่ะคนหมั่นไส้เธอตั้งเยอะ แต่เพราะมีท่านประธานฉีคอยให้ท้าย เลยไม่มีใครกล้าไปยุ่งด้วย”“เฮ้อ ฉันไม่เคยเห็นท่านประธานฉีรักใครมากขนาดนี้เลย เซี่ยอวี่จือ ต่อไปเธอจะทำอะไรก็ระวังหน่อยนะ พวกเรามันก็แค่คนธรรมดา สู้คุณหนูตระกูลผู้ดีแบบเขาไม่ได้หรอก เขามีท่านประธานฉีเป็นที่พึ่ง ต่อให้เราจะถูกรังแกจนเสียขวัญแค่ไหน ก็คงทำได้แค่เป็นที่รองรับอารมณ์เท่านั้นแหละ”เซี่ยอวี่จือรู้ดีว่าพวกเธอพูดด้วยความหวังดีแต่เมื่อได้ยินคำพูดเห

เพียงประโยคสั้นๆ ง่ายๆ กลับเหมือนคมมีดที่กรีดแทงลงในอกของเซี่ยอวี่จือจนเหวอะหวะหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลดวงนั้น ราวกับจะถูกฉีกกระชากออกจากกัน มันทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ในหัวส่งเสียงวิ้งๆ ในดวงตาเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ไร้ความรู้สึกผู้คนในโถงจัดเลี้ยงจากไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหลือเพียงแสงไฟที่สว่างจ้าจนบาดตา ส่องให้เห็นรอยแผลตามตัวเธออย่างชัดเจนเธอฝืนความเจ็บปวดคลานลุกขึ้นมา หยิบเสื้อนอกที่พนักงานเสิร์ฟผู้ใจดีทิ้งไว้ข้างๆ มาคลุมร่างกาย แล้วเดินโซซัดโซเซจากที่นั่นไปข้างนอกฝนกำลังตกหนักเหมือนฟ้ารั่ว เธอก้าวเข้าสู่ม่านฝนอย่างคนไร้สติหยาดฝนที่เย็นเยียบกระทบลงบนใบหน้า แล้วค่อยๆ ไหลรินลงมาทีละหยด ดูราวกับหยาดน้ำตาแต่ตอนนี้ เธอไม่มีน้ำตาเหลือให้ไหลออกมาอีกแล้วเธอไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ไหน ได้แต่เดินเร่ร่อนไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมายไม่นานนัก รถคันหนึ่งก็มาจอดข้างกายเธอกระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาแต่หล่อเหลาของฉีโม่หาน“ขึ้นรถ”เซี่ยอวี่จือทำเหมือนไม่ได้ยิน เธอฝืนลากร่างกายที่หนักอึ้งเดินฝ่าสายฝนต่อไปอย่างยากลำบากฉีโม่หานขมวดคิ้ว น้ำเสีย

“ไม่ได้ ต้องรีบส่งสวี่ชิงเหยาไปโรงพยาบาลก่อน ผมจะยอมให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด เรื่องอื่นทั้งหมด ไม่สำคัญเท่าความปลอดภัยของเธอ!”เสียงตะโกนด้วยความลนลานและร้อนรนของฉีโม่หาน กลายเป็นเสียงสุดท้ายที่เซี่ยอวี่จือได้ยินก่อนจะหมดสติไปความมืดมิดอันไร้ขอบเขตจู่โจมเข้ามา และกลืนกินเธอไปโดยสมบูรณ์...เซี่ยอวี่จือรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ฝันร้ายที่ยาวนานมากครึ่งหนึ่งหลังจากตื่นจากฝัน เธอลืมตาขึ้น ก็เห็นฉีอี่เนี่ยนที่ขอบตาแดงก่ำ“เซี่ยอวี่จือ ฉันเพิ่งกลับถึงประเทศ ก็ได้ยินว่าเธอประสบอุบัติเหตุจนเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าเธอเสียเลือดมาก เกือบจะช่วยชีวิตไว้ไม่ทันแล้ว ฉันกลัวมากๆเลย!”เมื่อได้เห็นเธอ ความอัดอั้นตันใจที่เซี่ยอวี่จือเก็บกดไว้ลึกๆ ก็พรั่งพรูออกมาเธอน้ำตาคลอ และอดไม่ได้ที่จะกอดเพื่อนไว้แน่น“อย่ากลัวเลยนะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว...”สองสาวกอดกันอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งฉีอี่เนี่ยนรินน้ำส่งให้เธอขวดหนึ่งจนหมด แล้วนึกถึงคำกำชับของหมอ และเริ่มชวนคุยกันเบาๆ“ไม่กี่ปีมานี้เธออยู่ที่นี่มีความสุขไหม? พี่ชายฉันรังแกเธอหรือเปล่า? แล้วไม่ใช่ว่าเธอมีแฟนแล้วเหรอ? เมื่อไหร่จะแนะนำให้ฉันรู้

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ฉีอี่เนี่ยนก็โกรธจนตัวสั่น เธอประคองเซี่ยอวี่จือพุ่งตรงไปยังห้องทำงานของฉีโม่หานทันที“สวี่ชิงเหยา! อย่าให้มันเกินไป! เซี่ยอวี่จือไม่ได้ทำอะไรผิดต่อคุณ คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เธอคุกเข่าทำโทษ? เธอเป็นเลขาของพี่ชายฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย คุณเอามาดภรรยาประธานมาจากไหนกัน!”ฉีโม่หานก็อยู่ในนั้นด้วย เมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของเซี่ยอวี่จือ เขาก็ขมวดคิ้ว กำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น สวี่ชิงเหยาก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาเสียก่อน“ฉีโม่หานคะ ฉันเปล่านะ ฉันกับเลขาเซี่ยไม่มีความแค้นต่อกัน จะไปสั่งให้เธอคุกเข่ากะทันหันได้ยังไง ไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ เธอถึงมาใส่ร้ายฉันแบบนี้...”เมื่อได้ยินสวี่ชิงเหยายังกล้าพูดเรื่องผิดให้เป็นถูก ฉีอี่เนี่ยนก็โกรธจนทนไม่ไหว พุ่งเข้าไปตบหน้าสวี่ชิงเหยาฉาดใหญ่“เธอโกหก เซี่ยอวี่จือไม่เคยพูดโกหก!”สวี่ชิงเหยาเพิ่งเคยถูกกระทำแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต เธอเอามือกุมแก้มแล้วร้องไห้ออกมาทันที “ฉีโม่หาน เลขาของคุณใส่ร้ายฉันขนาดนี้ ตอนนี้แม้แต่น้องสาวคุณก็ยังช่วยเธอรังแกฉัน โอเค ในเมื่อพวกคุณเป็นครอบครัวเดียวกัน งั้นเราเลิกกันเถอะ”เมื่อได้ย