สุดทางไม่มีเธอ

“เลขาเซี่ยครับ ใบลาออกของคุณท่านประธานฉีเซ็นอนุมัติแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตว่าคนที่ลาออกคือคุณ ให้ผมช่วยเตือนเขาหน่อยไหมครับ?”

เมื่อได้ยินข้อความจากปลายสาย เซี่ยอวี่จือก็ค่อยๆ ลดสายตาลง “ไม่เป็นไรค่ะ เอาตามนี้แหละ”

“แต่คุณทำงานเป็นเลขาข้างกายท่านประธานฉีมาตั้งสี่ปีแล้วนะครับ เขาพอใจในตัวคุณที่สุด และขาดคุณไม่ได้ที่สุด เรื่องลาออกนี่ คุณจะไม่ลองพิจารณาดูอีกสักหน่อยจริงๆ เหรอครับ?”

ฝ่ายบุคคลพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่เซี่ยอวี่จือกลับทำเพียงยิ้มบางๆ

“บนโลกนี้ไม่มีใครขาดใครไม่ได้หรอกไม่ได้หรอกค่ะ พ่อแม่ของฉันสุขภาพไม่ค่อยดี ฉันยังต้องรีบกลับบ้านเกิดไปดูตัวแต่งงาน ในเมื่อท่านประธานฉีอนุมัติแล้ว ฉันก็จะส่งมอบงานตามขั้นตอน และจะจากไปในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า รบกวนด้วยนะคะ”

หลังจากวางสาย เซี่ยอวี่จือจึงเริ่มจัดเก็บข้าวของที่เป็นของตัวเองต่อ

เธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้มาสามปี ของใช้มีไม่มากไม่น้อย นอกจากของที่จำเป็นจริงๆ แล้ว อย่างอื่นเธอก็ทิ้งไปทั้งหมด

เมื่อเห็นห้องค่อยๆ ว่างเปล่าลง เธอก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ เรื่องราวในอดีตมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัว

เมื่อแปดปีก่อน เซี่ยอวี่จือเด็กสาวจากเมืองเล็กๆ ที่มีฐานะธรรมดา สอบเข้ามหาวิทยาลัยHได้ และได้กลายเป็นเพื่อนสนิทกับฉีอี่เนี่ยน คุณหนูตระกูลดังแห่งปักกิ่ง

เด็กสาวสองคนที่ฐานะทางบ้านต่างกันราวฟ้ากับเหวกลับเข้ากันได้เป็นอย่างดี ทั้งไปเรียน กินข้าว เดินเล่นด้วยกัน ตัวติดกันทุกวัน

ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป เซี่ยอวี่จือถูกพาเข้าสู่สังคมของเพื่อนสนิท ได้รู้จักกับครอบครัวของเธอ และตกหลุมรักพี่ชายของเธออย่างฉีโม่หาน

แต่เธอฝังความรู้สึกนี้ไว้ลึกสุดใจ ไม่เคยบอกใครเลย

หลังเรียนจบ ฉีอี่เนี่ยนไปเรียนต่อต่างประเทศ

ส่วนเธอยังคงอยู่ที่ปักกิ่งและยื่นเรซูเม่ จนได้เป็นเลขาของฉีโม่หาน เพียงเพื่อให้ได้พบเขาบ่อยๆ

จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง ฉีโม่หานถูกคนวางยา

เซี่ยอวี่จือเพิ่งจะพยายามติดต่อโรงพยาบาล แต่กลับถูกเขาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้กดร่างไว้กับผนัง พร้อมกับจุมพิตที่โหมกระหน่ำลงมา

หลังจากค่ำคืนที่พัวพันกันลึกซึ้ง เธอตื่นขึ้นมาเห็นเขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าที่คมสันเลือนรางอยู่ในควันบุหรี่ที่อบอวล ดูสุขุมและโดดเดี่ยว

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาก็หันกลับมา และถามเพียงประโยคเดียว

“คุณชอบผมเหรอ?”

เซี่ยอวี่จืออยากจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ทุกครั้งที่คุณเห็นผม คุณจะหน้าแดง คุณจำของที่ผมห้ามและของที่ผมชอบได้ทุกอย่าง พอเรียนจบก็รีบมาเป็นเลขาของผม...”

“อย่าบอกผมนะว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องบังเอิญ”

เขาพูดออกมาทีละคำ จนใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะความอายหรือความละอายใจ

ท่ามกลางความเงียบงัน จู่ๆ เขาก็ยื่นบัตรใบหนึ่งมาให้

“เรื่องเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของคุณได้ และไม่สามารถรับผิดชอบคุณได้ด้วย พี่ได้ยินฉีอี่เนี่ยนบอกว่าฐานะทางบ้านคุณก็ธรรมดา เงินในบัตรนี้มากพอให้คุณใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวลไปตลอดชาติ ลืมเรื่องทั้งหมดนี้ไปซะ”

เซี่ยอวี่จือฟังจนตะลึง ถึงเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อคืนตอนที่อยู่บนเตียง เขาเรียกชื่อหนึ่งซ้ำๆ ตลอดเวลาจริงๆ

ชิงเหยา สวี่ชิงเหยา

จากปากของฉีอี่เนี่ยน สวี่ชิงเหยาคือรักแรกที่ฉีโม่หานไม่มีวันลืมเลือนในชาตินี้

เขารักเธอมากจนถึงขั้นที่แม้ว่าฝ่ายหญิงจะเลิกราและไปต่างประเทศ มีข่าวลือกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า เขาก็ยังยืนกรานที่จะรอเธอกลับมา

เซี่ยอวี่จือจำประโยคหนึ่งที่ฉีอี่เนี่ยนเคยพูดตอนบ่นได้

“คนตระกูลฉีของพวกเราน่ะเย็นชาที่สุด แต่ทำไมพี่ชายฉันถึงได้เกิดมาเป็นพ่อหนุ่มคลั่งรักขนาดนี้ รอมาตั้งหลายปี แถมยังบอกอีกว่านอกจากเธอคนนั้นแล้ว คนอื่นก็แค่แก้ขัด แต่เขาไม่อยากจะทนอยู่แบบแก้ขัด”

เธอรู้สึกร่วมกับประโยคนั้นอย่างลึกซึ้ง และเมื่อนึกถึงขึ้นมาในตอนนี้ จู่ๆ เธอก็รวบรวมความกล้าเรียกฉีโม่หานที่กำลังจะออกไปไว้

“ฉันไม่เอาเงินค่ะ แค่อยากขอให้คุณให้โอกาสฉัน ท่านประธานฉีคะ ได้โปรดลองคบกับฉันดูได้ไหม ถ้าเธอยังไม่กลับมา หรือว่า... เธอกลับมาแล้ว แต่คุณยังลืมเธอไม่ได้ วันนั้นฉันจะเป็นฝ่ายเดินจากไปเอง”

เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเธอ ฉีโม่หานชะงักไปไม่กี่วินาที ก่อนจะทิ้งคำพูดไว้ว่าตามใจเธอแล้วเดินจากไป

ตั้งแต่นั้นมา ตอนกลางวันเซี่ยอวี่จือคือเลขาของเขา ตอนกลางคืนคือคู่นอนส่วนตัวของเขา

พวกเขาทิ้งร่องรอยความสัมพันธ์อันบ้าคลั่งไว้มากมาย ทั้งในออฟฟิศ บนรถมายบัค หรือริมหน้าต่างวิลล่า

สี่ปีผ่านไป ไม่มีใครรู้ว่าระหว่างพวกเขามีความสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่ และเธอก็เต็มใจทำมันอย่างมีความสุข

จนกระทั่งวันเกิดของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน เซี่ยอวี่จือเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้มากมายเพื่อจะฉลองให้เขา

แต่เธอรอจนถึงเช้ามืดก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา แต่กลับได้รับโพสต์หนึ่งในโซเซียลแทน

“ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุด คือการได้ของสำคัญกลับคืนมา”

ฉีโม่หานที่ไม่เคยโพสต์โซเซีบลเลย กลับโพสต์รูปที่เขากำลังจูบกับสวี่ชิงเหยาภายใต้แสงดอกไม้ไฟเต็มท้องฟ้า

เมื่อเห็นรูปนี้ เลือดบนใบหน้าของเซี่ยอวี่จือก็จางหายไปจนหมด หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้น

เธอแบกความหวังสุดท้ายไว้ และโทรหาเขา

แต่คนที่มีรับสายกลับเป็นสวี่ชิงเหยา เมื่อเห็นว่าทักไปหลายครั้งแล้วปลายสายยังเงียบอยู่ เธอจึงเริ่มเรียกฉีโม่หาน

“ฉีโม่หาน คนที่ชื่อเซี่ยอวี่จือคนนี้คือใครเหรอ โทรหาคุณแล้วก็ไม่ยอมพูด”

ครู่ต่อมา เสียงทุ้มและเรียบเฉยของเขาก็ดังผ่านลำโพงเข้าสู่หูของเซี่ยอวี่จือ

“คนไม่สำคัญน่ะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก เด็กดี นอนต่อเถอะนะ”

ในวินาทีนั้น เซี่ยอวี่จือรู้แล้วว่า ถึงเวลาที่เธอต้องออกจากวงการนี้เสียที

เธอเก็บข้าวของเตรียมจะจากไป แต่กลับชนเข้ากับฉีโม่หานที่หน้าประตู

เพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองคนต้องนอนด้วยกันทุกวัน เพื่อความสะดวก เซี่ยอวี่จือจึงนอนที่คฤหาสน์ของเขา แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นเธอหอบข้าวของ สายตาของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้รั้งไว้ “หาที่พักใหม่ได้แล้วเหรอ?”

“ค่ะ ยังเป็นห้องเช่าห้องเดิมน่ะค่ะ คุยกับเจ้าของบ้านไว้แล้วว่าจะเช่าแค่เดือนเดียว”

เมื่อได้ยินดังนั้น คิ้วของฉีโม่หานขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เดือนเดียว? ทำไม?”

เซี่ยอวี่จือเพิ่งจะอธิบาย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสนใจนัก และพูดเสียงหนักว่า “เดี๋ยวผมไปส่ง”

เธออยากจะปฏิเสธ แต่ฉีโม่หานยังคงยืนกราน

“หิมะตกหนักมาก แถมยังดึกมากแล้ว ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉีอี่เนี่ยนจะเสียใจ”

เซี่ยอวี่จือทำได้เพียงขึ้นรถไป

ครั้งหนึ่ง พวกเขาเคยทำเรื่องบ้าคลั่งในรถคันนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ตอนนี้เธอแทบจะจำรถคันนี้ไม่ได้แล้ว

ในรถประดับไปด้วยตุ๊กตาน่ารักๆ ผ้าคลุมเบาะเปลี่ยนเป็นลายเฮลโลคิดตี้มีขนมวางอยู่เต็มไปหมด...

เซี่ยอวี่จือจินตนาการได้ยากว่า คนที่เฉียบขาด เย็นชา และดูไร้กิเลสอย่างเขา จะตกแต่งรถให้เป็นแบบนี้

อาจจะสังเกตเห็นสายตาของเธอ ฉีโม่หานจึงอธิบายขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“สวี่ชิงเหยาชอบอะไรพวกนี้น่ะ”

เซี่ยอวี่จือเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา หลังจากเงียบไปเนิ่นนาน จึงตอบเขากลับไปเสียงเบา

“ในที่สุดคุณก็ได้เธอกลับมา ท่านประธานฉีคะ ฉันยินดีกับคุณด้วยจริงๆ ค่ะ”

ฉีโม่หานไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย และไม่ได้พูดอะไรอีก

ขับมาได้ครึ่งทาง สวี่ชิงเหยาโทรศัพท์มาบอกว่าอยากจะปั้นตุ๊กตาหิมะกับเขา

เขาจอดรถข้างทาง อยากจะรีบไปหาเธอในตอนนี้เลย แต่พอมองคนข้างกายเขาก็เกิดความลังเลขึ้นมา

เซี่ยอวี่จือรู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไร จึงเป็นฝ่ายเปิดประตูรถออกมาเอง

“ท่านประธานฉีคะ ฉันเรียกรถกลับเองดีกว่าค่ะ”

ฉีโม่หานตอบรับคำหนึ่ง แล้วลงรถมาช่วยขนของ

มือของเธอลื่นทำให้กล่องหล่นกระแทกพื้น และเขาก็โน้มตัวลงไปผ่านแสงไฟถนนเขาก็เห็นของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ

จดหมายรักที่เขียนชื่อของเขาไว้แต่ไม่เคยถูกส่งออกไป รูปที่แอบถ่ายเขาตอนไหนก็ไม่รู้ และของที่เขาโยนทิ้งส่งๆ แต่ถูกเก็บกลับมาสะสมไว้...

หัวใจของเซี่ยอวี่จือเต้นระรัว เธอรีบเก็บของเหล่านั้นด้วยความลนลาน

“ขอโทษค่ะ”

ฉีโม่หานไม่ได้พูดอะไร เขาขึ้นรถคนเดียวและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยอวี่จือรออยู่กลางหิมะเพียงลำพังเนิ่นนาน แต่ก็เรียกรถไม่ได้เลย

เธอคิดจะหอบกล่องเดินกลับบ้าน แต่กลับถูกมอเตอร์ไซค์ชนล้มลง

ที่น่องมีรอยแผลยาวกว่ายี่สิบเซนติเมตร เลือดไหลนองเต็มพื้น

เมื่อมองดูรถที่ชนแล้วหนีขับไกลออกไป เธอเจ็บจนต้องสูดหายใจลึก ล้มฟุบอยู่บนพื้นหิมะอยู่นานกว่าจะทุเลาลง

เมื่อความเจ็บทุเลาลง เธอจึงกะโผลกกะเผลกเดินย่ำหิมะไปนานถึงสี่ชั่วโมง จนในที่สุดก็กลับมาถึงห้องเช่า

หลังจากจัดการบาดแผลเรียบร้อยแล้ว เธอเปิดโทรศัพท์และพบว่าฉีโม่หานส่งข้อความหาเธอหลังจากที่จากไป

【วันหลังอย่าไปรักใครแบบถวายหัวขนาดนี้อีก ผู้ชายมีตั้งเยอะแยะ อย่ามาติดคนอย่างผมเลย】

เซี่ยอวี่จือจ้องมองข้อความนี้อยู่นานแสนนาน

พอฟ้าสว่าง เธอจึงจุดไฟเผาของเหล่านั้นที่ใต้ตึกจนหมด

และความรักอันรุ่มร้อนที่แผดเผาอยู่ในร่างกายของเธอมาตลอดแปดปี ก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกัน

ฉีโม่หาน ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ