All Chapters of รักนอกพันธสัญญา: Chapter 11 - Chapter 20

บ้านเอลตัน รถแท็กซี่คันที่พาฝันนั่ง เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ของเอลตัน ก่อนที่เรียวขาสวยจะก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าบ้านไปก็เจอกับคนตัวสูงที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องโถงใหญ่ เมื่อเห็นเช่นนั้นพาฝันก็เดินเข้าห้องไป เพราะถึงยังไงเขาก็ไม่ชวนเธอคุยอยู่แล้วถ้าไม่ใช่เวลารับประทานอาหาร หนึ่งอาทิตย์ต่อมา วันนี้เป็นวันที่เดวานัดเจอกับเอลตันดั่งเช่นที่เคยได้พูดตกลงกันไว้เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน เดวาโทรหาเอลตันเมื่อเช้าว่าตอนเย็นเธอจะไปรอเขาที่โรงแรมของเขา โดยที่ไม่ต้องให้เขาไปรับที่บ้าน "ฉันมีนัดกับเดวา คืนนี้ฉันไม่กลับบ้านนะ" เอลตันที่เดินลงมายังชั้นล่างเอ่ยบอกพาฝันที่นั่งดูทีวีอยู่ในห้องโถงกว้าง "ค่ะ" ดวงตากลมโตละจากหน้าจอทีวีแล้วหันไปรับคำคนตัวสูงที่สวมใส่เสื้อเชิ๊ตสีขาว พับแขนเสื้อถึงข้อศอก กางเกงสแลคสีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้า ว่าแล้วร่างสูงก็ออกจากบ้านไปขึ้นรถและขับออกไปยังโรงแรมหรูของตัวเอง โดยมีหญิงสาวที่ตัวเองชอบรออยู่ที่นั่น เขาโทรไปบอกพนักงานล่วงหน้าเพื่อให้เปิดห้องให้เดวา และให้เดวาเข้าไปรอเขาอยู่ในนั้นไปพลางๆ ก่อนที่เขาจะไปถึง โรงแรมเอลตัน "ซี้ด อ๊า กระแทกให้แรงๆ ลึกๆเลยค่ะ

ห้างสรรพสินค้า "ขอบคุณนะคะคุณเอลตันที่ให้พาฝันนั่งรถมาด้วย" เมื่อรถหรูของเอลตันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดัง พาฝันก็หันไปเอ่ยขอบคุณพร้อมกับยกมือไหว้ชายหนุ่มด้วยความอ่อนน้อม "อืม" "งั้นพาฝันขอตัวนะคะ" พูดจบ มือเรียวก็ทำท่าจะเปิดประตูรถ แต่ทว่า... "ออกจากห้างแล้วเธอจะไปไหนต่อหรือเปล่า" "คะ?" เธอหันถามด้วยสีหน้างุนงง "เธอจะกลับกี่โมง" "พาฝันยังบอกไม่ได้ค่ะว่าจะกลับกี่โมง" "ถ้าจะกลับก็โทรหาฉันก็ได้ วันนี้ฉันจะอยู่ที่โรงแรมจนถึงค่ำ" "พาฝันหารถกลับเองได้ คุณไม่ต้องมารับหรอกค่ะ" "ถ้าเที่ยวเสร็จก็โทรหาฉัน ฉันจะมารับเธอเอง" เสียงทุ้มเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง โดยไม่ได้ฟังคำปฏิเสธของเธอ "ก็ได้ค่ะ งั้นคุณก็เอาเบอร์โทรของคุณมาสิคะ" สิ้นเสียงหวานบอก มือหนาก็หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่พร้อมกับปลดล็อกหน้าจอ แล้วยื่นให้เธอเอาไปเมมเบอร์ เมื่อพาฝันเมมเบอร์ของเขาเสร็จแล้วก็ยื่นโทรศัพท์คืนเขากลับไป ก่อนจะเปิดประตูรถ และสาวเท้าเข้าไปในห้างสรรพสินค้าที่เพื่อนของเธอรออยู่ "เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่านะพาฝัน เมื่อเช้าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย" เอมมี่เอ่ยชวนพาฝันที่เดินอยู่ข้างๆ "ไปกันเถ

"คุณเอลตันอย่าทำแบบนี้กับพาฝันเลยนะคะ ไหนคุณเคยบอกว่าจะไม่นอกกายพี่เดวายังไงล่ะคะ" "แต่ก่อนฉันเคยคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดแล้ว" "เปลี่ยนความคิด?" "ใช่ ที่ฉันเปลี่ยนความคิดเพราะฉันอยากทำกับเธอด้วยไง ทำกับพี่มาแล้ว ลองมาทำกับน้องสาวบ้างจะเป็นไรไป ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพี่กับน้องใครจะเด็ดกว่ากัน" สิ้นเสียงทุ้มเอ่ย เขาก็จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกไปจากร่างกายด้วยความช่ำชอง ถึงแม้ว่าเธอจะดีดดิ้นจนสุดชีวิตแล้วก็ตาม จนกระทั่งร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้า พลางเรียวปากหนาก็เอ่ยออกมา "หึ พี่สาวบุญธรรมของเธอไม่ได้ยากแบบนี้นะ ทำไมคนเป็นน้องถึงยากจัง" เจ้าของใบหน้าหล่อหัวเราะในลำคอ โดยสายตาคมจ้องมองไปยังเรือนร่างสวยขาวผ่องเป็นยองใยไร้ที่ติที่พยายามยกมือเรียวปิดสองเต้าอวบสวยอยู่ และชันเข่าขึ้นเพื่อปิดส่วนกลางกายที่เขาจ้องมองมาอย่างไม่วางตา "คุณมันคนเลว" เรียวปากเล็กว่าออกไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น เพราะคิดไม่ถึงว่าเรื่องแบบนี้จะต้องมาเกิดกับตัวเอง และชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นผู้ชายของพี่สาวตัวเอง "ฉันเลวยังไง" "คุณมีอะไรกับพี่สาวของพาฝันแล้ว แต่คุณจะมาทำกับน้องสาวอีกไง" "พี่สา

วันต่อมา ตอนเที่ยง พาฝันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงของอีกวัน หลังจากที่เมื่อคืนต้องรับศึกหนักจากคนตัวสูง เธอรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวตรงกลางกายที่ร่างสูงกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเธอหลับไปตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้ และเธอคิดว่าเขาคงทำกับเธอจนถึงเช้าอย่างที่เขาบอกไว้ก่อนล่วงหน้า ดวงตากลมโตหันไปมองยังที่นอนข้างๆตัวเองก็เห็นว่าเขายังคงหลับอยู่ เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงหันกลับมาพลางคิดในใจว่าเธอเกลียดเขาที่มาทำกับเธอแบบนี้ ทั้งที่เขาเคยบอกเธอว่าจะไม่นอกกายพี่เดวา แต่แล้วเขาก็กลับคำมาทำกับเธอ คนที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวของคนที่เขาเคยมีอะไรด้วย ตอนนี้เธอรู้สึกกลุ้มใจเป็นอย่างมากเมื่อต้องตกมาอยู่ในสภาพนี้ เธอจะมองหน้าพี่เดวาติดได้ยังไง ตอนนี้เธอกลัวและกังวลไปหมด เพราะถ้าพี่เดวารู้ พี่เดวาต้องโกรธเธอมากแน่ๆ แต่ยังไงเธอจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด พาฝันลุกออกจากเตียงนอนด้วยความยากลำบาก เพราะเธอเจ็บตรงกลางใจสาว เจ็บหน่วงบริเวณท้องน้อย และปวดเมื่อยระบมไปทั่วทั้งร่างกาย พาฝันพยายามประคองร่างอันบอบช้ำของตัวเองหวังจะลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้สะอาดหมดจดแล

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วหลังจากคืนนั้นที่เอลตันมีอะไรกับพาฝัน หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ชายหนุ่มก็ขึ้นไปนอนห้องของตัวเองตามปกติ ส่วนพาฝันหลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาสามวันเธอก็ทำงานบ้าน ทำอาหารได้ตามปกติ เพราะส่วนที่ปวดร้าวระบมนั้นหายเจ็บแล้ว และทั้งสองคนก็นั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกันทุกวันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา "คืนนี้เธอจะต้องขึ้นไปนอนกับฉันข้างบน" ในขณะที่ทั้งสองทานข้าวกันอยู่นั้น จู่ๆชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ทำไมพาฝันจะต้องไปนอนกับคุณด้วยคะ พาฝันนอนห้องข้างล่างก็ดีอยู่แล้วนี่" เจ้าของใบหน้าเรียวใสละจากจานข้าวที่กำลังทานอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามออกไป "ข้อตกลงที่ฉันบอกเธอเมื่ออาทิตย์ก่อน เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเธอต้องทำอะไร" "อ อ๋อ พาฝันไม่ลืมหรอกค่ะ แต่มันผ่านมาแค่อาทิตย์เดียวเอง คุณจะเอ่อ...คุณจะทำอีกเหรอคะ" "ก็ใช่ไง เธอก็รู้ดีอยู่แล้วนี่ว่าฉันต้องการอะไรจากเธอ และเธอต้องการอะไรจากฉัน เราสองคนต่างก็มีข้อแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน" "ก็ได้ค่ะ คืนนี้พาฝันจะขึ้นไปนอนกับคุณ" "ไม่ใช่เฉพาะคืนนี้ แต่ทุกๆคืนเธอจะต้องขึ้นไปนอนกับฉัน" "ทุกคืนเลยเหรอคะ" "ใช่" "ก็ได้