All Chapters of รักนอกพันธสัญญา: Chapter 21 - Chapter 30

ร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ก่อนมือหนาจะจับสองเต้าอวบอิ่มแล้วบีบให้ชิดกัน พลางลิ้นร้อนก็แลบออกมาดูดเลียยอดปทุมสีหวานสลับกันทั้งสองเต้าอยู่หลายนาทีจนร่างบางแอ่นอกอิ่มเข้าหาปากหนาด้วยความเสียวสยิวไปทั่วทั้งร่างกาย ใบหน้าหล่อเคลื่อนขึ้นไปจุมพิตริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน ขบเม้มริมฝีปากบนและล่าง ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปตวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็ก ซึ่งหลังๆมานี้เธอเป็นงานขึ้นมาบ้างแล้วเพราะมีครูฝึกดีแบบเขา ลิ้นนุ่มพันเกี่ยวกันพัลวันอยู่ครู่หนึ่งแล้วผละออกมา เรียวปากหนาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนทั้งสองข้าง เธอแหงนหน้ารับสัมผัสจากเขาอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เขาจะผละออกแล้วอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกและพาไปวางลงบนเตียงนอนด้วยความเบามือ โดยมือหนาดึงผ้าขนหนูที่พันเอวสอบอยู่ออกทิ้งลงไปกองกับพื้น ร่างสูงใหญ่แทรกเข้าไประหว่างสองขาเรียวพลางมือหนาจับขาของเธอให้แยกออกจากกัน พร้อมเลื่อนมือมาจับเข้าที่ลำเอ็นไซส์ใหญ่ที่แข็งขึงตั้งแต่เล้าโลมเธอตอนที่อยู่หน้ากระจกแล้ว ปลายหัวหยักที่มีน้ำใสแฉะตรงรอยบากสัมผัสลงไปบนระหว่างกลีบเนื้อนูน พร้อมกับถูไถขึ้นลงเพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายเกิดอารมณ์ โดยตอนนี้ร่างเล็กที่ถูกสัมผัสจากปลายแท่งร้อนก็ขยับกลา

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จแล้ว เอลตันกับพาฝันก็พากันลงมายังชั้นล่าง และเข้าไปในห้องครัว เพื่อที่จะทำอาหารทานกัน "คุณจะเข้ามาทำไมคะ ทำไมถึงไม่ออกไปรอข้างนอก" พาฝันถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นคนตัวสูงเดินตามเธอเข้ามาในครัวด้วย เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่เคยเห็นเขาเข้ามาในครัวเลย "เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ" "อ อ๋อ พาฝันลืมไปค่ะ" เธอยิ้มแห้งๆ "พูดอีกที" เขาพูดย้ำ "พี่เอลตันจะเข้ามาทำไมคะ ปกติพาฝันไม่เคยเห็นพี่เข้ามาในครัวเลย" "ฉันจะเข้ามาช่วยเธอทำอาหารไง เธอบอกมาได้เลยว่าจะให้ฉันทำอะไรบ้าง" "พี่เอลตันเอาผักในตู้เย็นออกมาล้างก่อนแล้วก็หั่นด้วยนะคะ" "ได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้" รับคำเสร็จ ร่างสูงก็ไปเปิดตู้เย็นแล้วเอาผักออกมาล้างอย่างที่หญิงสาวบอก และนำมาวางบนโต๊ะเพื่อเตรียมหั่น "เธอมาสอนฉันหั่นผักหน่อยสิว่าต้องหั่นแบบไหน" ว่าแล้ว พาฝันก็หยิบผักมาวางบนเขียงแล้วหั่นผักให้เขาดูพร้อมกับบอกเขาไปด้วย "ต้องหั่นแบบนี้นะคะ ขนาดไม่ต้องให้สั้นเกินไปหรือว่ายาวเกินไป" "ฉันเข้าใจแล้ว" พูดจบ คนตัวสูงก็ไปยืนซ้อนหลังของคนตัวเล็ก พลางมือหนาก็เอื้อมไปจับยังมือเรียวทั้งสองข้างที่กำลังหั่นผักอ

เมื่อเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ร่างเล็กก็ลุกจากตักหนา เพราะคิดว่าพี่เดวาคงมาถึงแล้ว "พี่เดวาคงจะมาถึงแล้วค่ะ เดี๋ยวพาฝันไปเปิดประตูก่อนนะคะ" ว่าแล้ว พาฝันก็สาวเท้าไปกดรีโมทเปิดประตูรั้วบ้านให้เดวาเข้ามา เดวาที่อยู่ในชุดเดรสสั้นรัดติ้วจนเห็นสัดส่วนทั้งช่วงบนและช่วงล่างได้อย่างชัดเจน ใบหน้าที่แต่งจัดเต็มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงย่างกรายเข้ามาภายในบ้าน ซึ่งตอนนี้ร่างสูงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา โดยดวงตาคมจ้องมองเธออยู่ด้วยแววตาเรียบนิ่งยากจะอ่านออก "ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะคุณเอลตัน" เดวาเอ่ยขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ พลางเดินมาหย่อนสะโพกนั่งข้างคนตัวสูง ทว่าเขาขยับออกห่างไปเป็นวา โดยนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังร่างเล็กของพาฝันที่ยืนอยู่ เดวาชะงักนึกแปลกใจ แต่เธอก็ไม่ได้ถือสาในการกระทำของเขา เพราะคิดว่าเขาอาจจะงอนเธอก็ได้ที่เธอไม่มีเวลาให้เขาเลย "ฉันต้องขอโทษคุณอีกครั้งนะคะที่ไม่มีเวลาให้คุณเลย ต่อจากนี้ไปฉันจะมีเวลาให้คุณเหมือนเดิมค่ะ คุณอย่างอนฉันเลยนะคะคุณเอลตัน" "คุณรู้ได้ไงว่าผมงอนคุณ" เขาพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ ทว่าสายตาของเขามองไปยังคนตัวเล็กที่ยืนเม้มริมฝีปากอยู่ "ทำไมฉันจะไม่รู้

ห้างสรรพสินค้า ตอนเย็น ในขณะที่พาฝันเดินดูของกับเอมมี่อยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบออกมาดู แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเอลตัน เธอจึงกดปิดเสียงแล้วใส่ลงในกระเป๋าสะพายดังเดิม เพราะเธอไม่อยากคุยโทรศัพท์กับเขาต่อหน้าเอมมี่ "ใครโทรมาเหรอพาฝัน ทำไมถึงไม่รับสายล่ะ" "เบอร์ไม่รู้จักน่ะ แล้วก็วางสายไปแล้วด้วย" "อ๋อ" พอสายตัดไป เขาก็โทรเข้ามาอีกครั้ง และคราวนี้พาฝันจึงกดปิดเครื่องไปเลย ก่อนที่จะดูของกับเอมมี่ต่อ ไม่ได้สนใจว่าเขาจะโทรมาทำไม ด้านเอลตัน เขาโทรหาพาฝันหลายครั้ง โทรแล้วโทรอีก กดซ้ำอยู่อย่างนั้น เธอก็ไม่รับสายเสียที จนกระทั่งเธอปิดเครื่องไป และนั่นมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เนื่องจากว่าที่ผ่านมา เขาโทรหาเธอ เธอก็จะรับสายเขาตลอด "เธอไปไหนนะพาฝัน แถมโทรไปยังปิดเครื่องใส่ฉันอีก" เรียวปากหนาพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิดไม่ใช่น้อยที่วันนี้กลับมาถึงบ้านไม่เห็นเธอ แถมโทรไปเธอก็ไม่ยอมรับสายอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาจึงขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมานั่งรอหญิงสาวอยู่ข้างล่างอย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาคมมองไปยังหน้าบ้านหวังว่าคนตัวเล็กจะกลับมาเสียที กระทั่งเวลาผ่านไปจนเ

"พี่มีเรื่องจะบอกเราอีกเรื่อง และเรื่องนี้ก็สำคัญมากด้วย" "เรื่องอะไรเหรอคะพี่เดวา" "ตอนนี้พี่ท้องได้หนึ่งเดือนแล้วละ" "จริงเหรอคะพี่เดวา" พาฝันเอ่ยพลางแสดงสีหน้าอย่างยินดีออกมา "จริงสิ และเพราะเหตุนี้นี่แหละที่พี่จะต้องเรียกร้องความรับผิดชอบจากคุณเอลตันเขา" "พาฝันยินดีด้วยนะคะพี่เดวาที่พี่เดวากำลังจะมีลูก" พาฝันเอ่ยออกไปอย่างรู้สึกยินดี ทว่าข้างในกลับหมองเศร้า "นับจากนี้ต่อไปพี่จะเลิกเที่ยวผู้ชาย และพี่จะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด เพื่อให้คุณเอลตันได้ภูมิใจให้สมกับที่เขาอยากแต่งงานกับพี่" "พาฝันขอแสดงความยินดีกับพี่เดวาสำหรับการใช้ชีวิตครอบครัวกับคุณเอลตันนะคะ" "ขอบใจนะพาฝัน เราเป็นน้องที่น่ารักของพี่มาตลอดเลย ถึงแม้ว่าพี่จะชอบใช้งานเรา แต่เราก็ไม่เคยปฏิเสธพี่แม้แต่ครั้งเดียว" "พาฝันยินดีค่ะพี่เดวา คุณพ่อคุณแม่และพี่เดวาดีกับพาฝันมาตลอด ถึงแม้ว่าพาฝันจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของคุณพ่อคุณแม่ แต่คุณพ่อคุณแม่ก็รักพาฝันเหมือนลูก" "พี่ว่าคุณพ่อคุณแม่รักเรามากกว่าพี่ที่เป็นลูกแท้ๆอีกนะ เพราะเราเป็นลูกที่ดีของคุณพ่อคุณแม่มาตลอด ไม่เหมือนพี่ที่ทำตัวเหลวไหลมาตลอด แต่นับจากนี้ต่อไป พี่จะเปลี่ยน