All Chapters of เรื่องสั้น 3-4 ตอนจบ (PWP): Chapter 1 - Chapter 9

“ลงมาแล้วหรือลูกมานั่งข้างป๊าเร็วเข้าเด็กดี” เขมินณ์เดินนวยนาดเข้ามานั่งข้างกายชายวัยกลางคนผู้เป็นบิดา ก่อนจะหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาซุกซน “ใครกันคะป๊า หน่วยก้านใช้ได้เลย” “คนนี้จะเป็นบอดี้การ์ดของลูก” ผู้เป็นบิดาเอ่ยบอกด้วยสีหน้าภูมิใจที่ทำให้ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนสนใจได้ “อะไรคือบอดี้การ์ด?” เธอรู้จักบอดี้การ์ดแต่ไม่เข้าใจทำไมต้องมีด้วย “บอดี้การ์ดก็คือคนที่จะติดตามลูกไปทุกที่คอยระวังภัยให้ลูกปลอดภัยมากที่สุด” “มันแตกต่างจากคนรับใช้ยังไง เพราะปกติก็ไปกับแอนอยู่แล้ว” “ก็นั่นมันคนใช้ นี่บอดี้การ์ดย่อมแตกต่างกันอยู่แล้ว ต่อไปผู้ชายคนนี้เป็นของลูกเรียกใช้เขาได้ตามสบาย” เขมินณ์พยักหน้ารับเมื่อเถียงสู้ผู้เป็นบิดาไม่ได้ “นาย ตามฉันมาสิ” ชายหนุ่มค้อมศีรษะลงก่อนจะเดินตามหญิงสาวขึ้นไปชั้นบนและปิดประตูตามหลัง จากนั้นก็มายืนตรงหน้าอย่างสงบเสงี่ยม เธอมองชายหนุ่มอย่างประเมินตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกพอใจโดยเฉพาะรูปร่างที่กำยำบึกบึนน่าสัมผัส “นายชื่ออะไร” “ชนกันต์ครับคุณหนู” เขาตอบอย่างอ่อนน้อมแม้หญิงสาวตรงหน้าจะอายุน้อยกว่าก็ตาม “ชนกันต์ชื่อเพราะดีนะ แล้วตอนนี

ครั้นพอถึงเวลากลับบ้านก็ทำหน้าที่ตนเองเช่นเดิม แม้จะอยากถามในสิ่งที่สงสัย แต่ก็ไม่มีจังหวะเลยสักครั้ง เพราะคุณหนูอ่านเอกสารตลอดเวลาทำให้ไม่กล้ารบกวนอะไร “แวะร้านข้างหน้าที ฉันจะซื้อดอกไม้” ชนกันต์จอดรถหน้าร้านดอกไม้และมองคุณหนูที่เข้าร้านไปคนเดียว ไม่กี่อึดใจก็ออกมาพร้อมช่อกุหลาบที่ใหญ่กว่าหน้า ก่อนจะเอาไปไว้เบาะหลังแล้วมุ่งหน้าตรงบ้านหลังใหญ่ “ตามฉันขึ้นมาด้วย ยังไม่ต้องไปไหน” บอดี้การ์ดหนุ่มจำต้องเดินตามคุณหนูสาวเข้าไปในห้อง และช่วยถอดเสื้อนอกออกไปแขวนไว้ที่ราว หลังจากนั้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปเตรียมน้ำอุ่นรอ ไม่กี่อึดใจคุณหนูก็เข้ามาล้างหน้าในห้องน้ำ ล้างเสร็จก็ถอดถุงน่องออกต่อหน้าเขา ที่คุณหนูอาจลืมไปแล้วว่ายังอยู่ในห้องน้ำ “ผมขอตัวก่อนนะครับคุณหนู” “อืม..” เขมินณ์ปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะไม่สนใจอีก กระทั่งลืมไปแล้วว่าเรียกขึ้นมาทำไม ชายหนุ่มหันหลังกลับไปด้วยความข้องใจ อยากถามให้แน่ใจว่าคุณหนูทำแบบนี้กับเขาทำไม แต่ก็กลัวคำตอบที่เลขาสาวคนนั้นบอกจะเป็นความจริง เวลาผ่านไปจนค่อนคืนชายหนุ่มยังข่มตานอนไม่หลับไม่ว่าอย่างไรก็ยังคิดถึงเหตุการณ์ในวันนี้ เลขาจะกล้าทำในสิ่งที่เจ้านายไม

ปัง ปัง ปัง!!! "นาวอยู่ไหม มะนาววว" "แกมีอะไรเนี่ย มาเคาะห้องคนอื่นอยู่ได้" มะนาวเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย นอนได้ไม่เท่าไหร่ก็มีคนมากวนใจไม่หยุด "มีสิ ไม่มีฉันจะถ่อสังขารมาหาแกถึงนี่หรือไง" "แล้วมีอะไร ว่าแต่ผัวให้ออกจากห้องหรือไงจ๊ะ" "เหอะ เพราะมีเรื่องสำคัญหรอกมันถึงให้ออกมา" "น่าสงสารว่ะ ไงล่ะ! อยากมีผัวจนตัวสั่น สั่นสมใจมึงไหมล่ะนังตัวดี" "เดี่ยวมึงได้สั่นแบบกูแน่อีนาว ไม่ต้องปากดีไป" ทรายได้แต่หมั่นไส้เพื่อนตัวดีอยู่ในใจ "สั่นอะไรของมึง และไหนธุระที่อุตส่าห์ลากสังขารมาถึงนี่" ทรายได้แต่มองหน้าเพื่อนก่อนที่จะตัดสินใจถามออกมา "ตอนนี้มึงคบกับใครอยู่ไหม" "ไม่ได้คบ แต่มีคุยกันบ้างตามประสาสาวโสด ทำไมอ่ะ ถามเพื่อ?" "คือผัวกูมันอยากมีลูก แต่ทำยังไงก็ไม่ท้องสักที" "แล้ว? มาบอกกูจะช่วยอะไรมึงได้ ลองไปคุยกับหมอดูสิ เผื่อหมอจะช่วยได้" "ก็เรื่องนี้แหละที่กูมาหามึง มึงอุ้มท้องแทนกูได้ไหม" "กู!!" มะนาวชี้นิ้วมาที่ตนเองด้วยความงุนงง "ใช่ มึงนั่นแหละ ก

เช้าวันใหม่มะนาวตื่นขึ้นมาบนที่นอนนุ่ม ห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำหอมปรับอากาศ ทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก กลางดึกเธอถูกพากลับมาที่นี่พร้อมข้าวของที่แพ็กเก็บไว้ แถมยังถูกทำรักทั้งคืน รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว สองเท้าเดินออกไปนอกห้อง ทันทีที่กลิ่นอาหารโชยออกมา น้ำย่อยก็เริ่มทำงานทันที เธอเดินไปยังครัวที่มีผู้ชายตัวใหญ่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัวจนหัวยุ่งไปหมด “ให้ช่วยมั้ย?” เจมส์หันมามองอีกคนที่ทักทายยามเช้า ก่อนจะส่งยิ้มให้และกวักมือเรียก “นอนอิ่นหรือเปล่า หิวหรือยัง ทำใกล้เสร็จแล้ว” มะนาวชะโงกหน้าไปทางด้านหลังของชายหนุ่ม เมื่อเห็นอาหารที่เป็นของชอบเธอก็ยิ้มหวานให้ทันที “หิวแล้ว” “งั้นไปนั่งรอเถอะ” เธอไปนั่งรออย่างว่าง่าย ก่อนจะมองไปรอบห้อง และลูบท้องตัวเองไปมา โดนทำบ่อยติดกันขนาดนี้ ไม่น่าจะรอดหรอก ป่านนี้น่าจะมีอยู่แล้วแหละ… ทั้งสองนั่งทานข้าวด้วยกันอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อเติมพลังงานให้กับร่างกาย ก่อนจะแยกห้องใครห้องมัน เพราะฝ่ายชายมีงานให้ต้องทำ ส่วนเธอถูกสั่งให้อยู่แต่ในห้อง เมื่อไม่มีอะไรใ

ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ก้าวลงจากรถทัวร์พร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่ไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ก่อนจะเดินมาหลบแดดตรงจุดพักรถเพื่อรอให้คนที่บ้านมารับ กานต์หญิงสาวจากเมืองกรุง ที่ใช้ชีวิตในเมืองใหญ่จนต้องกลับมาตั้งหลักที่บ้านเกิดที่ตนเองเกลียดนักหนา เธอเกลียดที่นี่! เกลียดความลำบากที่ต้องเจอ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มองหาความสบายไม่เจอ ความฝันที่สวยหรูกลับกลายเป็นเพียงเรื่องฉาบฉวย “เฮ้อ... น่าเบื่อชะมัดเลย แล้วอากาศบ้านี่จะแผดเผาไปถึงไหน ร้อนจะตายอยู่แล้วนะ” กานต์ใช้ทิชชู่ซับไปบ่นไปพลางดึงเสื้อให้ขยับไปมาระบายความร้อน ในระหว่างที่หัวเสียกับสภาพอากาศ กระเป๋าเดินทางก็ถูกดึงออกไปจากด้านหลัง พร้อมกับข้อมือที่ถูกจับแน่นหนาแล้วลากไปอย่างไม่ทันตั้งตัว “เฮ้ย! ปล่อยนะทำบ้าอะไรนี่!!” กานต์มองคนที่ลากเธอด้วยความไม่พอใจ แต่พอเขาหันหน้ามาก็แว๊ดใส่ทันที “พี่มารับกลับบ้าน แม่นั่งรออยู่ในรถ” “ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันเดินเองได้ใครใช้ให้มาไม่ทราบ” “แม่ให้มารับ ก็ไม่ได้อยากจะมานักหรอก” เขาเอ่ยอย่างหัวเสียโดยไ