ログインเรื่องสั้นแนว(pwp)จบในสามถึงสี่ตอน ทยอยอัพงานเรื่อย ๆ มีหลากหลายแนวให้เลือกอ่าน
もっと見るกลีบสาวที่แบะออกเต็มที่เผยให้เห็นเนื้อชมพูน่ากินภายในที่ตอดขมิบเรียกลมยิ่งตรงกลางเอ่อล้นไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ไหลออกมาตามทาง เขาจับท่อนเนื้อถูไถไปกับน้ำหวานก่อนจะดันขึ้นลงเป็นการหยอกล้อแต่มันกลับเพิ่มความสยิวให้คนใต้ล่างมากขึ้น ก่อนที่ช่องทางรักจะถูกเติมเต็มด้วยลำเอ็นจนสุดความยาว“อ๊ะ อ๊าาา ดอสสส เสียวว”“ซี้ดดด เสียวสิดี กอดขาให้แน่นนะ”พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ ปึก ปึก ปึกแจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ“อ๊าาา ดอสส อื้ออ เสียว อ่า เสียวมากเลย”“เสียวไหมคนดี ท่านี้แหละลึกถึงใจ”ปึก ปึก ปึก“ร่องพี่มันสุดยอด เอามันส์มาก ผมจะไปไหนรอด”“ถ้าฉันเอาไม่มันส์นายจะไปเอากับคนอื่นเหรอ”“บ้า ใครจะหาเรื่องใส่ตัว”พิมพ์มองดอสที่ซี้ดปากครวญครางไม่หยุด แถมยังต้องการจะร่วมรักกับเธอตลอดเวลา ไม่ว่าจุดไหนเขาก็สัมผัสมาหมดแล้ว ถึงแม้เธอจะติดใจเรื่องนั้น แต่วินาทีนี้เธอตัดสินใจได้แล้ว“ดอสขาาา”ดอสก้มลงมามองคนที่เอ่ยเรียกเขาเสียงหวานด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่คนใต้ร่างเรียกเขาแบบนี้“ขา เรียกดอสหรือครับ” เขาเอ่ยขานเช่นเดียวกัน“อยากขย่มบนตัวจังเลยค่ะ ให้พิมพ์นให้นะคะ”“เอาจริงหรือครับ” ดอสระแวงกับคำเรียก อาจจะหลอกให้ตายใจแล้ว
“ป้าเอาข้าวมันไก่สองจานค่ะ” พิมพ์เดินมาสั่งข้าวมันไก่ในโรงอาหารเพราะขี้เกียจออกไปกินร้านด้านนอกที่ทำให้เสียเวลา อีกอย่างอากาศร้อนทำให้เบื่อหน่ายทุกอย่างไปหมด เมื่อได้ข้าวแล้วก็รีบไปที่โต๊ะที่จองกับเพื่อนไว้ทันที “ว้าว! ข้าวมันไก่จานโปรดของฉันมาแล้ว” “งั้นก็รีบกินเถอะ จะได้เหลือเวลาทำอย่างอื่นบ้าง” “พิมพ์ ช่วงนี้น้องมันวอแวไปรับไปส่งแกตลอดเลยนะ ใจอ่อนบ้างหรือยัง” พิมพ์ไม่ได้ตอบอะไรออกไปก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเดียว เพื่อนสาวไม่ได้รับคำตอบก็ส่ายหัวเล็กน้อย ไม่ใส่ใจอีกต่อไป หลังจากที่กินกันเสร็จเรียบร้อยก็เดินไปห้องสมุดทันที ระหว่างทางก็เจอดอสที่เดินมากับเพื่อนสาวของเขา ท่าทางกระหนุงกระหนิงทำเอาพิมพ์ใจฝ่อไปจนถึงตาตุ่ม “เข้าใจแล้วเพราะแบบนี้นี่เอง แกถึงไม่อยากพูดถึง นึกว่ามันจะเข้าหาแกคนเดียวที่ไหนได้ก็เข้าหาคนอื่นด้วย” “ช่างเถอะ จะไปจีบใครก็เรื่องของเขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นสักหน่อย” พิมพ์พาเพื่อนเดินหลบมาอีกทางไม่ให้พวกเขาเจอ เธอแสยะยิ้มก่อนจะเดินจากไปกับเพื่อนสาวสองคน หลายวันผ่านไป ดอสเดินมาที่หน้าตึกเขาเดินวนไปวนมาด้วยใจที่กระวนกระวาย ตั้งแต่วันนั้นเขาแทบจะไม่มีโอกา
พิมพ์สับสนกับความต้องการของตนเองและไม่คิดจะยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้เด็ดขาด ถึงแม้จะจูบกันแล้วไงแต่สิ่งที่เห็นก็ให้คำตอบเธอแล้วว่าดอสเป็นคนแบบไหน “หึ มันก็แค่จูบป่ะ แกคิดว่าฉันจะแคร์หรือไง ฉันจูบแกได้ก็จูบคนอื่นได้เหมือนกัน” ทันทีที่พูดจบท้ายทอยก็ถูกดึงอย่างแรง ริมฝีปากหนาประกบจูบปากเล็กอีกครั้งและครั้งนี้เต็มไปด้วยความรุนแรงกว่าครั้งแรกไร้ซึ่งการทะนุถนอม มือบางพยายามทุบอกแกร่งแต่ไร้ซึ่งการตอบสนองจากฝ่ายชายมีเพียงจูบรุนแรงเป็นคำตอบ พิมพ์พยายามดิ้นหนีให้พ้นแต่ไม่มีทางให้ขยับได้เลย เส้นผมถูกตรึงด้วยมือแกร่ง ปากก็ถูกครอบครองจนเจ็บไปหมด แม้แต่หน้าอกก็ถูกมือหนาบีบจนร้องไห้ สุดท้ายก็ผ่อนโอนตามเขาในที่สุดเพื่อให้ชายหนุ่มลดความรุนแรงลง จ๊วบ จุ๊บ จ๊วบ เสียงดูดดึงริมฝีปากที่รุนแรงก็เริ่มอ่อนโยนมากขึ้นทำให้พิมพ์เคลิบเคลิ้มกับบทจูบที่อ่อนหวานจนเผลอตอบรับโดยไม่รู้ตัว “ชอบจูบพี่จัง ขอโทษที่ทำให้พี่เจ็บตัว” ดอสใช้ลิ้นร้อนตักตวงความหวาน ควานลิ้นไปทั่วโพรงปาก กลิ่นกายพี่พิมพ์ทำให้เขาอารมณ์พุ่งสูง ยิ่งได้สัมผัสเนื้อตัวยิ่งมีความต้องการสูงจนสิ่งที่อยู่ในกางเกงตื่นขึ้นมาจนคับเป้าไปหมด “ดอส ดอสหยุ
“พี่พิมพ์ ไปกินข้าวกันไหม ผมเลี้ยง” “ไม่ไป เมื่อไหร่แกจะเลิกยุ่งกับฉันสักที แกไม่รำคาญแต่ฉันรำคาญนะโว้ย” “พี่ยังไม่ตายนี่” “อ้าว! ไอ้เด็กบ้า แล้วแกจะมาแช่งฉันเพื่อ” “ยังไม่ตาย พี่ก็ทนไปก่อนละกัน พี่ตายเมื่อไหร่ก็ไม่ต้องทนแล้ว” “กรี๊ดดด!! ไอ้เด็กเวร ไอ้ดอส แกอย่าหนีมาให้ฉันตีแกเลยนะ” ดอสวิ่งหนีรุ่นพี่สาวสวยที่หยิบขวดน้ำไล่ตีเขารอบโต๊ะ ทำเอาเพื่อนที่นั่งอยู่หลบกันเป็นพัลวันเพราะกลัวโดนลูกหลง “มันไล่ตีกันขนาดนี้ ไม่นานหรอกผีผลักแน่นอน” “น้องมันเอาจริงด้วยไง แล้วจีบแบบรองมือรองตีนคงช้ำในก่อนได้รักกัน” แฮ่ก แฮ่ก “ไม่ไปเหรอแก น้องมันชวนสามวันติดกันแล้วนะ” “ไม่ไป โตขนาดนี้แล้วต้องมีเพื่อนไปกินข้าวด้วยหรือไง” “ระวังเถอะเล่นตัวแบบนี้ น้องมันเบื่อจะไปกินกับคนอื่นแทน” “ไปเถอะจ้า จะอวยพรอย่างดีเลย” พิมพ์แทบจะอวยพรเลยด้วยซ้ำถ้าไม่มีตัวป่วนมาวุ่นวาย ชีวิตคงสงบกว่านี้เยอะ วันต่อมา “วันนี้ไม่ชวนพี่พิมพ์ไปกินข้าวหรือวะ” “อยากไป แต่เจ็บหลัง” ดอสนั่งซึมเหมือนหมาหมอบตัวลงกับโต๊ะด้วยท่าทางซังกะตาย มองถุงกล่องข้าวที่อุตส่าห์ไปต่อแถวซื้อมา “มึงต้องเห็นแบบกู พี่พิมพ์เขาวิ่งตามมันไม่ทันเพรา
ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ก้าวลงจากรถทัวร์พร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่ไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ก่อนจะเดินมาหลบแดดตรงจุดพักรถเพื่อรอให้คนที่บ้านมารับ กานต์หญิงสาวจากเมืองกรุง ที่ใช้ชีวิตในเมืองใหญ่จนต้องกลับมาตั้งหลักที่บ้านเกิดที่ตนเองเกลียดนักหนา เธอเกลียดที่นี่! เ
เสียงตึงตังทำให้มะนาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึก ก่อนจะเดินไปทางประตูอย่างเชื่องช้า เอาหูแนบกับประตูบานใหญ่แล้วฟังเสียงที่อยู่ภายนอก ตับ ตับ ตับ “อ๊าาาา อูยยย เจมส์ เบาหน่อย เดี๋ยวนาวมันได้ยิน” “ก็ให้มันได้ยินไปสิ เผื่อมันจะมาร่วมวง ซี้ดดด” ปั่ก ปั่ก ปั่ก “อร๊ายยย จะแตกแล้วเจมส์ ไม่ไหวแล้ว
ปัง ปัง ปัง!!! "นาวอยู่ไหม มะนาววว" "แกมีอะไรเนี่ย มาเคาะห้องคนอื่นอยู่ได้" มะนาวเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย นอนได้ไม่เท่าไหร่ก็มีคนมากวนใจไม่หยุด "มีสิ ไม่มีฉันจะถ่อสังขารมาหาแกถึงนี่หรือไง" "แล้วมีอะไร ว่าแต่ผัวให้ออกจากห้องหรือไงจ๊ะ" "เหอะ เพราะมีเรื่
“หึงหรือไง พอดีหนูนาเอากับข้าวมาให้เลยฝากไปให้ ไม่คิดว่า ‘เมียเก่า’ จะคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้” กานต์ได้ยินอดีตผัวหยอกล้อแบบนี้ก็ไม่พอใจทันควัน จึงหันหลังกลับทันที ปิ่นโตก็เอามาคืนแล้วไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกต่อไป แต่ทว่ามือหนากลับกระชากร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดจนหญิงสาวไม่ทันตั้งตัว





