All Chapters of ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุน: Chapter 31 - Chapter 40

“หลันเฟิงเกออย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้า!” เขาก้าวเข้ามาหานางเสิ่นจ้งชักกระบี่...“ตราบใดที่การสอบสวนยังไม่จบ เจ้าก็ยังได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินของข้า! ยิ่งเกิดการไต่สวนหนังสือหย่าก็เป็นโมฆะ! ข้าจะดูว่าแม้แต่เป่ยหยวนหวางหรือจะกล้ายุ่งกับสตรีของผู้อื่น!”นางเหลืออดจริงๆ ปราดเข้าไปตบหน้าเขาฉาดใหญ่“สารเลวเอ้ย!!! ไอ้คนไร้ยางอาย! ...เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่!” แต่ละประโยคที่สบถออกมาหลันเฟิงเกอทำให้ผู้คนอึ้งงันพูดไม่ออกจริงๆหลิงหลิงแยกนางออกมา เสิ่นจ้งเองก็ขวางชายหนุ่มเอาไว้ เขา...ถูกนางตบเป็นครั้งที่สองแล้ว!!“หานจวินเจ๋อไม่เหมือนกับเจ้า! เจ้ามีอะไรเทียบเขาได้ถึงกล้าใช้ปากสกปรกเน่าหนอนนั่นพูดถึงเขา เขาเหนือกว่าเจ้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า เก่งกาจกว่า หล่อเหลากว่า ทั้งยังมีความเป็นคนมากกว่าเจ้า!”“หลันเฟิงเกอ!!” อวี้เสียนอวิ๋นตวาด “สตรีไร้ยางอายกล้าชื่นชมบุรุษอื่นอย่างเปิดเผย หากเมื่อก่อนไม่ใช่เจ้าที่ลอบคบชู้ ตอนนี้เจ้าก็ทำแล้ว! หรือคิดว่าจะสามารถทำตัวเป็นสุนัขจิ้งจอกอ้างบารมีเสือ[1]ได้จนตลอดรอดฝั่ง...”นางตะโกนเสียงดัง “ใช่ ข้าจะทำแล้วเจ้าจะทำไม!”นึกไม่ถึงว่านางจะยอมรับออกมาหน้าตาเฉย แถมค

มีคนหลายคนตายไป แม้เป็นเพียงบ่าวไพร่ทว่าก็มีถึงสิบหกชีวิต ฟางอันโหรวกรีดร้องออกมาเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องโทษหนัก แม้ไม่ถูกประหารแต่นางก็ต้องถูกลดลงเป็นทาส หลังจากนั้นก็จะถูกส่งไปใช้แรงงานยังชายแดนตะวันตกอันหนาวเหน็บ“ท่านพี่ ท่านต้องเชื่อข้า ข้าไม่ได้ทำ พวกเขาใส่ร้ายข้า ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ ท่านพี่ ข้าไม่ได้ทำ นางอิจฉาข้าที่ท่านรักข้า ดังนั้นจึงสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมา ท่านต้องเชื่อข้า” ฟางอันโหรวกอดขาของอวี้เสียนอวิ๋น“โหรวโหรว” ชายหนุ่มก้มลงมองนาง “เจ้าเคยติดตามข้าไปยังเรือนของเจี้ยนถูครั้งหนึ่ง”นางชะงัก“เจ้าบอกว่าไม่รู้จักเจี้ยนถู ไม่เคยพบเขา ไม่รู้ว่าเขาได้รับคำสั่งข้าให้นำของไปที่จวน”นางสะอื้นส่ายหน้ามองเขาด้วยความสิ้นหวัง “ข้าไม่รู้จักเขาจริงๆ ข้าจำเขาไม่ได้ ท่านพี่...”อวี้เสียนอวิ๋นมองนางจากนั้นหลับตาด้วยความผิดหวัง “ข้า...เจอกล่องไม้ลงรักที่ข้าสั่งให้เจี้ยนถูนำมาให้หลันเกอ มันซุกอยู่ในตู้ของเจ้า”นางทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง “ที่แท้...เป็นท่าน” ตอนนี้นางก็ได้รู้แล้วว่านับตั้งแต่วันนั้นที่นางหามันไม่พบ ความกลัวของนางเป็นจริงแล้ว อวี้เสียนอวิ๋นเป็นคนเอามันไปจริงๆ“กล่องไม้ลงรัก

หานจวินเจ๋อมองนางอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เขาใช้นิ้วชี้จิ้มเบาๆ ที่หว่างคิ้วหญิงสาว “ใจกว้างเหลือเกิน... ดูสภาพเจ้าตอนนี้ยังมีใจคิดเลี้ยงดูผู้อื่น”นางปัดมือเขาออก “หานจวินเจ๋อ?”“ยังคิดว่าเป็นผู้ใดได้อีก?”“ข้าทำได้นะ”“ทำอะไร”“เลี้ยงดูพี่ซือซือ”“อ้อ ใช่ๆ เจ้าเป็นคนเก่ง” เขาพยักหน้าก้มลงประคองนางให้ยืนขึ้น“จริงๆ นะ ท่านก็ด้วย”เขาชะงัก ตอนนี้แม้แต่เสิ่นจ้งก็เลิกคิ้วมองนาง“ข้าทำไม” เขาถาม“ข้าเลี้ยงดูท่านได้ เลี้ยงได้หลายคนเลย นอกจากกังหันข้ายังจำกลไกของสิ่งของหลายๆ อย่างจากโลกโน้นได้ หากทำออกมาแล้วดีก็ทำขาย หารายได้ ไม่ยากจน! ...ไม่เชื่อ? ข้าทำได้จริงๆ นะ ขึ้นอยู่กับว่า...”“ว่าอะไร” เขาสงสัยนางยิ้มกว้างยกสองแขนขึ้นกอดไหล่เขา ยื่นหน้าเข้ามา มือหนึ่งยกขึ้นบีบแก้มเขา “ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะยอมให้ข้าเลี้ยงหรือไม่น่ะสิ! มามะยอมให้พี่สาวพากลับไปเลี้ยงดูที่บ้านเสียดีๆ”เสิ่นจ้งส่งเสียงขลุกขลักในลำคอ คล้ายอยากหัวเราะแต่ก็คล้ายสำลักหานจวินเจ๋อถอนหายใจส่ายหน้า “เจ้าเมาแล้ว ข้าพาเจ้าไปส่งจวนตระกูลเซิง องครักษ์เสิ่นไปดูให้แน่ใจว่าข้างล่างไม่มีคนอยู่”“พ่ะย่ะค่ะ”หานจวินเจ๋อใช้เสื้อคลุมปกปิดหญิงสาว

ไทเฮามีรับสั่งให้หลันเฟิงเกอเข้าเฝ้า ระหว่างทางนางได้พบกับรัชทายาท เขายิ้มมาแต่ไกลทักทายนางด้วยใบหน้าท่าทางสนิทสนม “หลันฮูหยินมาเข้าเฝ้าเสด็จย่าหรือ”“เพคะ แล้วองค์รัชทายาทเล่ามาทำอะไรที่นี่เพคะ”“มาเยี่ยมเสด็จย่า ไม่ได้มานานแล้วคิดถึงขนมกุ้ยฮวาของตำหนักฝูหรง”ทั้งสองเดินไปตามทางเดินด้านหน้ามีขันทีและนางกำนัลคอยนำทาง ด้านหลังยังมีคนคุ้มกันห่างๆ“ได้ยินว่าท่านหญิงหลิวไปหาท่านที่จวน”“เพคะ เพียงพบปะทักทาย”“จริงหรือ เพียงเท่านั้นจริงๆ?”“ทรงอยากให้มีเรื่องอะไรเล่าเพคะ” นางถอนหายใจหานเสวี่ยหลงยิ้ม เรื่องที่เขากับผู้เป็นอาเข้าไปได้ยินบทสนทนาในวันนั้นถูกปิดเป็นความลับ ถึงอย่างนั้นเขาก็มองออกถึงท่าทีสั่นคลอนของหานจวินเจ๋อ หุบผาแกร่งที่สั่นคลอนเพียงเพราะกระเรียนน้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะและไม่จากไปไหน...เดิมทีเขาเคยคิดว่าสตรีเช่นใดจึงจะสามารถยืนเคียงข้างคนอย่างผู้เป็นอาได้ ตอนนี้คงไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องตั้งคำถามแล้ว น่าเสียดายที่เขารู้จักนางช้าไป...“รัชทายาท?” หลันเฟิงเกอเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา แอบสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาของเขา กับมือที่คล้ายจะยื่นออกมาจับมือนาง นาง...ลอบตื่นตระหนกในใจ ไม่เอาน่า...สายต

หลันเฟิงเกอแขนหนึ่งเกี่ยวแขนหานจวินเจ๋อ แขนอีกข้างเกี่ยวแขนของเซิงซือซือ นางก้าวเดินฉับๆ ตรงไปข้างหน้า สีหน้าตอนนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกขบขันยิ่ง หานจวินเจ๋อก้มลงถาม “ตอนนี้รู้จักกระวนกระวายแล้ว ตอนไปทำความรู้จักกับเขาเหตุใดไม่รู้จักกลัว”“ข้ากลัวที่ไหนกัน ข้าเพียง...กังวลเถอะ!”หานจวินเจ๋อยิ้มมองนางด้วยสายตาขบขันหยอกเย้า “กังวลนี่ต่างจากกลัวหรอกหรือ”“ย่อมต้องต่างอยู่แล้ว! ตอนนั้นข้าพบกับเขาโดยบังเอิญ มองหาใครสักคนก็ไม่มี แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร รีบบอกเขาว่าข้าเป็นสตรีที่เพิ่งทำให้น้องสาวของท่านโกรธจนร้องไห้กลับออกไป?”เซิงซือซือหลุดหัวเราะออกมา “เจ้านี่จริงๆ เลย แล้วไม่รู้จักหลบเลี่ยงหรือ ทำให้คนเขาเข้าใจผิด ตอนนี้แม่ทัพหลิวมิใช่หาว่าเจ้าเล่นตลกกับเขาอยู่? หากเขาคิดแค้นจะทำอย่างไร”“ข้าไม่ผิดนะ! เขาเข้าใจของเขาไปเองนี่”หานจวินเจ๋อส่ายหน้าถอนหายใจ “ข้าไปก่อนดีกว่า ตอนออกจากจวนยังคิดว่าจะได้กินมื้อเช้าอย่างสงบ หารู้ไม่ว่าเจ้ากลับนัดกับบุรุษอื่นเสียนี่”“ข้าเปล่านะ!” นางกดแขนเขาเอาไว้ไม่ให้เขาดึงแขนกลับ อีกข้างยังกอดแขนเซิงซือซือเอาไว้ “ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับท่าน เช่นนี้จะนัดผู้อื่นมาทำไมเล