All Chapters of ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุน: Chapter 41 - Chapter 50

“ข้า...คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเห็น...นาง”“นาง? หมายถึงผู้ใด? หลันฮูหยิน? ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุนผู้นั้น? เจ้าตาฝาดไปกระมัง นางจะมาทำอะไรในร้านเครื่องประดับ ได้ยินมาว่ากังหันของนางเป็นที่ชื่นชมของฝ่าบาท ขอเพียงนางวาดแบบและคุมช่างไม้ทำขึ้น ฝ่าบาท ฮองเฮา หรือแม้กระทั่งไทเฮา ทั้งสามพระองค์ล้วนพระราชทานทั้งเงินทอง เครื่องหยก เครื่องประดับ นางได้รับของคราหนึ่งก็นับว่าไม่ต้องซื้อเครื่องประดับทั้งชาติแล้วกระมัง หากข้าทำได้ครึ่งหนึ่งของนางก็คงดี นางนับเป็นตัวแทนของสตรีต้าเฟิงที่เป็นแบบอย่างให้สตรีอย่างเราๆ กล้าหาญและลองทำอะไรใหม่ๆ ข้าเองก็นับถือนางนะ”“นับถือ? หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้เจ้าก็ยังนับถือนาง ไม่คิดหรือว่างอาจกลายเป็นสตรีแพศยาที่หลอกล่อบุรุษ ทั้งยังเป็นคนสำคัญของแคว้น ทั้งรัชทายาท แม่ทัพหลิว อดีตสามีของนาง ไหนจะท่านอ๋องอีก ตอนนี้ยังมีองค์ชายจินซาไห่เพิ่มเข้ามา”“แล้วนางเกี่ยวอะไรด้วย นางก็อยู่ของนางดีๆ องค์ชายจินซาไห่เถิดเคยพบนางหรือไม่ ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่านางเข้าร่วมงานเลี้ยง ดีไม่ดีอาจเอ่ยถึงนางเพราะได้ยินชื่อเสียงความเก่งกาจของนางน่ะสิ ข้าว่านะเขาต้องมีแผนขัดขวางความเจ

ป้อมเป่ยหยวน เขาต้องการเพียงป้อมเป่ยหยวนที่สามารถทำการเพาะปลูก เขาเองก็อยากให้ผู้คนในจินซาไห่มีสถานที่เพื่อตั้งรกราก มีบ้านที่สามารถหลบภัย มีการเป็นอยู่ที่ดีเช่นชาวต้าเฟิง เหตุใดสวรรค์ไม่เมตตา!!ถึงอย่างนั้น...ในความเป็นจริงชายหนุ่มกลับลืมเลือนไปเรื่องหนึ่ง ป้อมเป่ยหยวนที่เขาต้องการนั้นมิใช่เป็นเพียงพื้นที่รกร้าง ที่นั่นมีชาวบ้านตั้งรกรากอยู่ก่อนแล้ว ชาวบ้าน เด็ก สตรีที่บริสุทธิ์ พวกเขาเองก็มีชีวิต มีบ้าน และต้องการความเป็นอยู่ที่ดีไม่ต่างจากความต้องการของหลัวซีหยุนเล่อเขาคิดช่วงชิงเพื่อคนของตน ทว่ากลับลืมเลือนไปว่าหานจวินเจ๋อเองก็มีคนของเขาที่เขาต้องการปกป้อง มีชาวบ้านที่เขาต้องดูแลเช่นกันคิดลักพาตัวหลันเฟิงเกอบีบให้หานจวินเจ๋อจนมุม ยอมติดตามกลับไปยังจินซาไห่ จากนั้นสร้างความแตกแยกขัดแย้ง กระทั่งหมายใจให้หานจวินเจ๋อยอมทรยศบ้านเมือง ดูเหมือนหลัวซีหยุนเล่อไม่ได้รู้จักหานจวินเจ๋อเลยจริงๆโบราณกล่าวเอาไว้...รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งก็ชนะร้อยครั้งตั้งแต่แรกเริ่มแผนการ หลัวซีหยุนเล่อก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้พ่ายแพ้แล้ว ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความรัก ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของหานจวินเจ๋อและฮ่อง

ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...หลันเฟิงเกอก็รู้ตัวว่านางมีไข้สูงมาก ทรมานมาก ร่างกายร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ถึงอย่างนั้นตอนขยับคอแล้วมองมือของตน นางพลันพบว่าที่ขยับปลายนิ้วซ้ายไม่ได้ เป็นเพราะมือของนางถูกกุมเอาไว้แน่นมาก มือใหญ่ทั้งสองข้างที่ประกบมือของนางไม่ยอมปล่อย“หานจวินเจ๋อ?” เขาถูกพิษไม่ใช่หรือ แถมยังถูกแทงด้วย!!ชายหนุ่มขยับตัวแล้วใบหน้าหล่อเหลาซีดขาว ดวงตาอิดโรยแม้แต่ใต้ตาก็มีรอยคล้ายคนไม่ได้นอน “ท่านไม่ได้นอนหรือเหตุใดอัปลักษณ์เช่นนี้”เขาหลุดหัวเราะ “ตอนนี้ยังมีเวลามาล้อเล่น? รู้สึกอย่างไรบ้าง อยากลุกขึ้นนั่ง?”“ท่านถูกแทงไม่ใช่ข้า เหตุใดท่านดูสบายดีกว่าข้าเล่า ไม่ยุติธรรมเลย”เขาช่วยประคองนางให้นั่งพิงหัวเตียง จัดผ้าห่มคลุมให้ กระทั่งถอนหายใจ “เจ้าโง่งมไปแล้วหรือ มีผู้ใดบ้างที่รู้ทั้งรู้ว่าพิษนั่นสังหารคนให้ตายได้ในทันที เหตุใดยังกล้าดูดพิษนั่นด้วยปาก”“รอดมาได้เพราะข้า ตอนนี้ยังมีหน้ามาตำหนิข้า ข้ายังไม่ได้ชำระความเรื่องที่ท่านใช้ข้าเป็นเครื่องมือ...”“ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น จนถึงตอนนี้มิใช่เจ้ารู้จักข้าดีหรอกหรือ”นางมองค้อนเขา ที่จริงก็ไม่ได้โกรธจริงจัง ไม

นอกจากกังหันน้ำและกังหันลมส่งน้ำแล้ว หญิงสาวยังช่วยกรมโยธาเรื่องการชลประทานได้มาก เนื่องจากหมู่บ้านในครอบครองของหญิงสาว ทั้งหมดล้วนเป็นหมู่บ้านที่ทำการเกษตร สิ่งใดที่ดีต่อชาวนา ชาวบ้าน หญิงสาวมักทดลองจากแดนเหนือก่อน หากได้ผลนางก็จะส่งต่อมาให้ฮ่องเต้พิจารณา กระทั่งกรมโยธาดำเนินการต่อไปเพื่อประโยชน์ของต้าเฟิงโดยแท้นางทำทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ไม่เอาหน้า ไม่แทรกแซง ไม่ล่วงล้ำหน้าที่ ดังนั้นแม้มีขุนนางที่ไม่ชอบแต่ก็ไม่อาจทำอะไรนางได้ไม่อาจลืมกล่าวถึง...จินซาไห่หลังสิ้นองค์ชายหลัวซีหยุนเล่อ จินซาไห่ผลักดันองค์หญิงหลัวซาอิ่นเล่อขึ้นมาเป็นเหยียนหวาง นางรู้ว่าไม่อาจปล่อยให้สองแคว้นขัดแย้ง ดังนั้นแทนที่จะรอให้ต้าเฟิงรวบรวมทหารบุกเข้าไป นางกลับขอเจริญสัมพันธไมตรีอย่างแท้จริง ยอมส่งเครื่องบรรณาการและทำข้อตกลงในการค้าขายของสองแคว้นอย่างเท่าเทียมด้วยข้อตกลงนี้ฮ่องเต้ยอมผูกมิตรโดยไม่จำเป็นต้องมีสงคราม สองแคว้นสงบสุข ผู้คนเองก็สรรเสริญ สงครามให้อย่างไรก็มีเพียงความสูญเสีย ไม่มีสงคราม หลีกเลี่ยงความสูญเสีย นี่ต่างหากจึงจะเป็นหลักการปกครองของฮ่องเต้ผู้ประเสริฐอย่างแท้จริงรัชสมัยฮ่องเต้หานจื่อหลงท

ชีวิตนี้เขา หานจวินเจ๋อ ไม่เคยคาดคิด ไม่เคยจินตนาการถึงความเป็นอยู่ที่สงบสุข ฐานะสูงส่ง หน้าที่ที่เขาต้องแบกรับ ทำให้เขาแม้แต่เวลาให้ตัวเองก็แทบจะเป็นไปไม่ได้นับตั้งแต่ได้พบ ได้รู้จักกับหลันเฟิงเกอ นางทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาในหลายเรื่อง สอนเขาให้รู้จักความสมดุลในการใช้ชีวิต สอนให้เขาเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง สอนให้เขารู้จักความสุขที่แท้จริงเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าความสุขที่แท้จริงนั้น หาง่ายยิ่งนัก ขอเพียงไม่ละโมบ ขอเพียงไม่เรียกร้องเกินพอดี ขอเพียงทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันหน้าจะเกิดอะไรขึ้น จะดี จะร้าย ให้อย่างไรมันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี กังวลล่วงหน้าก็เท่านั้น กลัวไปก็ไม่ช่วยอะไรทุกๆ วันใช้ชีวิตอย่างมีสติ แบ่งปันเมื่อผู้อื่นขาดแคลน ยื่นมือเข้าช่วยเมื่อผู้อื่นร้องขอ แต่ทั้งหมดนั้นก็ต้องทำอย่างพอดีหน้าที่...ทุกคนล้วนมีหน้าที่เป็นของตัวเอง ทุกคนล้วนมีความเท่าเทียม เขามีหน้าที่ของเขา นางเองก็เช่นกัน หากให้เกียรติผู้อื่น ก็จะได้รับในสิ่งเดียวกันตอบแทน เรื่องเหล่านี้บางครั้งแม้เป็นเรื่องง่ายๆ แต่ก็สำคัญมากรัชสมัยฮ่องเต้หานเสวี่ยหลงที่หนึ่ง...หานจวินเจ๋อจูงมือบุตรสาว มองบุตรชายกำลังคุกเข่าโขกศี