All Chapters of ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุน: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อเดินเข้าไปด้านในเขาชะงักมองบ่อน้ำจำลองที่มี...น้ำพุจำลอง เงยหน้าขึ้นก็เห็นกังหันกำลังหมุนตามลม กลไกเหล่านั้นทำให้เกิดการหมุนเวียนของน้ำพุ ท่อนไม้ไผ่กระทบกันเกิดเป็นเสียงอันไพเราะนัก ท่อนที่กำลังมีน้ำไหลลู่ลง เมื่อเต็มก็จะเอียงลงเทน้ำลงไปยังกังหันอันเล็ก กังหันก็จะหมุนและส่งน้ำขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าเสียงน้ำไหลรินดังสลับกับเสียงไม้ไผ่เคาะเบาๆ เป็นจังหวะ ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกจิตใจสงบ เขานั่งลงยังเก้าอี้ข้างๆ น้ำพุจำลองของหญิงสาว มองไปรอบๆ ซานเหอย่วนที่อัดแน่นไปด้วยไม้ไผ่และกังหันจำลอง“เจ้าเป็นคนมีความสามารถ” เขากล่าวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงสาวเดินกลับมา ในมือของเขายังมีกังหันจำลองอันเล็กๆ“ข้าเพียงนึกถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อชาวบ้าน หากสามารถทุ่นแรงลงได้ ผลผลิตก็ได้มากขึ้นโดยที่ไม่ต้องลงแรงมากมายเช่นเดิมอีก” นางยื่นแบบที่วาดและผ่านการแก้ไขแล้วให้เขา “ท่านเอาไปได้นั่นเป็นตัวอย่าง จะง่ายกว่าหากมีตัวอย่างนี้ไปให้ช่างไม้”เขารับไปจากนั้นมองนาง“ทำไมหรือ” นางถาม“ไม่ถามหรือว่าข้าจะเอาไปทำไม เอาไปใช้อย่างไร”“ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อชาวบ้าน หกแพร่หลายขึ้นก็นับว่าดีต่อแคว้นต้าเฟิง ข้าเ

“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนั้นแต่งนางเข้าจวน ก็มิใช่เพราะต้องการกองกำลังของแม่ทัพหลันหรอกหรือ ตอนนี้กำจัดนางเงียบๆ กองกำลังนั่นก็ไม่ต้องส่งคืน ตระกูลอวี้ช่าง...ไหวพริบดีเยี่ยม!”“ถึงว่า! ชายชู้เป็นใครก็ไม่มีใครรู้เห็น แถมไม่มีการสอบสวน ไม่มีข่าวออกมาให้ได้ยินสักนิด มารู้อีกทีก็กำจัดคนออกจากจวนไปแล้ว”อวี้เสียนอวิ๋นก้าวฉับๆ ออกไปโดยไม่หยุดมองผู้ใดทั้งสิ้น เขาตรงกลับไปที่จวน กระทั่งเรียกพ่อบ้านมาสอบถาม ทว่าพ่อบ้านกลับไม่ใช่พ่อบ้านฟาง เขาเป็นคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานชายหนุ่มครุ่นคิดเงียบๆ เข้าใจเรื่องนี้ได้เพราะเขาเพิ่งตกลงเลื่อนฟางอันโหรวขึ้นมาเป็นฮูหยิน พ่อบ้านฟางเป็นบิดาของนาง หากยังอยู่ก็คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก ดังนั้นหญิงสาวส่งบิดากลับบ้านเกิด ก็นับเป็นเรื่องที่เข้าใจได้เดินกลับไปยังเรือนเหอหลานเขาสังเกตว่าบ่าวไพร่ในจวนล้วนไม่คุ้นเคย สาวใช้เองก็เช่นกัน ทุกคนล้วนถูกเปลี่ยนใหม่ ครั้นพอจะสอบถามเรื่องก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับทำไม่ได้แล้ว...“พี่เสียนอวิ๋น!!” ฟางอันโหรวพุ่งเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจอวี้เสียนอวิ๋นเองก็คิดถึงนาง เขากอดนางพร้อมกับหัวเราะ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ เว้นเพียงคิดถ

หลันเฟิงเกอกำลังนั่งเคร่งเครียดกับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ เมื่อก่อนนางไม่เคยรู้เลยว่าการคิดค้น ประดิษฐ์สิ่งของ หรือแม้กระทั่งแอบใช้วิวัฒนาการที่เคยมีมาก่อนแล้วจะสนุกขนาดนี้ ที่นี่ไม่มีในประวัติศาสตร์ ไม่เคยมีในบันทึก ไม่รู้ว่าเป็นโลกแห่งอดีต หรือว่าโลกคู่ขนาน เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ล้วนไม่รู้ว่ามันมีอยู่จริงหรือไม่แคว้นต้าเฟิง ดินแดนที่คล้ายเป็นโลกยุคโบราณที่ล้าหลัง แต่กลับไม่มีสิ่งใดเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนรู้หลันเฟิงเกอเห็นชาวนากำลังพยายามขับไล่นก หุ่นไล่กาใช้ไม่ได้ผล นางกำลังทำกังหันลมที่เชื่อมกับแกนไม้ ปลายไม้ที่เคาะท่อนไม้ไผ่ให้ส่งเสียงราวกำลังเคาะเกราะ ใช้ลมเป็นกลไกเพื่อให้แกนกลางขยับเคาะเกราะ โดยที่คนเราไม่จำเป็นต้องใช้แรง ไม่ต้องนั่งเฝ้า ขอเพียงมีลมเท่านั้นตอนกำลังยึดกังหันลมกับเกราะไม้ ชาวบ้านจดจ้องด้วยความตื่นตาตื่นใจ เมื่อสายลมพัดมาเกราะไม้ก็ดังขึ้น พร้อมๆ กันนั้นชาวบ้านก็หัวเราะเสียงดัง กลุ่มนกแตกฮือ“เอาละ...แยกย้ายกันไปทำแล้วเอาไปวางที่จุดต่างๆ เร็วเข้า!”“ขอบคุณนายหญิง!!”“นายหญิงท่านช่างประเสริฐ!!”หลันเฟิงเกอมองชาวบ้านที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หันไปมอ

หานจวินเจ๋อพุ่งเข้ามาในมือมีเสื้อคลุมของเขาเอง “ท่านอ๋องพานายหญิงหนีไป!” เสี่ยวหวนตะโกน คะนองเขาเองก็ปราดเข้ามาคุ้มกัน“ท่านอ๋องหนีไปพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยถ่วงเวลาให้เอง”“เสี่ยวหวน!”จางซานปราดเข้ามาคว้าแขนของเสี่ยวหวน “นายหญิงไปกับท่านอ๋อง ทางนี้ข้าดูแลเอง”นางไม่ทันได้ปฏิเสธร่างก็ถูกหานจวินเจ๋อแบกขึ้นบ่า เขาเหินกายแตะปลายเท้ากับชะง่อนหิน พุ่งหลบขึ้นไปตามแนวสันเขาเสียงบางอย่างแหวกอากาศเข้ามา ธนูดอกหนึ่งปักลงไปบนไหล่ของชายหนุ่ม หญิงสาวสะดุ้งเฮือกมองลงไปยังเบื้องล่างน้ำตกสายตาของคนชุดดำ...กลุ่มคนสองกลุ่มที่มองตามนางกับชายหนุ่มมา...เสียงหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย เสียงสวบสาบทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้น เสียงครืนๆ ของท้องฟ้าที่ทะมึนมืด ด้านหลังคล้ายเงียบเสียงลงไปมาก นางกับเขาถูกติดตามมาอย่างไม่ลดละ ระหว่างการหลบหนีธนูดอกนั้นก็ยังปักคาบนไหล่ของหานจวินเจ๋อ เขามองไปรอบๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “ไม่มีใครไล่ตามมาแล้ว เราปลอดภัยชั่วคราว”นางหอบหายใจทิ้งตัวลงนั่ง ตอนนี้หมดแรงหนีแล้วจริงๆ ดังนั้นตอนที่เขาชี้มือไปยังทิศเหนือสูงขึ้นไปอีก หญิงสาวจึงได้แต่มองค้อนเขา“ขอโทษเจ้าด้วย ดูเหมือนอยู่ใกล้

แม่นมเซิงกล่าวต่อ “เรื่องที่ท่านถูกกล่าวหาว่าลอบคบชู้ คุณหนูกล่าวว่าอวี้ฮูหยินและฟางอี๋เหนียงรีบรวบรัดเกินไป ไม่เพียงสั่งลงโทษชายคนนั้นลับๆ แต่เขายังหายตัวไปโดยไม่มีใครล่วงรู้ ที่น่าสงสัยไปกว่านั้นคือหลังเกิดเรื่อง บ่าวไพร่ที่รู้เห็นกลับถูกขายออกไปจนสิ้น แม้แต่สาวใช้ในเรือนของท่านที่เป็นคนเก่าแก่ เคยรับใช้แม่ทัพน้อยอวี้เสียนอวิ๋น ฟางอี๋เหนียงก็ขายออกไปทั้งหมด เรียกได้ว่าคนที่รู้เห็นเรื่องนั้นแทบไม่หลงเหลือ หนำซ้ำที่ถูกขายไปยังเกิดเรื่องขึ้นทีละคน หากไม่ป่วยตายก็ถูกโจรปล้น”ยิ่งได้ฟังหญิงสาวก็ยิ่งกังวล... นางออกมาใช้ชีวิตไกลถึงแดนเหนือ ในใจตระหนักดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นมีบางอย่างซุกซ่อนอยู่ การที่เซิงซือซือช่วยนางให้รอดพ้น นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจบลงแล้ว“ส่งคนมากำจัดข้าทั้งที่ผ่านมาปีกว่า หรือว่า...มีคนระแคะระคายสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต?” นางครุ่นคิดกระทั่งคืนนั้นนอนไม่หลับอีกฟากหนึ่งหลังเสิ่นจ้งจับตัวคนที่ซ่อนอยู่ในแนวชายป่าได้ เขาพาคนกลับไปที่ป้อม ให้อีกฝ่ายคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นนาย “ท่านอ๋อง เขาก็คือทหารหนีทัพที่แม่ทัพน้อยตระกูลอวี้แทบพลิกแผ่นดินตามหาพ่ะย่ะค่ะ”“ทะ...ท่านอ๋