ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุน

ไฟไหม้!!! ช่วยกันดับไฟเร็วเข้า!!! มีคนติดอยู่ในนั้นมั้ย เร็วรีบโทรแจ้งดับเพลิง... เสียงตะโกนและความวุ่นวายทำให้หญิงสาวที่พยายามวิ่งสุดแรงเกิดมีความหวัง ทว่าตอนกำลังวิ่งออกมาจากตึกเสียงครืนก็ดังสนั่น ผนังตามทางเดินสั่นสะเทือนราวกำลังจะถล่มลงมายัง...ไม่ทันได้พูดใต้ฝ่าเท้าก็ทรุดฮวบ ทางเดินร้อนแผดเผาทรุดถล่ม เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนดังห่างไกลออกไป หญิงสาวหลับตาลงพร้อมกับผิวกายที่ถูกไฟร้อนผ่าวลวกไหม้“ให้ตาย...ฉันอายุยังน้อยอยู่เลย ยังไม่ได้ทำอะไรตั้งหลายอย่าง”ทว่าชีวิตก็เหมือนสายลมพัดผ่าน แวบเดียวก็ดับวูบเหมือนเทียนที่ถูกลมพัดดับมอด ห้วงแห่งความมืดมนและความร้อนทรมานครอบงำ กระทั่ง...อยู่ๆ ความเจ็บปวดก็ปะทุขึ้น ดวงตาที่หลับใหลหนักอึ้ง พยายามเปิดเปลือกตาอย่างไรก็ไม่อาจทำได้เสียงโวยวายดังขึ้นอีกครั้ง หัวไหล่ถูกกระชาก “สตรีแพศยา! หลันเฟิงเกอเจ้าลืมตาขึ้นมา!!”ความเจ็บปวดแผ่ลามใบหน้าถูกฝ่ามือตวัดฟาดเพี้ยะ!! หญิงสาวขมวดคิ้วพยายามลืมตาขึ้นมา สายตาพร่าเลือน เสียงด่าทอหยาบคาย กับความเจ็บปวดที่มีต้นตอมาจาก...แผ่นหลังไม่สิ ความทรงจำสุดท้ายก็คือไฟไหม้จนอพาร์ทเม้นถล่มลงมา เช่นนี้ความเจ็บปวดก็ต้อง

“หีบนี้มีโฉนดที่ดิน หีบนี้เครื่องประดับ หีบนี้...เงินตำลึงทอง อีกหีบเป็นตั๋วแลกเงิน หีบนี้แลกเป็นตำลึงเงินแล้ว หีบนี้เป็น...หยก หีบอีกสามหีบเป็นแพรพรรณที่ยังไม่ตัดเย็บ เสื้อผ้าของนางบางส่วน ยังมีใบชา ยา สมุนไพร”เสียงของเซิงซือซือกำชับสาวใช้ดังแว่วมา ไม่นานใบหน้าของอีกฝ่ายก็ชะโงกเข้ามามอง“คุณหนูหลันข้าช่วยเจ้าได้เพียงเท่านั้น ถือเป็นการตอบแทนท่านแม่ทัพหลันและพี่ชายเจ้า หลังจากนี้...ก็ให้แล้วแต่โชคชะตาเถิด เอาละออกเดินทางได้แล้ว”...อา ที่แท้หญิงสาวก็เข้ามาอยู่ในร่างของหลันเฟิงเกอนี่เอง สตรีที่แต่งเข้าจวนแม่ทัพทว่ากลับลักลอบคบชู้ตอนสามีไปออกรบ ฟังจากบทสนทนาเหล่านั้นนางพอจะเข้าใจว่าเรื่องนี้มีเบื้องหลังร่างกายอ่อนแอทั้งยังต้องออกเดินทางกะทันหัน ตลอดการเดินทางแม้ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ถึงอย่างนั้นลมหายใจก็รวยรินร่อแร่‘ในเมื่อมีโอกาสที่สองที่จะมีชีวิต เช่นนั้น...หลันเฟิงเกอ นับจากนี้ข้าจะอยู่ต่อในฐานะของเจ้า หากเจ้าสิ้นลมไปแล้วก็ขอให้จากไปอย่างสงบ อย่าได้เคียดแค้นที่ข้ายืมร่างของเจ้าคืนวิญญาณเลย...’หมู่บ้านติงชุนทางเหนือของแคว้นต้าเฟิง หมู่บ้านชาวนาซึ่งโฉนดทั้งหมดนั้นเดิมทีเป็นที่ดิ

“ฮูหยินเชิญกล่าว”“ข้าอยากให้พวกท่านแบ่งคนออกเป็นสี่ส่วน ส่วนหนึ่งอยู่ที่นี่ตามปกติ อีกสามส่วนแบ่งกันออกไปสำรวจหมู่บ้านทั้งสาม เกิดอะไรขึ้นบ้าง คนดูแลเป็นอย่างไร ผลผลิตที่นั่นเป็นอย่างไร ชาวบ้านที่นั่นมีความเป็นอยู่อย่างไร”“ท่านสงสัยว่าคนดูแลจะคิดไม่ซื่อ?” แม่นมเซิงเลิกคิ้ว“บัญชีเหล่านี้มีปัญหาเจ้าค่ะ เมื่อก่อนข้าอาจไม่เคยตรวจอย่างละเอียด แต่เพราะหลายเดือนมานี้ข้าอยู่ที่นี่ไม่มีอะไรทำ ดังนั้นจึงนั่งดูอย่างละเอียดทุกๆ หน้า คำนวณดูจึงพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”แม่นมเซิงขมวดคิ้ว “เรื่องนี้โทษหนักมากเลยนะเจ้าคะ”“ใช่...ดังนั้นคนที่กล้าทำคงคิดว่าข้าเป็นเพียงสตรีจึงกล้าหาญกระทำการ” นางหันไปมองคนคุ้มกันของตระกูลเซิง “หากเรื่องนี้จัดการได้ดี หนึ่งส่วนของส่วนแบ่งแต่ละหมู่บ้านข้าจะยกให้พวกท่านไปแบ่งกัน”“ขอบคุณหลันฮูหยิน!”แต่ละหมู่บ้านมีที่ดินไม่น้อย ผลผลิตในแต่ละปีหรือก็มากมาย หากคิดเป็นเงินก็คงได้เท่าๆ กับเงินค่าตัวของพวกเขาแต่ละคน สัญญาขายตัวก็มีโอกาสได้ไถ่คืนแล้ว ดังนั้นมีหรือที่พวกเขาจะไม่ตั้งใจทำงาน!ระหว่างรอข่าวจากคนคุ้มกันหญิงสาวก็ตรวจทานทรัพย์สินที่นางมีอยู่ นางไม่สบายใจที่หีบเงินว

เสร็จไปหมู่บ้านหนึ่งนางยังต้องไปจัดการอีกสองที่ และทั้งสองที่นางทำแบบเดียวกัน นั่นก็คือจัดแบ่งให้คนที่ช่วยนางจัดการ ที่เหลือนางล้วนจัดสรรคืนให้ชาวบ้าน โดยที่ตัวนางเองนั้นไม่ได้เก็บเอาไว้เช่นกันกับหมู่บ้านติงชุน... หัวหน้าหมู่บ้านพาชาวบ้านมาคุกเข่าเพื่อขอบคุณ หลังได้ยินมาว่านับจากนี้ผลผลิตที่พวกเขาเสียหยาดเหงื่อไปนั้น จะถูกเก็บเป็นค่าเช่าที่ดินเพียงส่วนเดียว ที่เหลือพวกเขาล้วนเก็บเอาไว้กินเอง หรือแม้กระทั่งนำมาขายเพื่อประทังชีวิตจางซานกับหูสือที่เดินทางไปยังเมืองหลวงกลับมาแล้ว พร้อมกันนั้นก็นำจดหมายตอบกลับมาจากเซิงซือซือ อีกฝ่ายตอบรับคำขอร้องของนางอย่างยินดี ทั้งยังกล่าวชมว่านางนั้นฉลาดหลักแหลมส่วนเรื่องใดที่ว่านางฉลาดหลักแหลมน่ะหรือ...ทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันอีกครั้ง ซานเหอย่วนดูคับแคบไปถนัดตา คนคุ้มกันยี่สิบ สาวใช้อีกสาม แม่นมเซิง รวมตัวนางก็ยี่สิบห้าคนเข้าไปแล้วหญิงสาวนำหนังสือขายตัวเป็นทาสยี่สิบสามใบออกมาออกมา ทั้งหมดนี้นางซื้อต่อมาจากตระกูลเซิง ทั้งคนคุ้มกันและสาวใช้ “นี่เป็นหนังสือขายตัวทั้งหมดของพวกท่าน ไม่ปิดบังพวกท่านข้าซื้อมาทั้งหมดแล้วยี่สิบสามใบยี่สิบสามคน ข้า...จะมอบค

“เดือนที่แล้วท่านอ๋องเห็นตอนที่ท่านมาที่หมู่บ้าน ช่วยชาวบ้านเอาไว้จากคนคดโกง”“เกิดอะไรขึ้น” นางถาม“ท่านอ๋องโดนลอบโจมตีตอนที่กำลังขึ้นเขาไปล่าหมาป่า ดูเหมือนจะเป็นคนของจินซาไห่ ไม่รู้ว่าพวกเขารู้ความเคลื่อนไหวของท่านอ๋องได้อย่างไร”“แล้วเหตุใดพามาที่นี่” นางมองบุรุษอีกคนเปิดเสื้อของคนเจ็บออก บ้านหลังนี้เป็นแต่เพียงโรงนาโล่งๆ มีเตียงนอนไม่มีห้องหับมิดชิด ดังนั้นจึงไม่อาจซุกซ่อนสิ่งใด“พากลับป้อมคงไม่ทันการณ์ ท่านพอจะมีหมอหรือคนที่รู้เรื่องการทำแผลที่นี่หรือไม่ หรือหากมีสมุนไพรห้ามเลือด ผ้าขาวสะอาด น้ำร้อน ยาห้ามเลือดข้าใช้หมดแล้ว ไม่อาจรั้งรอ”“เสี่ยวหวนเจ้าออกไปก่อไฟต้มน้ำ ท่านป้าหวังท่านพอจะมีผ้าสะอาดหรือไม่เจ้าคะ...” ยังพูดไม่ทันจบก็ขมวดคิ้วเพราะส่วนใหญ่ชาวบ้านล้วนใช้ผ้าฝ้ายเก่าๆ นางเดินไปรื้อห่อผ้า ในนั้นมีชุดของนางที่ดูจะใช้ได้ที่สุด “เสี่ยวอิงนำไปฉีกเป็นริ้ว พี่จางซาน” นางหันไปยังคนคุ้มกัน “ท่านกลับไปที่ซานเหอย่วนของข้า ให้แม่นมเซิงจัดการหาสมุนไพรห้ามเลือดและสมุนไพรแก้ไข้เท่าที่มี ท่านรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”“ขอรับ”“ท่านทำอะไร!” นางหลุดอุทานออกมา หลังเห็นบุรุษที่อยู่ใกล้หานจวิน