Hindi agad nakapagsalita si Althea. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang folder, paulit-ulit na binabasa ang pangalan na nakasulat doon. Parang umaasa siyang magbabago ito sa bawat tingin niya. Pero hindi. Iisa lang ang katotohanan. “Siya…” mahina niyang sabi. Dahan-dahang lumapit si Adrian. Hindi siya nagsalita, hinayaan niyang iproseso ni Althea ang lahat. “Pinagkatiwalaan ko siya,” dagdag ni Althea, mas malinaw na ngayon ang boses pero puno ng sakit. “Lahat ng kontrata, lahat ng galaw ng kumpanya… alam niya.” “Dahil doon niya nagawa,” sagot ni Adrian. Napapikit si Althea. Biglang nag-flash sa isip niya ang mga alaala—mga meeting, mga ngiti, mga pagkakataong ipinagtanggol niya ang taong iyon sa harap ng board. At ngayon… Siya pala ang sumira sa kanya. “Bakit?” tanong niya, hindi kay Adrian, kundi sa sarili. “Pera. Kapangyarihan. O baka inggit,” sagot ni Adrian. “Madalas, hindi na kailangan ng mas malalim na dahilan.” Napatawa si Althea nang mapait.
Read more