Todos los capítulos de คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Capítulo 191 - Capítulo 200

บรรยากาศภายในห้องหนังสือส่วนตัวขององค์ชายสี่ในยามนี้ช่างมืดมนอนธการและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความพินาศย่อยยับประดุจสุสานร้างที่เพิ่งถูกโจรขุดทำลาย ข้าวของเครื่องใช้ที่ทำจากหยกสลักและเครื่องปั้นดินเผาราคาแพงหูฉี่ซึ่งเคยตั้งตระหง่านอย่างวิจิตรบรรจง บัดนี้แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเกลื่อนกลาดเต็มพื้นกระดานไม้จันทน์หอม เศษกระดาษบัญชีที่เต็มไปด้วยตัวเลขขาดทุนสีแดงฉานถูกฉีกกระชากและขยำทิ้งปลิวว่อนไปทั่วทุกมุมห้อง องค์ชายสี่ผู้มีใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างอันใดกับสุนัขบ้าที่กำลังป่วยหนัก ดวงตาของเขาแดงก่ำและเบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดฝอยปูดโปน เส้นผมที่เคยถูกเกล้าอย่างประณีตหลุดลุ่ยชี้ฟูไม่เป็นทรง เขากำลังเดินวนเวียนไปมาด้วยท่วงท่าที่กระวนกระวายใจขั้นสูงสุด ลมหายใจหอบเหนื่อยและหนักหน่วงพ่นออกมาทางจมูกประดุจพญากระทิงที่กำลังคลุ้มคลั่งเบื้องหน้าขององค์ชายผู้กำลังเสียสติ คือร่างอันอวบอ้วนของหลงจู๊ใหญ่ หัวหน้าพ่อค้าผู้ควบคุมดูแลกิจการสำนักไหมสวรรค์แดนเหนือทั้งหมด ชายวัยกลางคนผู้นี้กำลังคุกเข่าหมอบกราบอยู่บนเศษกระเบื้องแตกอย่างน่าสมเพ

บรรยากาศอันแสนจะเหม็นอับและมืดสลัวของโรงเตี๊ยมสุราเมรัยคนยาก บัดนี้ได้ถูกฉีกกระชากและบดขยี้จนแหลกละเอียดด้วยอำนาจแห่งค่ายกลมายาอันลี้ลับที่แผ่ซ่านออกมาจากจิตวิญญาณของไป๋ลี่ถิง ยอดเซลส์มือทองผู้ครอบครองตำแหน่งแม่ทีมระดับเพชร แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าประดุจมีดวงอาทิตย์มาจุติลงกลางวงสนทนาได้ระเบิดออก กลืนกินภาพโต๊ะไม้ผุพังและไหสุราราคาถูกไปจนหมดสิ้น หลงจู๊ใหญ่และบรรดาลูกน้องขององค์ชายสี่ต่างพากันแหกปากร้องลั่นด้วยความหวาดผวา พวกเขายกมือขึ้นปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ หวาดกลัวว่าแสงสว่างประหลาดนี้จะแผดเผาร่างกายของพวกตนให้กลายเป็นเถ้าถ่านทว่าเมื่อแสงสว่างนั้นค่อยๆ จางหายไป ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขากลับท้าทายสามัญสำนึกและสติปัญญาของคนยุคโบราณอย่างถึงที่สุด โรงเตี๊ยมซอมซ่อได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย สถานที่ที่พวกเขาอยู่บัดนี้แปรสภาพกลายเป็นห้องประชุมขนาดกว้างขวาง ผนังทุกด้านทาด้วยสีขาวสะอาดตาจนแทบจะไร้รอยต่อ พื้นกระดานถูกปูทับด้วยพรมขนนุ่มสีน้ำเงินเข้มที่ดูหรูหราเกินกว่าจะหาประเมินค่าได้ แสงไฟสว่างนวลตาไม่ได้มาจากตะเกียงน้ำมันหมู ทว่ามันสาดส่องลงมาจากเพดานโดยตรงประดุจมีเวท

แสงแดดสีทองสุกปลั่งในยามเช้าตรู่สาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง เข้ามาทาบทับลงบนพื้นกระดานไม้จันทน์หอมภายในเรือนพักส่วนตัวขององค์ชายสี่ ทว่าความอบอุ่นจากแสงตะวันกลับไม่อาจละลายความหนาวเหน็บและบรรยากาศอันแสนจะวิปลาสที่กำลังกัดกินอาณาบริเวณของจวนผู้สูงศักดิ์แห่งนี้ได้เลยแม้แต่น้อย องค์ชายสี่ผู้มีใบหน้าซูบผอมและใต้ตาหมองคล้ำดำมืดประดุจคนที่ไม่ได้นอนหลับพักผ่อนมาแรมปี ค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดขึ้นช้าๆ เขายันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้บุนวมด้วยท่วงท่าที่ไร้ซึ่งสง่าราศีของสายเลือดมังกร ลมหายใจที่พ่นออกมาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและความหวาดระแวงที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตใจเขาขยับริมฝีปากที่แห้งผากเพื่อเอ่ยเรียกบ่าวไพร่ให้เข้ามาปรนนิบัติล้างหน้าและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก องค์ชายสี่ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมแน่น เขากระแทกฝ่ามือลงบนขอบเตียงและแผดเสียงเรียกอีกครั้งให้ดังกังวานกว่าเดิม เวลาล่วงเลยผ่านไปชั่วจิบชา บานประตูไม้จึงค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า สาวใช้ร่างผอมบางผู้หนึ่งก้าวเท้าเดินเข้ามาภายในห้องด้วยท่วงท่าที่

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเมืองหลวงพร้อมกับสายหมอกบางเบาที่ลอยละล่องปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทว่าภายในจวนอันกว้างใหญ่ขององค์ชายสี่ บรรยากาศกลับไม่ได้มีความเงียบสงบหรือสดชื่นเยี่ยงยามเช้าทั่วไป ตรงกันข้าม มันกลับร้อนระอุและคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความบ้าคลั่งของการเตรียมความพร้อมสู่สมรภูมิรบ องค์ชายสี่ผู้มีใบหน้าซูบตอบและดวงตาแดงก่ำประดุจคนอดนอนมาแรมเดือน กำลังยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินหน้าลานฝึกซ้อมด้วยท่วงท่าที่พยายามปั้นแต่งให้ดูน่าเกรงขามที่สุด เขาสวมใส่ชุดเกราะเหล็กกล้าเต็มยศที่สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ วาววับ มือขวากำด้ามดาบยาวเอาไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเบื้องล่างของเขาคือกองกำลังทหารองครักษ์และบรรดาบ่าวไพร่ชายฉกรรจ์จำนวนกว่าสองร้อยชีวิตที่ถูกเกณฑ์มาตั้งแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง พวกเขาทุกคนสวมใส่ชุดทะมัดทะแมงและถืออาวุธหอกดาบอยู่ในมือ ทว่าหากมองให้ลึกลงไปในรายละเอียด จะพบว่าการตั้งแถวของพวกเขาช่างดูหละหลวมและไร้ระเบียบวินัยอย่างสิ้นเชิง บางคนยืนพิงหอก บางคนยืนแคะขี้มูก และบางคนก็กำลังกระซิบกระซาบกันเรื่องยอดขายสมุนไพรเมื่อคืนนี้องค์ชายสี่สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด พยายามรวบรวมเศษ

สายลมพัดผ่านลานกว้างกลางเมืองหลวง หอบเอาฝุ่นผงและกลิ่นอายของความพินาศย่อยยับมาปะทะใบหน้าขององค์ชายสี่ที่เพิ่งจะสลบเหมือดล้มตึงไปเมื่อครู่ ร่างอันสูงใหญ่ในชุดเกราะที่เคยดูน่าเกรงขาม บัดนี้นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินชนวนอันเย็นเฉียบประดุจปลาตายที่ถูกทิ้งไว้ก้นตลาด เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมา เปลือกตาที่หนักอึ้งของเขาก็ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นช้าๆ แสงแดดจ้าส่องแยงตาจนเขาต้องนิ่วหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า ไม่ใช่แสงตะวัน แต่มันคือภาพของฝูงชนเสื้อแดงนับร้อยชีวิตที่กำลังยืนล้อมรอบตัวเขา พร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่น่าสยดสยองที่สุดในสามโลก องค์ชายสี่รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งกุมขมับ หวังอยู่ลึกๆ ในใจว่าเหตุการณ์บัดซบทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงฝันร้าย ทว่าเสียงกระแอมไอดังลั่นของหลงจู๊ใหญ่ก็กระชากเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่านรกขุมใดหลงจู๊ใหญ่ อดีตหัวหน้าพ่อค้าผู้ภักดีที่บัดนี้สวมวิญญาณดาวน์ไลน์ระดับแพลตตินัม ก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้าอย่างองอาจผ่าเผย เขายืดแผ่นหลังที่เคยโค้งงอให้ตั้งตรง เชิดคางขึ้นสูงด้วยความมั่นใจที่ทะลุเพดานสวรรค์ มืออันอวบอูมของเขาล้วง