All Chapters of สุดท้ายนางร้ายขอหย่า: Chapter 161 - Chapter 170

16การตัดสินใจที่ไม่ใช่เพียงเพื่อตัวเองแก้วขวัญนั่งเงียบมาตลอดทางโดยมีสายตาของฟางชุนลอบมองอยู่บ่อย ๆ แม้เธอจะยังไม่ให้คำตอบในสิ่งที่เขาขอแต่ดูจากท่าทางของเธอแล้วก็ทำให้เขายิ้มออกเพราะเธอนั้นมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากขับรถเข้ามาจอดยังคฤหาสน์หลังใหญ่ร่างสูงก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้แก่ภรรยาแล้วจูงมือเธอเข้าไปในบ้านพร้อมกัน“ตาชุนพาเมียแกมาคุยกับแม่” เป็นอย่างที่แก้วขวัญคิดเอาไว้เมื่อเดินเข้ามาในบ้านเสียงของบุหลันที่นั่งอยู่ในห้องโถงก็ดังขึ้น“ไม่ต้องคิดมากนะเดี๋ยวพี่คุยกับม้าเอง” ฟางชุนลอบถอนหายใจก่อนจะบีบมือภรรยาเบา ๆ แล้วจูงเธอเดินเข้าไปในห้องโถงพร้อมกัน ซึ่งเรื่องที่หญิงวัยกลางคนจะคุยเขากับเธอก็รู้กันดี“มันหมายความว่ายังไงที่แก้วขวัญออกไปทำงานข้างนอก” ทันทีที่สองสามีภรรยาหย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาเสียงของบุหลันก็เอ่ยขึ้นพร้อมมองลูกสะใภ้ด้วยความไม่พอใจซึ่งเป็นสายตาที่แก้วขวัญคุ้นชินไปเสียแล้วเพราะเธอได้รับสายตาแบบนี้จากแม่ของสามีตั้งแต่ฟางชุนพาเธอมารู้จักกับครอบครัวเมื่อสองปีที่แล้ว“ผมเป็นคนให้ขวัญไปเองครับ แล้วผมก็เห็นว่ามันไม่มีอะไรเสียหายตร

17ไม่ทิ้งลายหลายสัปดาห์ต่อมา@กาสิโน xแกร๊ก~“ขวัญเอาเงินมาใช้หนี้ค่ะ” แก้วขวัญเดินเข้ามาในห้องที่เคยมาเมื่อครั้งก่อนหลังจากที่ชายชุดดำเปิดประตูให้ ตลอดจนหลายสัปดาห์ที่เธอได้ทำงานกับกีรณาก็มีโอกาสได้เจอใต้ภพอยู่บ่อยครั้งจนกระทั่งครั้งล่าสุดเมื่อหลายวันก่อนปราการโทรมาขอเงินเธอก้อนใหญ่โดยบอกว่าติดหนี้ที่กาสิโนซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้นจนฟางชุนเซ็นเช็คให้เธอเหมือนเดิมแน่นอนว่าความรู้สึกไม่สบายใจมันมีไม่น้อยที่ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนทั้งปราการและสายใจก็ยังคงโทรมาขอเงินอยู่ซ้ำ ๆ และคนที่ให้ใช้จ่ายก็คือฟางชุน เธอจำต้องรับมาอย่างไม่มีทางเลือกเพราะถ้าจะปล่อยให้ทั้งคู่หาใช้จ่ายเองก็เป็นไปไม่ได้เพราะทั้งสองคนคือผู้มีพระคุณที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเธอมาแม้จะไม่ได้ดีเท่าคนอื่นก็ตามคราแรกเธอจะให้ปราการเอาไปใช้หนี้เองแต่ก็เกรงกลัวผู้เป็นพ่อจะเอาไปถลุงลงบ่อนเสียมากกว่าพอจะใช้หนี้ให้ใต้ภพเมื่อเจอกันที่ห้องเสื้ออีกฝ่ายก็บอกว่าไม่คุยเรื่องนี้นอกกาสิโนทำให้สุดท้ายแล้วเธอต้องลางานเพื่อนำเงินมาใช้หนี้ที่สถานที่อโคจรแห่งนี้ด้วยตัวเองมือเรียวยื่นเช็คเงินจำนวนสองแสนให้กับร่างสูงตรงหน้าซึ่

หลังจากเดินเข้ามาในงานก็มีนักธุรกิจหลายคนที่เดินเข้ามาพูดคุยกับฟางชุนซึ่งเธอก็ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีโดยการยืนฟังเงียบ ๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้แก่ทุกคน บ้างก็พาลูกสาวหลานสาวเข้ามาทำความรู้จักกับสามีของเธอจนเธอรู้สึกหึงหวงและคิดมากอดที่จะระแวงไม่ได้เพราะกลัวว่าเขาจะสนใจพวกเธอเหล่านั้นแล้วจะเกิดเหตุการณ์เหมือนอย่างวันนั้นขึ้นอีก“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณฟางชุน” หญิงสาวตรงหน้ายื่นมือเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มหวานก่อนที่ฟางชุนจะยื่นเข้าไปจับจนทำให้เธอรู้สึกหึงหวงมากขึ้น“เช่นกันครับ”“พี่ชุนคะ”“ครับ?”“ขวัญขอไปเข้าห้องน้ำนะคะ”“ครับ ไปได้ใช่ไหมห้องน้ำหน้าจะอยู่นอกห้องจัดเลี้ยง”“ได้ค่ะ” เธอส่งยิ้มให้แก่สามีพร้อมกับนักธุรกิจตรงหน้าอย่างมีมารยาทก่อนจะเดินออกไปเพราะกลัวจะทำตัวงี่เง่าใส่เขาจนไม่มีเหตุผลแก้วขวัญเลือกที่จะไปสงบสติอารมณ์ของตัวเองด้านนอกเพื่อใช้เวลาอยู่เงียบ ๆ กับตัวเอง แต่ก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้แต่หลังจากเจอเรื่องราวในวันนั้นทำให้เธอกลายเป็นคนขี้ระแวง ตามจู้จี้ คอยจิกสามีอยู่ตลอดเพราะกลัวว่าเขาจะมีผู้หญิงซ่อนเอาไว้จนทำให้ทะเลาะกันหลายครั้งแต่เขาก็เป็นฝ่ายมาง้อเธอก่อนตลอด“เดี๋ยวค่ะพี่ชุน

“โคตรงี่เง่า ยิ่งนับวันเธอยิ่งน่าเบื่อน่ารำคาญ เห็นหน้าแล้วโคตรอารมณ์เสีย”“ฮึกก แล้วขวัญเป็นแบบนี้เพราะอะไรล่ะถ้าไม่ใช่เพราะรักพี่ ที่ขวัญงี่เง่าตามหึงตามหวงก็เพราะว่าพี่เป็นสามีของขวัญ ทำไมขวัญตะไม่มีสิทธิ์ พี่ต่างหากที่ยังเห็นขวัญเป็นเมียอยู่ไหม”“อึก…ยังจำได้ไหมว่าเคยสัญญาอะไรไว้ในวันแต่งงาน พี่จะมีขวัญเป็นภรรยาแค่คนเดียวแต่พี่กลับมีคนอื่น พี่ทำได้ยังไง! ฮือ ๆ!”ตุบ! ตุบ!แก้วขวัญระดมทุบเข้าไปที่แผงอกของคนเป็นสามีเพื่อระบายความเจ็บปวด แต่แทนที่ฟางชุนจะปลอบประโลมและอธิบายให้เธอเข้าใจกลับสบถออกมาด้วยความรำคาญหมับ!“โคตรน่าเบื่อ อย่าคิดว่าพี่จะง้อเธอบ่อย ๆ นะแก้วขวัญหัดมีสติซะบ้าง” มือหนาจับรวบมือเรียวเอาไว้ก่อนจะออกแรงสะบัดออกแล้วมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องไปทิ้งไส้เพียงหญิงสาวที่ทรุดตัวลงบนพื้นร่ำไห้ออกมาอย่างอดสู“ฮึกฮืออ!”หนึ่งเดือนต่อมา…“จะอะไรนักหนาวะแม่ง! เอาแต่ระแวงคอยเช็กทุกอย่างจนทุกวันนี้พี่แทบไม่มีความเป็นส่วนตัว รู้ไหมว่ามันน่าเบื่อน่ารำคาญ!”“หัดไว้ใจกันซะบ้าง” ฟางชุนสบถออกมาด้วยความเบื่อหน่ายกับเหตุการณ์เดิม ๆ ซ้ำ ๆ ที่เกิ

@ห้องเสื้อกีรณาปึก!“ขะ…ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ…เฮียภพ” แก้วขวัญเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเมื่อรู้ตัวว่าเผลอเดินชนเข้ากับลูกค้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีตรงหน้า“ใจลอยอะไรนัก” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับหลุบตามองทว่าแก้วขวัญเลือกที่จะไม่ตอบคำถามก่อนจะขยับตัวออกจากท่อนแขนแกร่งที่รับไว้เมื่อครู่ ซึ่งใต้ภพเองก็ไม่ซักไซ้เพราะรู้ว่าเธอนั้นเป็นอะไรตลอดทั้งวันเธอทั้งเหม่อทั้งใจลอยยอมรับว่าวันนี้เธอไม่มีสปิริตในการทำงานเลยจริง ๆ ที่คิดเรื่องส่วนตัวในเวลาทำงาน“เฮียมาหายัยณาเหรอคะ?”“เปล่า”“แล้ว…”“มาหาเธอ”“คะ?” หญิงสาวนิ่งคิ้วสวยขมวดชนกันอย่างไม่เข้าใจ เธอจำได้ว่าไม่ได้มีธุระอะไรกับอีกฝ่ายส่วนเรื่องหนี้สินที่ปราการติดเอาไว้เธอก็ใช้จ่ายไปจนครบแล้วหรือว่าพ่อของเธอจะไปก่อหนี้ก้อนใหม่ไว้อีกแล้ว“รู้สึกหิวข้าวเลยมาหาคนเลี้ยง” หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนจะร้องอ๋อในใจเมื่อเข้าใจความหมายที่คนตรงหน้าจะสื่อ เพราะเมื่อวานใต้ภพช่วยเหลือเธอเอาไว้ซ้ำยังยอมนั่งฟังเสียงร้องไห้ของเธออยู่เป็นชั่วโมง“ทำดีเพื่อหวังผลเหรอคะ?” “ถ้าบอกว่าใช่จะได้ผลรึเปล่า”“อืม…ได้สิคะ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เฮียรออีกสักครึ่งชั่วโมงได้ไ