Semua Bab สุดท้ายนางร้ายขอหย่า: Bab 1 - Bab 10

01ว่าที่คู่หมั้นไร้สถานะ@บริษัท Aceบนตึกสูงกลางเมืองหลวงของประเทศที่รายล้อมไปด้วยสิ่งแวดล้อมที่เป็นแสงสี ร่างสูงของประธานหนุ่มไฟแรงที่สามารถนำพาบริษัทเติบโตได้อย่างก้าวกระโดดยืนทอดสายตามองทิวทัศน์ในเมืองหลวงบนชั้นสูงสุดของตึกผ่านผนังกระจกสีใสในห้องประจำตำแหน่ง ในขณะที่นิ้วเรียวคีบมวนบุหรี่ที่สูบไปได้เกือบครึ่งมวนออกจากปากหลังอัดควันเข้าปอดพร้อมพ่นออกมาจนลอยคละคลุ้งครืด~ ครืด~เสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นทำให้ร่างสูงดับมวนบุหรี่ทิ้งลงในถังขยะก่อนจะเดินไปหยิบขึ้นมากดรับสาย“ครับท่านย่า” ‘เหนือเกล้า’ เอ่ยขึ้นหลังจากกดรับสายเพราะจะมีแต่คนสนิทเท่านั้นที่จะมีเบอร์ส่วนตัวของเขา(ย่ารู้มาว่าคืนนี้แกต้องไปร่วมงานเลี้ยงของท่านรัฐมนตรีใช่ไหม?) คุณหญิงอัปสร เอ่ยออกมา“ครับ ท่านย่ามีอะไรรึเปล่าครับ”(ย่ารู้มาว่างานนี้ถ้ามีคู่ควงไปด้วยจะดี ย่าเลยอยากให้แกพาหนูเชอไปด้วย)“คงไม่ได้หรอกครับ งานแบบนี้มันไม่เหมาะกับเธอ”(จะไม่เหมาะได้ยังไง แกก็บอกก็สอนน้องสิตาเหนือ ถึงยังไงในอนาคตหนูเชอก็ต้องเป็นภรรยาของแกเป็นหน้าเป็นตาให้แก แกก็พาน้องออกไปเรียนรู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ

“ไม่หยุด! วันนี้เชอจะสั่งสอนนังนี่ให้หายร่าน!” มือเรียวยกขึ้นหมายจะตบเข้าที่หน้าบวมช้ำของชิชาอีกครั้งกลับต้องชะงักเมื่อถูกเหนือเกล้าเข้ามาดึงตัวออกจากร่างอ่อนแรงที่หมดสภาพสาวนักธุรกิจเนื้อหอมหมับ!!“ปล่อยเชอนะ! เชอจะตบสั่งสอนอีผู้หญิงหน้าด้าน!” เชอรีลดีดดิ้นยกทั้งเท้าขึ้นถีบและมือปัดป่ายเมื่อถูกท่อนแขนแกร่งขึ้นอุ้ม“จัดการทางนี้ด้วย” เสียงเรียบเอ่ยขึ้นกับลูกน้องคนสนิทก่อนจะอุ้มร่างที่แผลงฤทธิ์ออกไปโดยมีสายตาและเสียงซุบซิบจากคนที่เห็นเหตุการณ์ดังขึ้น ถ้าหากเขาไม่ได้ยินคนในงานพูดว่ามีคนมีเรื่องกันในห้องน้ำป่านนี้ชิชาคงโดนเธอเล่นงานหมดสภาพกว่านี้แน่เวลาต่อมา…“เฮียปกป้องมันเหรอ?! ถึงลากเชอออกมาแบบนี้ เชออุตส่าห์มากับเฮียแต่เฮียไม่ไว้หน้าเชอเลย!” เมื่อถูกยัดเข้ามาในรถเธอก็ไม่รอช้าที่จะแผลงฤทธิ์ใส่คนข้าง ๆ ทันที“แล้วเฮียขอร้องให้เธอมาหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอโทรไปบอกท่านย่าคิดว่าเฮียจะพาเธอมาด้วยแบบนี้เหรอ”“ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต”“เฮียด่าเชอเหรอ?”“แล้วตรงนี้มีคนอื่นนั่งอยู่รึไง รู้ไหมว่าการที่เธอไปตบเขาแบบนั้นในงานเลี้ยงของท่านรัฐมนตรีมันแย่มากแค่ไหน”“ก็นังผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นมั

“พี่มาทันอยู่แล้วครับ ไม่ปล่อยให้คนสวย ๆ น่ารัก ๆ แบบนี้ต้องวิ่งตากแดดแน่นอน”“หึ ชมได้แต่จีบไม่ได้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยดักเมื่อเห็นสายตาเจ้าชู้ของพี่รหัสหนุ่ม“ทำไมล่ะ พี่ไม่ตรงสเปกเหรอ?”“ใช่ค่ะ อีกอย่างเชอก็มีเจ้าของหัวใจอยู่แล้วไม่มีสายตาไว้มองใครอีกแล้วค่ะ”“อื้อหือ พูดแบบนี้ดับฝันพี่ตั้งแต่ยังไม่ได้หลับตาเลยนะเรา” เชอรีลหัวเราะออกมากับท่าทางที่ดูราวกับเสียอกเสียใจของสายลมหลายชั่วโมงต่อมา“เธอกลับยังไงให้ฉันไปส่งไหม?” เธอเอ่ยถามขึ้นหลังจากเสร็จกิจกรรมรับน้องในช่วงเย็นแล้วพากันมานั่งพักก่อนจะแยกย้ายกันกลับ“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกลับเองดีกว่า”“เอางั้นก็ได้ ถ้างั้นไว้เจอกันคืนนี้นะ” สองสาวโบกมือลากันก่อนจะแยกย้ายกันเดินออกไปเพราะคืนนี้มึงานเลี้ยงฉลองต้อนรับสายรหัสที่กลุ่มรุ่นพี่จัดขึ้นที่ผับซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ทำกันมารุ่นต่อรุ่นเท้าเรียวบนรองเท้าส้นสูงกว่าห้านิ้วเดินตรงไปยังโรงจอดรถของคณะในขณะที่สายตาให้ความสนใจกับโทรศัพท์เครื่องหรูในมือ“ทำไมไม่รับสายนะ” เสียงเล็กพึมพำออกมาหลังจากพยายามต่อสายหาว่าที่คู่หมั้นหนุ่มแต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีท่าทีว่าเขาจะรับสาย ตั้งแต่เข้าก็ไร้ซึ่งการตอบรั

“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ในเมื่อน้าเป็นภรรยาของพ่อคุณแล้วก็มีสิทธิ์เป็นแม่เลี้ยงของคุณเหมือนกัน”“อย่ามาอ้างสิทธิ์! พวกเธอสองแม่ลูกมันก็เป็นได้แค่กาฝากของบ้านนี้เท่านั้น ฉันไม่นับแกสองแม่ลูกเป็นคนในครอบครัว” นัยน์ตากลมแข็งกร้าวขึ้นเมื่ออีกฝ่ายอ้างสิทธิ์ของภรรยาพ่อของเธอ“หึ ต่อให้คุณจะปฏิเสธยังไงก็หนีความจริงข้อนี้ไม่พ้นว่าฉันเป็นภรรยาของพ่อคุณ แล้วมินตราก็เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลนี้ เป็นพี่สาวพ่อเดียวกันกับคุณนั่นแหละ”“อย่าคิดจะเอาตัวมาเทียบกับแม่ของฉัน พวกแกมันก็เป็นได้แค่กาฝากที่มาเกาะพ่อของฉันกิน คอยดูเถอะฉันจะเฉดหัวแกสองแม่ลูกออกจากบ้านให้ได้”“คุณลองคิดดูให้ดีว่าฉันกับแม่ของคุณใครกันแน่ที่มาก่อน ถ้าเทียบกันแล้วฉันต่างหากที่เป็นเมียคนแรกไม่ใช่แม่ของคุณ” มณีกานต์ยกยิ้มอย่างเหนือกว่า เพราะเธอต่างหากที่เป็นภรรยาคนแรก“แต่ยังไงแม่ของฉันก็เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายที่สามารถเชิดหน้าชูตาได้ไม่เหมือนเธอที่เป็นแค่เมียในที่ลับ ที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม!”“คุณเชอรีลมันจะมากเกินไปแล้วนะคะ! ที่ผ่านมาฉันกับแม่ไปทำอะไรให้คุณนักหนาคุณถึงเอาแต่คอยหาเรื่องพวกเราแบบนี้” มินตราที่ทนเห็นหญิงสาวตรงหน้าดูถ

06ผู้หญิงคนใหม่“นี่แกไปไหนมายะ ถ้าอีกหนึ่งนาทีแกยังไม่กลับมาฉันกับยัยรินคงต้องโทรเรียกตำรวจให้มาช่วยหาตัวแกแล้วนะ” รชาว่าออกมาเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากหายไปนานเกือบยี่สิบนาที“พวกแกนี่เวอร์นะ” เชอรีลกลอกตาไปมาให้กับคำพูดของเพื่อนรักก่อนจะหย่อนสะโพกลงเก้าอี้ตัวเดิมด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม“แล้วนี่แกไปไหนมา อย่าบอกนะว่าไปหาเฮียเหนือข้างบนมา?” น้ำรินเลิกคิ้วถามซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือรอยยิ้มและท่ายักไหล่ของเพื่อนรักเท่านั้น ไม่แปลกที่น้ำรินจะพูดแบบนี้เพราะคลับนี้เจ้าของก็คือเหนือเกล้า“เปล่า อย่าพูดถึงคนใจร้ายคนนั้นเลย วันนี้ฉันอยากเมาให้สุด ๆ” มือเรียวยกแก้วเหล้าตรงหน้าชูขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีเพราะถ้าหากวันนี้เธอเมาเหนือเกล้าไม่ปล่อยเธอทิ้งไว้ที่นี่แน่อย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ถึงแม้ครั้งนี้เธอจะไม่รายงานเขาว่ามาที่นี่แต่แน่นอนว่าทุกอย่างไม่มีทางหลุดพ้นสายตาของเขาไปได้เธอเองก็อยากพิสูจน์เหมือนกันถ้าครั้งนี้เขาปล่อยผ่านโดยไม่มายุ่งกับเธออีกเธอก็จะไม่ตามตื้อเขาให้เหนื่อยอีกแล้ว“ฉันอยู่ดึกไม่ได้หรอกนะไม่อยากโดนหมายหัว” รชาเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเซ็ง ๆ“ฉันบอกให้แกย้ายออก