All Chapters of สุดท้ายนางร้ายขอหย่า: Chapter 151 - Chapter 160

12เมียหรือเครื่องผลิตลูกก๊อก~ ก๊อก~“หวานเองค่ะคุณขวัญ” ในระหว่างที่แก้วขวัญกำลังจัดเสื้อผ้าเก็บใส่ตู้เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงของหวานที่ดังเข้ามาทำให้เธอเหวี่ยงขาลงจากเตียงเดินไปเปิดประตูให้กับสาวใช้คนสนิท“หวานขนของที่คุณขวัญต้องการมาให้หมดแล้วนะคะ คุณขวัญต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ” หวานขนกระเป๋าในมือเข้าไปวางด้านในพร้อมเอ่ยถามอีกครั้ง“ไม่ล่ะจ้ะ เดี๋ยวของพวกนี้ฉันจัดต่อเองเธอมีอะไรก็ไปทำเถอะ” แก้วขวัญเอ่ยบอกเพราะหลังจากที่ฟางชุนยอมให้เธอแยกห้องอยู่เขาก็สั่งให้สาวใช้ขึ้นมาทำความสะอาดห้องรับแขกเพราะเธอจะเข้ามาอยู่ที่นี่ก่อนจะให้หวานเป็นคนไปช่วยขนย้ายเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวจากห้องนั้นมาไว้ที่ห้องนี้แทนเพราะเธอไม่สะดวกใจที่จะย่างกายเข้าไปเหยียบ“ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรเรียกใช้หวานได้เลยนะคะ” แก้วขวัญพยักหน้าให้สาวใช้ก่อนจะจัดการกับข้าวของที่เหลือต่อจนเสร็จ เธอรู้ว่าเรื่องที่เธอกับฟางชุนมีปัญหากันยังไม่ถึงหูของฟางฉินกับบุหลันเพราะไม่ฉะนั้นทั้งคู่คงจะรีบบินกลับมาแล้วคงจะดีใจไม่น้อยที่จะเขี่ยเธอออกจากลูกชายไปได้แต่ก่อนที่เคยคิดว่าความรักของเธอกับฟางชุนและความด

“…” แก้วขวัญที่เห็นหญิงสาวสองคนตรงหน้าก็ยืนนิ่งหันมองมาที่ตัวเองเพราะเธอเป็นคนแต่งหน้าแต่งตัวไม่เก่ง ใช้เพียงแค่เครื่องสำอางแต่งแต้มบาง ๆ และชุดที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งหลังจากแต่งงานที่เธอไม่ได้ออกไปไหนทำให้ไม่คิดจะสนใจเรื่องพวกนี้เพราะวัน ๆ ก็ขลุกอยู่แต่ในก้นครัวและทำหน้าที่ภรรยาหมับ!“ขวัญ…แกเป็นอะไรรึเปล่า?” แรงสะกิดจากกีรณาทำให้เธอได้สติก่อนจะมองหน้าเพื่อนรักที่มองมาด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”“ให้ฉันไปเป็นเพื่อน…”“ไม่เป็นไร แค่นี้เอง แกเลือกดูเสื้อผ้าก่อนเลย” เธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนรักก่อนจะเดินแยกออกไปเพื่อเข้าห้องน้ำด้านหลังของร้านโดยมีสายตาของกีรณามองตามด้วยความเป็นห่วงหลังจากเมื่อครู่ที่เธอเรียกอีกฝ่ายอยู่นานแต่ทว่าแก้วขวัญมีท่าทีที่เหม่อลอยจนเธออดเป็นห่วงไม่ได้@บริษัท Fติ้ด…ติ้ดด!“ฉิบ!” ฟางชุนสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหลังจากที่พยายามโทรหาภรรยาสาวอย่างแก้วขวัญแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับกดตัดสายก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์“เล่นตัวอะไรนักหนา” ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาอุตส่าห์ลงทุนซื้อดอกไม้ไปง้อทุกวันแค่เธอก็ยังคงเงียบไม่พ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา@ห้องเสื้อกีรณา“ฉันดีใจนะที่ในที่สุดแกก็ตัดสินใจมาทำงานกับฉัน” กีรณาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมจูงมือเพื่อนรักเข้าไปนั่งยังโซฟารับแขกเพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านใบหน้าสวยที่เคยปรากฏแต่รอยยิ้มส่งให้คนรอบข้างแต่บัดนี้กลับเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืน อีกทั้งนัยน์ตาที่เคยประกายความอ่อนโยนสดใสกลับเศร้าหมองลงแม้จะผ่านการแต่งเติมเครื่องสำอางแต่ทว่าก็ยังไม่สามารถปกปิดร่องรอยแห่งความเจ็บปวดให้หายไปได้กีรณามองเพื่อนรักด้วยความสะท้อนใจระคนสงสาร แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดหรือถามไถ่ในเรื่องนั้นอีก“ฉันขอโทษด้วยนะที่มาช้าทั้ง ๆ ที่บอกแกไว้ก่อนหน้าตั้งหลายวันแล้ว” เพราะตั้งแต่ที่พูดคุยกับกีรณาวันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วกว่าที่เธอจะมาทำงานที่นี่เป็นวันแรก ยอมรับว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมาความรู้สึกของเธอก็ยังพังยับเยินอย่างที่ไม่รู้ว่าจะประกอบกลับมาได้อีกหรือเปล่าซึ่งที่ผ่านมานี้เธอก็ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง คิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ รวมทั้งความสัมพันธ์ของเธอกับฟางชุน ซึ่งตั้งแต่แยกห้องกันอยู่เขาก็ซื้อดอกไม้ไปง้อเธอทุกวันหลังเลิกงานกลับบ้านแต่เธอก็ไม่ได้ปริปากพูดหรือรับดอกไม้พวกนั้นไว้ทุกคืนวันเธอก็ยัง

เมื่อมาถึงห้องร่างสูงก็จัดการเข้าไปแช่น้ำเพื่อระงับความหงุดหงิดซึ่งการเตรียมน้ำเตรียมเสื้อผ้าแม้กระทั่งแปรงสีฟันเขาต้องทำเองทุกอย่างหลังจากมีปัญหากับแก้วขวัญ ซึ่งปกติแล้วหน้าที่ทุกอย่างเธอจะเป็นคนจัดการให้เขาอย่างไม่ต้องเอ่ยปาก‘เรื่องพวกนี้พี่ว่าให้สาวใช้เป็นคนทำดีกว่าไหม พี่ไม่อยากให้ขวัญเหนื่อย’‘ขวัญไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ขวัญไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอกอีกอย่างนี่มันเป็นหน้าที่ของภรรยาที่ขวัญควรจะทำตามที่ม้าของพี่ท่านบอก ที่สำคัญขวัญไม่อยากให้คนอื่นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเราค่ะ’ทุกครั้งที่เขาพูดประโยคนี้คำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิมทุกครั้งนั่นคือเธอไม่อยากให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาและเธอแต่ในวันนั้นเขาพลาดเองที่ปล่อยให้รมิดาเข้ามาแก้วขวัญถือเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมที่ผู้ชายหลายคนอยากได้เป็นคู่ชีวิต หน้าที่ภรรยาเธอทำได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเพราะแบบนี้ทำให้เขาไม่อยากเสียเธอไป เธอเหมาะสมที่จะเป็นแม่ของลูกของเขามากกว่าใคร ๆฟางชุนลุกไปล้างตัวหลังจากแช่น้ำได้สักพักก่อนจะดึงชุดนอนตัวยาวสีดำเข้ามาสวมพร้อมกับมัดเชือกเสร็จสรรพ ทันทีที่เดินออกจากห้องน้ำภาพบนเตียงที่เคยมีภรรยาสาวนอนรออยู่กลับ

“ดูรักกันดีนะ”“คะ?” เธอเอ่ยออกมากับประโยคที่ได้ยินเมื่อครู่“ยัยณาบอกว่าเธอมาทำงานที่นี่เพราะอะไรทั้ง ๆ ที่หลังจากแต่งงานก็ไม่คิดจะมาทำ”“แค่อยากลองหาประสบการณ์ดูค่ะ ช่วยยกแขนขึ้นทีนะคะ” ความจริงเธอก็ไม่อยากจะตอบคำถามเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวแต่เพราะเขาคือลูกค้าและเห็นแก่ที่เขาช่วยให้เธอทยอยใช้หนี้จึงเลือกที่จะตอบออกไปพลางทำการวัดตัวให้แก่เขาด้วยแก้วขวัญทำการวัดสัดส่วนของร่างกำยำก่อนจะจดรายละเอียดต่าง ๆ ลงในกระดาษเพื่อนำไปให้ฝ่ายตัดเย็บโดยในระหว่างที่เธอกำลังทำหน้าที่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาคมคู่หนึ่งที่มองเธออย่างโจ่งแจ้งจนเธอรู้สึกประหม่าและอึดอัด“มีอะไรรึเปล่าคะ?” สุดท้ายเมื่อทนต่อความอึดอัดไม่ไหวเธอจึงเอ่ยถามเขาตรง ๆ“มีอะไร คืออะไร?” แต่ทว่าอีกฝ่ายตอบกลับอย่างยียวนด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง“ก็เห็นว่าเฮียมองหน้าขวัญอยู่”“เพิ่งรู้ว่ากฎของที่นี่คือห้ามลูกค้ามองหน้าพนักงานในร้าน” แก้วขวัญกัดฟันกรอด ๆ กับความกวนประสาทที่หน้านิ่งของร่างสูงตรงหน้า คำพูดของเขาช่างสวนทางกับใบหน้านิ่ง ๆ นั่น“ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติมขอตัวก่อนนะคะ”หมับ!“จะรีบไปไหนล่ะ หรือว่ากลัว?”“อึก ทะ…ทำไมจะต้องกลัวด้ว