جميع فصول : الفصل -الفصل 270

ตอนพิเศษ 01ครอบครัวใหม่หลายวันต่อมาใต้ภพกุมมือแก้วขวัญเดินออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่ปรึกษาพูดคุยกับหมอเสร็จสรรพเรื่องการมีลูก ที่ผ่านมาใต้ภพไม่เคยพูดหรือกดดันเธอเรื่องการมีลูกแต่เป็นเธอเองที่อยากมีเพราะสำหรับเธอแล้วการมีลูกไม่ใช่ภาระแต่ลูกเป็นตัวแทนแห่งความรักของเขาและเธอเธอรู้ว่าลึก ๆ แล้วใต้ภพเองก็อยากมีลูกแต่เพราะไม่อยากกดดันแล้วก็ทำให้เธอคิดมากเขาจึงไม่พูดถึง เธอจึงเลือกที่จะคุยกับเขาอย่างเปิดอกเพื่อไม่ให้เป็นข้อกังขาในอนาคตแม้คำตอบที่ได้จากเขาคือจะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญแต่เป็นเธอเองที่เลือกจะมาปรึกษากับหมอเพื่อหาทางออกร่วมกันที่ผ่านมาตลอดหลังจากแต่งงานครั้งแรกเธอก็ไปตามนัดของหมอทุกครั้งหลังจากรู้ว่าตัวเองมีลูกยาก เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีลูกเพราะต้องการให้ครอบครัวของอดีตสามียอมรับแต่หลังจากที่จับได้ว่าเขานอกใจนอกกาย ทรยศต่อความรักของเธอนับจากนั้นความคิดต่าง ๆ และแผนการที่คิดจะมีลูกกับเขาก็หายไป“เฮียจะไปบริษัทเลยไหมคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามหลังจากเดินมาขึ้นรถเนื่องจากวันนี้เป็นวันที่หมอนัดตอนแรกเธอจะมาคนเดียวเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเสียงานแต่ทว่าใต้ภพไม่ยอมเพราะอยากมาฟังคำ

หลายชั่วโมงต่อมา@คฤหาสน์นราฤดีใต้ภพจูงมือแก้วขวัญเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลนราฤดีในช่วงเย็นเนื่องจากวันนี้เป็นวันนัดทานอาหารเย็นร่วมกันของครอบครัวของเขา“มากันแล้วเหรอ” ปฐพีที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกชายคนโตกับว่าที่ลูกสะใภ้เดินเข้ามา“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่”“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณหญิง” แก้วขวัญยกมือไหว้ทักทายชายหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้าอย่างนอบน้อม“คุณศิ…” ปฐพีที่เห็นแบบนั้นก็เอ่ยเรียกภรรยาที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้ศิรินพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะกระแอมขึ้นเบา ๆ“แฮ่ม! เรียกฉันว่าแม่สิ ไหน ๆ เธอก็เป็นคนรักของตาภพแล้วก็ถือว่าเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของฉันคนหนึ่ง” คำพูดของศิรินทำให้แก้วขวัญหันมองหน้าใต้ภพที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มพร้อมน้ำตาคลอที่อย่างน้อยก็ทำให้แม่ของคนรักเปิดใจให้มากขึ้น“เข้ามานี่สิ” ใต้ภพพยักหน้าให้หญิงสาวข้าง ๆ เมื่อเธอมองมาก่อนที่แก้วขวัญจะคุกเข่าลงบนพื้นพรมแล้วขยับเข้าไปตรงหน้าของศิรินที่นั่งอยู่บนโซฟา“นั่งอะไรตรงนั้น ฉันไม่ใช่แม่ผัวที่กดขี่ข่มเหงลูกสะใภ้เหมือนทาสหรอกนะ” ศิรินว่าออกมาพร้อมจับไหล่ของแก้วขวัญให้ขึ้นมานั่งบ

“ถ้าจะไปก็ให้หนูโซไปพร้อมกับแก”“อะไรนะ? ไม่มีทาง ผมไม่มีวันยอมให้ยัยนี่เข้าไปอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของผม พ่อไม่มีสิทธิ์!” ร่างสูงเอ่ยเสียงกระด้างอย่างแข็งกร้าวเมื่อได้ยินคำสั่งการของผู้เป็นพ่อ“แกไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงกับฉันนะ!” เสียงตวาดกร้าวบ่งบอกถึงความดุดันของประมุขใหญ่ของบ้านทำให้สาวใช้ที่ยืนรอทำหน้าที่อยู่ทางด้านหลังสะดุ้งก้มหน้าไปตาม ๆ กัน เช่นเดียวกับโซลินที่ยืนบีบมือแน่นด้วยความรู้สึกไม่ดีเมื่อสาเหตุมาจากเธอเป็นเพราะเธอรับข้อเสนอที่ปฐพียื่นให้ทำให้ใต้สมุทรเกลียดชังเธอเพิ่มมากขึ้นโดยที่เธอไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไร เธอรับรู้เพียงแต่ว่าลูกชายคนเล็กของบ้านไม่ประสงค์ที่จะเห็นหน้าเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้าทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม“หนูโซเก็บกระเป๋าไว้แล้วใช่ไหม?” ชายวัยกลางคนละสายตาดุดันจากลูกชายหันไปมองหญิงสาวรุ่นลูกที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง“คะ…ค่ะคุณท่าน” “ดี ถ้าอย่างนั้นก็ไปพร้อมไอ้สมุทรเลย ฉันสั่งให้คนจัดห้องไว้ให้เธอแล้ว”“…ค่ะ” แม้อยากปฏิเสธแต่ด้วยฐานะและข้อเสนอที่เต็มใจรับมาทำให้หญิงสาวได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งการก่อนจะเดินแยกออกไปยกข้าวของที่จัดเตรียมใส่กระเป๋าเอ

หมับ! “คิดจะทำอะไร?” มือหนาที่ง้างขึ้นหมายจะตบเข้าที่ใบหน้าของหญิงสาวชะงักค้างกลางอากาศเมื่อถูกมือหนาราวกับครีมเหล็กบีบเข้าที่ข้อมือจนชายแท้ถึงกลับเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดราวกับกระดูกจะแตก น้ำเสียงเยือกเย็นที่แผ่รังสีความดุดันที่เอ่ยออกมาไม่ใช่แค่เพียงชายหนุ่มคนดังกล่าวเท่านั้นที่จะหันมองเจ้าของการกระทำแสนป่าเถื่อนแต่กีรณาเองก็เงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่สามที่เดินเข้ามาเช่นเดียวกัน หญิงสาวตกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าคนที่บีบข้อมือผู้ชายไร้มารยาทที่หมายมั่นจะทำร้ายเธอคือนที แม้จะดีใจที่เห็นเขาแต่ก็พยายามไม่ออกอาการเพราะไม่อยากคิดเข้าข้างให้ความหวังตัวเองอีกแล้ว “มึงเป็นใครวะ?! แล้วมายุ่งอะ…โอ๊ยย!!” ชายหนุ่มที่พ่นความโมโหออกมาสุดฤทธิ์ร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บเมื่อถูกนทีกระชากแขนไขว้หลังจนกระดูกแทบหัก ปึก! ตุบ! “อึก!!” เข่าทั้งสองข้างถูกเตะอย่างแรงจนล้มคุกเข่าบนพื้นต่อหน้ากีรณาที่ยืนอยู่ ผู้คนรอบข้างต่างไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับเหตุการณ์นี้ “ขอโทษเธอถ้าอยากมีสภาพกลับออกไปอย่างสมบูรณ์” นทีเอ่ยเสียงเย็นพร้อมกับยกเท้าขึ้นเหยียบท่อนขาของอีกฝ่ายเอาไว้ “อะโอ๊ยยย!! อึก…ยอมแล้ว ๆ ขะ…ขอโทษ!” แม้จะ

พรึ่บ~ใต้ภพช้อนอุ้มแก้วขวัญขึ้นในท่าเจ้าสาวในขณะที่เธอเองก็ใช้ท่อนแขนตวัดโอบรัดลำคอหนาเอาไว้อย่างรู้ก่อนที่ที่เข้าจะพาเธอไปวางลงบนเตียงเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปนอนลงข้าง ๆ“พักผ่อนนะเดี๋ยวตอนเย็นเฮียจะพาไปไร่องุ่น”“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นที่ได้รับเป็นประจำทุกวันใต้ภพกดจมูกลงที่หน้าผากมนหนัก ๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาตามเธอไปสามชั่วโมงต่อมา“อื้ออ~” แก้วขวัญส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอเบา ๆ พร้อมกับค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาหลังจากที่หลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาหลายชั่วโมงทว่าเมื่อหันมองพื้นที่ข้าง ๆ กลับไร้เงาของใต้ภพที่ควรจะนอนอยู่ด้วยกัน หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นพลางหันมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว“สงสัยจะอยู่ข้างล่าง” เสียงหวานพึมพำออกมาเมื่อไร้เงาคนรักก่อนจะเหวี่ยงขาลงจากเตียงเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำให้สดชื่น หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเธอจึงเดินลงไปด้านล่างก่อนจะเห็นแผ่นหลังของใต้ภพที่ยืนอยู่ด้านนอกก่อนที่เขาจะหันกลับมาหลังจากคุยกับใครบางคนเสร็จ“ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม?” มาเฟียหนุ่มเดินกลับเข้า