All Chapters of แรมจันทร์เกิดมาร่าน: Chapter 1 - Chapter 10

อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา แรมจันทร์ได้ทำงานที่โรงแรมใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางกรุงเทพฯ แม้จะเรียกว่างานแม่บ้านกะดึก แต่ก็ทำแค่ช่วงหกโมงเย็นถึงห้าทุ่มเท่านั้น ไม่ต้องทำจนถึงเช้า “นวล… นั่นใครอ่ะ… ” เมื่อได้เจอหน้าแรมจันทร์ ในวันแรกที่หล่อนเข้ามาทำงาน ‘ลุงสันต์’ ผู้ชายตัวใหญ่ วัยห้าสิบปีที่ทำงานอยู่ในแผนกยามของโรมแรมมานานหลายปี เอ่ยถามกับป้านวลที่ทำงานอยู่ในแผนกแม่บ้านทำความสะอาด “อ๋อ… แม่บ้านคนใหม่ ชื่อแรม ‘แรมจันทร์’ เพิ่งมาทำงานวันแรก” ป้านวลบอกไปตามที่รู้ หลังจากได้คุยกับแรมจันทร์เมื่อตอนเช้า “โอ้ว… สวย… แม่คุณเอ๊ย หุ่นเซ็กซี่สุดๆ ตูดเป็นตูดนมเป็นนม… น่าเอาชะมัด” ลุงสันต์แสดงอาการหื่นออกมาอย่างเปิดเผย ตามองเรือนร่างเซ็กซี่ของแรมจันทร์ ก่อนจะถามออกมาว่า “ผู้หญิงคนนี้มีผัวหรือเปล่า” ลุงสันต์ซักไซ้ด้วยความสนใจ “มีผัวแล้ว… แต่ผัวมันไปทำงานไต้หวัน ไปนานเป็นปีแล้วนะ ถ้าพี่สันต์ชอบก็ลองจีบสิ ไม่แน่อาจจะได้เอา… ดูท่าไม่น่าจะยากนะ ผู้หญิงห่างผัวต้องเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างเป็นธรรมดา… หาจังหวะดีๆ พี่สันต์ได้เอ

เสียงนิ้วกลางของลุงสันต์กระดกขึ้นกรีดรัวๆ กลางร่อง ค่อยๆ กดนิ้วกระแทกแทงเข้าใส่รูเนื้อฟิตแน่นเสียงดังพลั่ก“อ๊อย… ”การจู่โจมดิบเถื่อนที่ไม่คิดว่าจะเจอ ทำเอาแรมจันทร์แอ่นก้นสะท้าน หลับตาปี๋ ปล่อยให้นิ้วบดขยี้อยู่กับปุ่มเนื้อน้อยๆ เหนือรอยแยะแย้มของร่องกลีบด้านบน เสียวแทบจะทนไม่ไหว ตอนแรกเหมือนฉี่จะราดไหลออกมา แต่สุดท้ายกลับเป็นน้ำหล่อลื่น กระปริบออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้“ฮื่อๆ… อย่า… หยุดนะพี่สันต์อย่าทำอะไรทุเรศแบบนี้”แรมจันทร์ครางเหมือนจะร้องไห้ อดทนได้ไม่นานก็มีน้ำหล่อลื่นแตกซ่านออกมาอาบชุ่มอุ้งมือของยามหื่นอีกระลอก“ส่ายก้นหนี… แต่หมีเยิ้ม แบบนี้เค้าเรียกว่าอยากจ้ะน้องแรมจ๋า”สุงสันต์ผู้ผ่านศึกสวาทมาค่อนอายุคน มีหรือที่แกจะไม่รู้ รีบบีบเคล้นสลับกระแทกนิ้วเข้าใส่รูเนื้อหนึบแน่น ปลุกอารมณ์ของหล่อนอย่างต่อเนื่อง“อูย… ยะ… อย่า… ซี้ด… อูย”แรมจันทร์สูดซี้ดริมฝีปากเหมือนกินของเผ็ดจัด ขณะลำนิ้วของลุงสันต์กำลังสไลด์เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอต่อเนื่องอยู่ในร่องกลีบ ขมิบตอดอยู่ตลอดเวลา นับจากวินาทีแรกที่โดนนิ้วกระแทกเข้าใส่ “เอาออกไปนะ… อูย… เอานิ้วออกไป… ยะ… อย่าเสียบ”

อีกมุมหนึ่งของโรงแรม ลุงสันต์เดินเข้ามาคุยกับลุงเบิ้มซึ่งเป็นยามอีกคน มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลพื้นที่ของลานจอดรถชั้นใต้ดิน “เป็นไงวะ… ป้านวลบอกว่าแม่บ้านคนใหม่ที่ชื่อแรมโดนมึงล่อแล้วใช่มั้ยวะ” ลุงเบิ้มถามลุงสันต์อย่างคะนองปาก หลังจากได้ข่าวล่ามาจากป้านวล “ยัง… วันนี้แค่ลองจู่โจม แต่ผู้หญิงคนนี้อารมณ์เร่าร้อนมาก โดนกูเลียไม่เท่าไรก็น้ำทะลัก เกือบจะได้เสียบอยู่แล้วเชียว” ลุงสันต์นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ยังรู้สึกตื่นเต้นมีอารมณ์ไม่หาย “ว่าแล้วเชียว… ใจเย็นไว้ก่อนก็ได้ ถ้าเป็นแบบนี้รับรองว่าอีกไม่นาน อีคนสวยนี่เสร็จพวกเราแน่ๆ” ลุงเบิ้มกล่าวอย่างนึกกลัดมันในอารมณ์ แกเป็นหนึ่งใน ‘แก๊งค์ยามหื่น’ ซึ่งมีด้วยกันสามคนก็คือลุงสันต์ ลุงเบิ้ม และลุงเข้มที่เห็นหัวหน้ายาม พวกนี้มีรสนิยมชอบลักลอบมีสัมพันธ์สวาทกับแม่บ้านของโรงแรมถึงขึ้นเคยแอบจัดสวิงกิ้งกันลับๆ มาแล้วหลายครั้ง “ผู้หญิงคนนี้ดูเร่าร้อนสุดๆ… จากที่โดนกูจู่โจมก็รู้ว่าเหมือนคนเก็บกดอารมณ์ทางเพศ” ลุงสันต์เอ่ยถึงท่าทางของแรมจันทร์ ตอนโดนจู่โจมเล้าโลมจุดกระสัน

ฝ่ามือน้อยค่อยๆ เคล้นคลึงทรวงอกอวบใหญ่ของตัวเองด้วยความรู้สึกชื่นชมในความอิ่มสมบูรณ์ของเรือนร่าง มืออีกข้างถือสายฉีดล้าง ฉีดน้ำเข้าใส่ร่องสวาทสลับเค้นคลึงบีบขยำเต้านมอวบใหญ่ล้นมือของตัวเองไปพลาง จู่ๆ เนื้อตัวก็ร้อนผ่าว สั่นเทิ้ม โหยหา ร่างกายของหล่อนกำลังตกอยู่ในอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว นึกถึงท่อนเอ็นของลุงเบิ้มที่เบียดคลึงดุนดันสะโพกหล่อนเมื่อครู่ ยิ่งวูบวาบราวจะเป็นไข้ หากลึกลงไปในอารมณ์… แรมจันทร์เท่านั้นที่รู้ดีว่าอะไรเป็นสาเหตุทำให้หล่อนเกิดอาการทุรนทุรายอย่างนี้ อีกสองเดือนต่อมาในช่วงแรกๆ ของการทำงาน ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นปกติ ถ้าวันไหนไม่ต้องอยู่กะดึก ราวๆ ห้าทุ่มครึ่งของทุกวัน แรมจันทร์ก็มักจะนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับมาถึงบ้าน ทุกวันจะมีกับข้าวและขนมของชอบติดมือมาฝากนพดลผู้เป็นลูกชายเสมอ กระทั่งวันหนึ่ง นพดลเพิ่งมาสังเกตเห็นความผิดปกติ ในเดือนที่สองของการทำงาน เพราะว่าแรมจันทร์มักจะกลับบ้านช้า บางวันก็ยังได้กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ติดมาตามเสื้อผ้าของหล่อนจนเป็นที่น่าสงสัย ‘แม่แรมกินเหล้าด้วยหรือนี่? ... โห… มีกลิ่นบุหรี่ด้วยอ่ะ…

นพดลรีบดึงความสนใจออกมาจากลุงยามตัวใหญ่คนนั้น ตัดสินใจรีบเดินหลีกลงมาเสียก่อนที่จะโดนเล่นงาน ด้วยอาจโดนยามเข้าใจผิด ว่าเป็นพวกเด็กเล่นยาหรือมิจฉาชีพที่แอบขึ้นมาลักขโมยของในลานจอดรถเด็กหนุ่มเดินลงมาตามบันไดหนีไฟได้เพียงสองชั้น จู่ๆ ก็เกิดความสังหรณ์ใจ เมื่อครู่ยังมีห้องน้ำอีกจุด อยู่ทางปีกขวา และยังไม่ได้เดินไปดูตรงนั้นก็กลับลงมาเสียก่อนนพดลตัดสินใจเดินกลับขึ้นมาที่ชั้นยี่สิบอีกครั้ง ก้าวตรงไปยังห้องน้ำปีกขวา อยูบนชั้นเดียวกันกับห้องน้ำที่เพิ่งขึ้นมาตามมารดาเมื่อครู่ แต่อยู่ในมุมที่เงียบเชียบกว่า เงียบจนน่ากลัว และประตูก็ปิดเอาไว้ เห็นเพียงแค่แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลอดออกมาจากขอบประตูด้านล่างเด็กหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ประตู ไม่กล้าเคาะ แต่แนบหูฟัง ได้ยินเสียงแปลกๆ คล้ายเสียงครางเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากข้างใน แสดงว่าน่าจะมีคนอยู่ข้างในวาบหนึ่งในความคิด นพดลอดคิดไม่ได้ว่าอาจจะโดนผีหลอกหรือเปล่า? แต่ที่ไม่วิ่งกลับลงมา… เพราะอีกใจก็คิดว่าอาจมีใครเป็นอะไรอยู่ในนั้นความสงสัยทำให้เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินอ้อมมาทางด้านหลังห้องน้ำ คว้าเก้าอี้พลาสติกสีแดงเก่าๆ ขึ้นมาเหยียบยืน เพ่งมองผ่านกรอบช่องลมเข้าไปในห