ป้านวลห่วง“ไม่หรอกจ้ะป้า… ฉันไหว”แรมจันทร์ตอบ“ก็เอ็งยังสาวยังสวยนี่นา… อันที่จริงอย่างเอ็งไม่ต้องมาทำงานแม่บ้านก็ได้ สวยๆ แบบนี้น่าจะไปทำงานอื่นที่ได้เงินเยอะกว่านี้”ป้านวลกล่าว อดนึกอิจฉาในความสะสวยของหล่อนขึ้นมาไม่ได้แรมจันทร์ไม่รู้ว่าป้านวลหมายความว่าอย่างไรในสิ่งที่พูด หากก็นึกขอบคุณป้าคนนี้ที่ช่วยแนะนำอะไรดีๆ ให้ตลอด ตอนนี้ป้านวลเป็นเหมือนเพื่อนและพี่สาวที่แรมจันทร์สนิทสนมวันรุ่งขึ้นตอนเช้าตรู่ เมื่อมาถึงบ้านฝรั่งที่ป้านวลแนะนำให้แรมจันทร์มาทำงาน หล่อนก็มีอันต้องตกใจ เมื่อรู้ว่าเจ้าของบ้านเช่าไม่ใช่ฝรั่งอย่างที่บอก หากแต่เป็นชายหนุ่มนิโกรผิวดำ แต่ก็ไม่ดำมาก ไม่ได้ดำปี๋หรือดำแบบผิวหมึกแรมจันทร์เดาว่าน่าจะเป็นนิโกรที่ผสมฝรั่ง รูปร่างเขาสูงใหญ่มาก หลังจากได้พูดคุยกันในเวลาต่อมาจึงรู้ว่าเขาชื่อ ‘วิคเตอร์’ เป็นลูกครึ่ง African-Thai และพูดภาษาไทยได้ชัดเจน“สวัสดีครับ” ตอนนั้นเป็นเวลาแปดโมงกว่า วิคเตอร์ชะโงกใบหน้าออกมาจากประตู เอ่ยทักทายแรมจันทร์ สายตาเขามองหล่อนด้วยความสนใจ“คุณคือคนที่จะมาทำงานบ้านให้ผมใช่ไหมครับ”“ค่ะ… ใช่ค่ะ”หญิงสาวตอบยิ้มๆ“ชื่อแรมจันทร์ใช่ไหมครับ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
