Todos los capítulos de Love Beyond Time สวรรค์ลิขิตชะตารักเหนือห้วงเวลา: Capítulo 41 - Capítulo 50

รุ่งสาง เมื่อหูตาสว่างมองทุกอย่างได้ชัดเจนในยามแสงอาทิตย์ฉายแสงสีทองส่องถึงพื้นพสุธา เหรินไห่ขึ้นรถม้าเดินทางเข้าเมืองหลวงที่ห่างจากบ้านตนราวสิบลี้เพื่อไปขอพบอ๋องซีฮันแต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อจวนอ๋องที่ทั้งกว้างใหญ่โอ่โถงกลับมีเพียงโจวหมิ่นกับหลี่เจิ้งหนานอยู่ประจำการโจวหมิ่นไม่อาจตัดสินใจเรื่องนี้แทนอ๋องซีฮันได้เพราะมันไม่ใช่บ้านตน คงไม่ดีแน่หากอนุญาตให้หญิงอื่นมาอยู่ภายในโดยที่เขาไม่รู้ด้วยจึงได้บอกปฏิเสธไปก่อนและให้มาใหม่ในอีกห้าวันข้างหน้าแล้วจึงขอให้หลี่เจิ้งหนานเดินออกไปส่งเขาขึ้นรถ“ท่านเหรินไห่ หมอหญิงจางซินอี๋เป็นเช่นไรบ้างนางสบายดีหรือเปล่า” หลี่เจิ้งหนานถามไถ่ถึงสตรีผู้นั้น เพราะตั้งแต่วันที่ไปส่งเขาก็ไม่ได้แวะเวียนไปบ้านสกุลเหรินอีกเลย“แม่นางจางสบายดี เพียงแต่ผ่ายผอมลงไปมาก เพราะดูแลลูกสาวข้าหนักจนแทบไม่ได้หลับได้นอน ข้าเองก็เป็นห่วงและเกรงใจทั้งเห็นใจนางเหมือนกัน” หลี่เจิ้งหนานได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป“จริงสิแล้วบุตรีของท่านเป็นเช่นไรบ้าง”“นางอาการไม่ดีขึ้นเลยมีแต่ทรุด หมอจางบอกว่านางสิ้นใจไปแล้วก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นท่าทีของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท่านรู้ไห

สามอาชาไนยถูกบังคับควบเร็ววิ่งฝ่าแหวกฝูงชนออกจากเมืองหลวงไปราวสิบลี้เพียงเพราะหนึ่งบุรุษถวิลหาหนึ่งสตรี หนึ่งคนรู้สึกเหนื่อยล้ากระหายน้ำและปวดหัวที่สองคนไม่ฟังตน อีกคนก็หน้าตึงเพราะสงสัย เหตุใดน้องสาวจึงต้องมาเป็นบ่าวรับใช้อยู่บ้านสกุลเหริน ทั้งยังกะมาเอาเรื่องเหรินไห่อีกด้วยปัง!!ขายาวก้าวสาวไวว่องหลังบานประตูหน้าจวนที่สร้างจากไม้ถูกผลักออกด้วยเท้าอ๋องซีฮัน ฝูโจวและหลี่เจิ้งหนานเดินตามติดเข้าบ้านสกุลเหรินอย่างไม่สนใจผู้ใด บ่าวไพร่ที่ตื่นตระหนกต่างวิ่งกรูกันเข้ามาขวางทางพลางพากันหันปลายด้ามไม้กวาดเข้าหาทั้งสามคน เพราะไม่เคยเห็นหน้าและไม่ได้ใส่ชุดขุนศึกจึงนึกว่าพวกเขาเป็นอันธพาลเข้ามาหาเรื่องนายตน“หลบไป หลีกทางให้ท่านอ๋องซีฮันกับองครักษ์ฝูโจว”เมื่อข้ารับใช้ในจวนได้ยินหลี่เจิ้งหนานที่ยืนอยู่หลังสุดบอกดังนั้นก็แตกฮือออกกันคนละทาง เพราะต่างเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเขาดี“เจ้าไปตามเหรินไห่มา ส่วนเจ้ารีบนำทางท่านอ๋องไปเรือนพักเหรินไฉ่หง” ฝูโจวชี้ไปยังบ่าวทีละคนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันทำบ่าวไพร่ขานรับอย่างร้อนรนแล้วต่างแยกไปคนละทางไม่นานนักเสียงหนักๆ ก็ย่ำมาตามระเบียงทางเดินตึก! ตึก! ตึก!

โครม!!เสียงประตูกระแทกผนังหลังถูกผลักราวกับถูกถีบทำเอาสองผัวเมียตกใจสะดุ้งโหยง“อะ ท่านอ๋องมีเรื่องใดเช่นนั้นเหรอขอรับหรือว่าลูกข้าทำให้ท่านลำบากใจ”“คุกเข่า” ฝูโจวตะโกนลั่นสั่งให้สองผัวเมียนั่งลงต่อหน้าอ๋องซีฮัน เสียงอันน่ายำเกรงของเขาทำให้สองผู้เฒ่าขาอ่อนยวบในฉับพลัน ขณะที่ร่างสูงใหญ่ลากเก้าอี้หัวกลมมานั่งเบื้องหน้าสองสามีภรรยา“เจ้ามีภรรยากี่คน” อ๋องซีฮันชี้ไปที่เหรินไห่“ท่าน ท่านถามทำไมเหรอขอรับ”“เจ้ามีหน้าที่ตอบคำถามข้า ไม่ใช่มาถามคำถามข้า” น้ำเสียงของอ๋องซีฮันนั้นช่างราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามดุดันและมุ่งมั่นเอาความจริง“เอ่อ เดิมที ก่อนแต่งซือเหนียงเข้าบ้านข้ามีภรรยาอยู่หนึ่งคนขอรับแต่นางเจ็บกระเสาะกระแสะและเริ่มอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ด่วนจากไป”“นางสิ้นใจเมื่อไหร่”“ตอนไฉ่หงเพิ่งจะอายุหกขวบขอรับ”“ไฉ่หงเป็นลูกของเจ้ากับนางเช่นนั้นเหรอ”“ขอรับ”“เจ้าบอกว่าก่อนแต่งกับซือเหนียง หมายความว่าเจ้าสองคนพัวพันกันก่อนแม่ของไฉ่หงจะสิ้นใจเช่นนั้นเหรอ”“ไม่ใช่เสียทีเดียวขอรับ แต่เรารู้จักกันมากขึ้นเมื่อแม่แท้ๆ ของไฉ่หงเริ่มล้มป่วยเพียงเท่านั้น”“เจ้าคบหากันฉันชู้สาวในขณะที่

เสียงเรียกหาพี่ชายของโจวหมิ่นดังสะท้อนทั่วทั้งจวน ทำให้อ๋องซีฮันและหลี่เจิ้งหนานต่างรีบวิ่งออกมาดู จางซินอี๋ก็ตกใจไม่แพ้กัน“ท่านพี่ ฮึก! ฮึก! ท่านหายไปไหน ท่านพี่”ท่ามกลางเกล็ดหิมะปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง อยู่ๆ ก็หยุดนิ่งลงในฉับพลัน ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณของไฉ่หงนอนแน่นิ่งอยู่กลางลานกว้างภายใต้อาภรณ์สีแดงเด่นบนหินและเกล็ดหิมะขาวโพลนแต่ไร้ซึ่งเงาของฝูโจว น้องสาวเฝ้าเพรียกหาแต่พี่ชายที่หายไปต่อหน้าต่อตา หันมองไปทั่วทิศก็ไม่เห็นแม้เงา“โจวหมิ่นเกิดเหตุร้ายเรื่องใดขึ้น” อ๋องซีฮันวิ่งหน้าตาตื่นตามติดด้วยหลี่เจิ้งหนานที่ตกใจไม่แพ้กัน“ท่านอ๋องพี่เจิ้งหนาน พี่ข้า พี่ชายข้าหายไป”“หายไป เจ้าหมายความเช่นไร” โจวหมิ่นเอาแต่ร้องไห้หาพี่ชายจนถามไม่รู้เรื่อง หลี่เจิ้งหนานจึงหันไปถามเอาความกับจางซินอี๋ที่กำลังตรวจดูร่างไฉ่หง“ท่านฝูโจวหายไปแล้ว ข้าเองก็อยู่กับแม่นางโจวหมิ่น เรื่องเมื่อครู่เราสองคนเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ข้าน้อยไม่ได้ตาฝาดแน่ ก่อนจะหายไปท่านฝูโจวอยู่ตรงนี้กับนาง” จางซินอี๋ชี้ไปที่ร่างไร้ลมหายใจของไฉ่หง หลี่เจิ้งหนานจึงรีบเข้าไปจับจุดตรวจชีพจรก่อนจะได้รับการยืนยันจากหมอหญิง“นางไปแล้ว

“ที่รักคุณนั่งอยู่ที่นี่นะ อี้หลงโทรมาผมออกไปรับสายลูกชายของเราก่อนผมไม่อยากให้เขาพลอยตกใจไปด้วย”“อื้อ ฮึกๆ” หลี่ซือเหนียงพยักหน้าทั้งน้ำตา ยังสะอึกสะอื้นไม่หยุดพอสามีปิดประตูเข้าสนิทก็ประจวบเหมาะกับลมหายใจของหลี่หลิงหลงฟื้นคืนมาพอดี“ฮัลโหลลูกรัก”“คุณพ่ออยู่โรงพยาบาลหรือเปล่าครับ”“อื้ม”“พี่สาวผมเป็นยังไงบ้าง”“อ่ะ เอ่อคือ พ่อ..” เขาลังเลไม่รู้จะตอบเช่นไรแต่ก็ไม่อยากโกหกลูกจึงถามก่อน“ลูกขับรถอยู่หรือเปล่า”“ครับ”“งั้นลูกไม่ต้องรีบนะพ่อจะรออยู่ที่นี่กับแม่และพี่สาวของลูก”“ครับคุณพ่อ ไว้เจอกันครับ” เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้เป็นพ่อก็พยักหน้ากับโทรศัพท์รีบกดวางสายทันทีก่อนหันหลังเดินเข้าห้อง“คุณพี่”“เป็นยังไงบ้างซือเหนียง”“ลูกเรา ฮึกๆ ลูกเราฟื้นแล้ว”หลี่จางเหว่ยถอนหายใจอย่างโล่งอกหันมองไปยังเตียงคนไข้ที่เต็มไปด้วยหมอพยาบาลกำลังวัดคลื่นต่างๆ ให้ลูกสาวแต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังหลับอยู่“คุณหมอครับลูกสาวผมเป็นยังไงบ้าง”“อาการยังคงที่ครับแต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ญาติทำใจให้สบายนะครับคาดว่าอีกไม่นานคงฟื้น”“แล้วทำไมอยู่ๆ เธอหยุดหายใจล่ะครับหมอ”“เราเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยครับร่างกายคนไข้ไม่ไ