Todos os capítulos de Love Beyond Time สวรรค์ลิขิตชะตารักเหนือห้วงเวลา: Capítulo 31 - Capítulo 40

“พวกเจ้าหยุดพักกันก่อนเถอะเดินทางมาทั้งวันนี่ก็ใกล้ค่ำแล้วข้าอยากเข้าไปตอนฟ้ามืดหน่อยตอนนี้มีอะไรก็กินกันก่อนข้าไม่อยากไว้ใจอาหารในโรงเตี๊ยม บางทีหากพวกมันเห็นพวกเรามันอาจวางยาในอาหารและน้ำ ทางที่ดีกันไว้ดีกว่า”“ขอรับท่านอ๋อง”ทหารทำตามคำสั่ง จัดแจงหาอาหารและน้ำดื่มกินกันง่ายๆ ก่อนเข้าโรงเตี๊ยม ฝูโจวรินน้ำให้อ๋องซีฮันดื่มหลังกินอาหารเสร็จ“ฝูโจวมาผัดแป้งทำผมใหม่ก่อน” ว่าแล้วหลี่หลิงหลงก็จัดแจงแต่งตัวให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถม้าร่วมทางกันมาตลอดห้าวัน“ดีจังเลยใบหน้าเจ้าไม่มีหนวดสักเส้นพอผัดแป้งก็ง่ายหน่อย ใบหน้าข้านี่สิหนวดเต็มเลย”“ก็ไม่ได้เยอะเกินไปนี่ขอรับมีแค่ใต้จมูกกับคาง สตรีชนชั้นสูงจ้องท่านตาเป็นมันเลยนะเวลาออกตรวจการในเมือง”“แต่ว่าข้าไม่ชอบนี่นา เอาล่ะเสร็จแล้ว”“แล้วของท่านล่ะขอรับไม่ผัดแป้งทำผมก่อนเหรอ”“ข้าสามารถทำได้ในขณะที่รถม้าวิ่ง อ่ะนี่แผ่นสีชาดคาบไว้แล้วเม้มปากลง” ฝูโจวทำตามอย่างไม่มีอิดออดจากนั้นหลี่หลิงหลงก็เอากระดาษสีแผ่นเดียวกันไปคาบบ้าง การกระทำโดยไม่ถือตัวของเธอทำให้อีกคนหน้าแดงเพราะคิดว่ามันเป็นจูบผ่านกระดาษสีชาดบาง“ทหารออกเดินทางต่อ”“ขอรับ”“นี่ฝูโจวเจ้าแ

“ข้าน้อยจางซินอี๋คารวะท่านอ๋องซีฮัน”“แม่นางจางเริ่มลงมือเลย” อ๋องซีฮันหันไปพยักหน้าแต่ไม่ได้มองร่างบางให้ชัดเจนนักทั้งอนุญาตให้ทำแผลทันที“หนิงเอ๋อ เจ้าลองไปดูน้ำร้อนในห้องครัวให้ข้าที เอาน้ำเย็นมาด้วยนะ”“เจ้าค่ะ”“เอ่อ ท่านต้องการให้ข้าช่วยหรือเปล่า” หมอหญิงมองอาหวงแกะผมอ๋องซีฮันดูงกๆ เงิ่นๆ จึงอยากช่วย“โอ้ เชิญเลยแม่นางข้าไม่เคยแกะผมสตรีมาก่อน”อ๋องซีฮันเหลือบสายตาที่ดูขุ่นเคืองมองทหารผู้ติดตามทันที ทำให้อาหวงเม้มปากกริบรีบก้มหน้าลงด้วยอาการเลิ่กลั่ก“อยู่ดีๆ ไม่เป็นนะอาหวง”“ขอรับ อุ๊ยเอ่อขออภัยขอรับท่านอ๋อง”หมอหญิงที่เห็นท่าทีของสองคนก็แอบยิ้มขบขันอยู่ด้านหลัง หญิงสาวเองก็อยากรู้เหมือนกัน ด้วยเหตุใดทำไมอ๋องซีฮันผู้มีสมญานามว่าเป็นบุรุษผู้ป่าเถื่อนจนชื่อเสียงกระฉ่อนไปไกลถึงได้แต่งกายด้วยอาภรณ์และทรงผมของอิสตรีเช่นนี้“จริงสิท่านมีผ้าสะอาดผืนเล็กหรือผืนใหญ่สักผืนไหมเจ้าคะ” หมอหญิงจางซินอี๋หันไปถามอาหวงเมื่อแกะเครื่องประดับออกจากผมใกล้เสร็จ“ใครมีผ้าซักสะอาดบ้าง” เขาหันไปถามชาวบ้านที่นั่งอออยู่มุมต่างๆ“ข้ามีบนห้อง ข้าจะไปเอามาให้” หญิงชาวบ้านลุกออกจากกลุ่มเสนอขึ้น“ดีรบกวนเจ้าด้

หลังจากส่งหลี่หลิงหลงที่บาดเจ็บเพราะร่างอ๋องซีฮันเข้านอนพัก ฝูโจวจึงเดินลงด้านล่างไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังจางซินอี๋“แม่นางจาง”จางซินอี๋ตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อมีคนมาเรียกอยู่ใกล้ในขณะที่ตนกำลังหมกมุ่นอยู่กับการใส่ยาให้คนเจ็บ หญิงสาวรีบหันกลับไปมองทันทีแต่ทันใดนั้นก็สะดุดขาชาวบ้านเซถลาไปด้านหลัง ถึงนางจะล้มแต่ก็ห่วงขวดยาในมือจะหก มือที่ถือขวดเครื่องปั้นใส่ยาชูสูงขณะที่แขนอีกข้างปัดป่ายหาที่ค้ำยัน แต่มือหนึ่งก็จับกุมมือข้างที่ถือขวดยาแล้วดึงหมอหญิงให้พยุงตัวขึ้นแต่จางซินอี๋ก็ถลาเข้าหาคนดึงแทนหญิงสาวร่างบอบบางในชุดแพรพันสีขาวดูสะอาดตาไร้เครื่องประดับใดนอกจากปิ่นหยกรูปใบไม้สีเขียวปักอยู่บนมวยผมง่ายๆ ซุกใบหน้าอยู่กลางอกชายร่างสูงจางซินอี๋ค่อยๆ แหงนหน้ามองขึ้นก็เห็นว่าฝูโจวกำลังมองหน้าตนเองอยู่ ทันใดนั้นใบหน้าของหมอหญิงแดงขึ้นทันทีที่ได้สบตาชายหนุ่มอย่างใกล้ชิด อากัปกิริยานั้นหนิงเอ๋อเห็นทุกอย่างหญิงสาวได้แต่แอบหัวเราะคิกคักชอบใจในท่าทีของนายหญิง“อ่ะ เอ่อๆ ข้าน้อยขออภัยองครักษ์ฝูโจวที่ไม่ทันระวัง”“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าผิดเองที่ทำให้แม่นางตกใจ”“เอ่อท่านมีเรื่องใดถึงมาเรียกข้าเจ้าคะ”“ก่อนอื่

การเดินทางของทุกคนค่อนข้างล่าช้าเพราะร่างอ๋องซีฮันที่บาดเจ็บมีไข้ขึ้นๆ ลงๆ จนฝูโจวใจคอไม่ดีทหารก็พลอยรู้สึกเสียขวัญไปด้วยแต่ก็ต้องนิ่งเงียบเพื่อไม่ให้ชาวบ้านตกใจและเอาไปร่ำลือ เมื่อถึงเมืองหลวงชาวบ้านก็แยกทางพอถึงจวนจางซินอี๋ถูกขอให้อยู่ดูอาการอ๋องซีฮันก่อน หมอหญิงบอกกับฝูโจวว่ายังพอมีเวลาเพราะถึงที่หมายก่อนกำหนดแต่ได้ให้หนิงเอ๋อไปแจ้งข่าวบ้านสกุลเหรินว่าตนมาถึงเมืองหลวงแล้วและจะเดินทางไปที่นั่นในไม่ช้าเมื่ออยู่จวนอ๋องหมอหญิงจางซินอี๋ยังได้ทำความรู้จักกับโจวหมิ่น สตรีที่ดูท่าทางจะชอบอ๋องซีฮันเอามากๆ รวมถึงองครักษ์ฝ่ายซ้ายหลี่เจิ้งหนานผู้มีบุคลิกทะเล้นแสนซนจนดูไม่น่าเชื่อถือ ทว่าชายผู้นั้นกลับพึ่งพาได้เมื่ออยู่ด้วยแล้วไม่มีอะไรต้องเก้อเขิน ความกะล่อนของเขายังทำให้หมอหญิงได้หัวเราะอยู่ตลอด แต่ก็ยังใจเต้นเสมอเมื่อเจอฝูโจวส่วนหลี่เจิ้งหนานนั้นรู้สึกถูกตาถูกใจหมอหญิงตั้งแต่วันแรกที่เจอ ทั้งยังคอยช่วยเหลือตลอดถ้าหญิงสาวต้องการ เขาคิดว่าหากจะมีเพื่อนเป็นสตรีเพศบ้างก็คงดีเพราะชีวิตส่วนใหญ่คุยแต่กับทหารและน้องสาวอย่างโจวหมิ่นหลี่หลิงหลงในร่างบุรุษฟื้นมาคุยกับโจวหมิ่นในบางครั้งที่ได้สติสิ่ง

ภายใต้ใบหน้าโล่งอกและดวงตาเบิกโพลงในเวลาเดียวกัน ฝูโจวกอดร่างสูงไว้ในอ้อมแขนแน่นเมื่อรู้ว่าหญิงสาวยังอยู่ด้านในก่อนจะกดเปลือกตาลงแล้วถอยออกห่างหลังนึกได้ถึงความไม่เหมาะสม“ข้าน้อยขออภัยขอรับ”“ไม่เป็นไร ว่าแต่ที่นี่ที่ไหน”“หน้าหลุมศพท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าเอง”“ท่านมาไหว้หลุมศพท่านพ่อท่านแม่เหรอ”“เราแค่แวะขอรับ”“แล้วที่นี่ที่ไหน เรากำลังไปไหนกัน”“ที่นี่เป็นดินแดนของบ้านเกิดข้า ฝูโจวแห่งแคว้นเจียงซีขอรับ เรากำลังเดินทางไปหนานซางตามแผนที่ท่านวางเอาไว้”“อย่างงั้นเหรอ ข้าคงหลับไปนานสินะ จริงสิไปไหว้ดวงวิญญาณทั้งสองท่านกันเถอะ เราจะได้เดินทางต่อ”“แต่ท่านดูอ่อนล้ามากเลยนะขอรับ พักกันก่อนก็ได้”“ตกลง”ทั้งสองดึงเอาดอกหญ้าสีขาวแถวนั้นมาคนละหนึ่งกำมือต่างก็แบ่งดอกไม้ของตนคนละครึ่งวางหน้าป้ายหินนั้นแล้วคุกเข่าหน้าหลุมศพ“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกช่างอกตัญญู ทั้งที่มีชีวิตอยู่แต่ไม่เคยมาเส้นไหว้ดวงวิญญาณท่านทั้งสองถึงที่นี่เลยสักครั้ง แม้แต่ครั้งนี้ลูกก็ไม่ได้เตรียมสิ่งใดมาด้วย หมั่นโถวสักก้อนก็ไม่มีขอท่านทั้งสองได้โปรดให้อภัยข้าด้วย ลูกสาวของท่านทั้งสองแข็งแรงสุขภาพดีและข้าดูแลน้องเป็นอย่างดี ข