Todos os capítulos de Love Beyond Time สวรรค์ลิขิตชะตารักเหนือห้วงเวลา: Capítulo 11 - Capítulo 20

โจวหมิ่นเดินออกจากห้องอ๋องซีฮันตรงไปยังห้องครัวเพื่อบอกให้คนยกสำรับอาหารไปให้ใครคนนั้น แม้เธอจะรู้แล้วว่านั่นไม่ใช่อ๋องซีฮันคนเดิมแต่เป็นหลี่หลิงหลง หญิงสาวก็หาได้ละเลยยังคงปฏิบัติกับเจ้าของร่างคนใหม่อย่างที่เคยทำแม้จะยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นสวรรค์ต้องการอะไร และอ๋องซีฮันจะมีโอกาสได้กลับมาเป็นเขาคนเดิมหรือเปล่า จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักของตนและพี่ชาย‘ขอโทษนะหลิงหลงแม้ว่าเจ้าจะบอกให้ข้าปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับแต่ยังไงซะข้าก็ต้องบอกเรื่องนี้กับพี่ชายเพื่อให้เจ้าปลอดภัย หรือไม่หากเจ้าเป็นปีศาจจิ้งจอกพวกเราคงต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง’ เมื่อคิดดังนั้นโจวหมิ่นก็เดินหายเข้าไปในเรือนก่อนหันมามองซ้ายแลขวาแล้วปิดประตูมิดชิด“ได้เรื่องเช่นไรโจวหมิ่น”“ท่านพี่” โจวหมิ่นเดินไปดึงฝูโจวเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของห้องโถงใหญ่“ว่ายังไงโจวหมิ่นพี่ไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือเปล่า”“ใช่เจ้าค่ะ ข้าก็เห็นเหมือนดั่งที่ท่านเห็น”“แล้วนางเป็นใคร ปีศาจตนใดมาสิงร่างท่านอ๋อง”“ถ้านางไม่มีเล่ห์เพทุบายอันใด ข้าว่านางก็ไม่ใช่ปีศาจหรอกเจ้าค่ะ อ้อนางช่วยข้าก่อไฟอย่างแข็งขันด้วย”“เจ้าว่าไงนะปกติปีศาจกลัว

“ท่านอ๋องเชิญนั่งก่อนขอรับ ข้าน้อยมีเรื่องจะเรียนท่าน” เขาผายมือเชิญอ๋องซีฮันไปนั่งที่โต๊ะดื่มชาในสวน“โจวหมิ่น น้องช่วยไปชงน้ำชามาให้ท่านอ๋องดื่มดับกระหายที”“เจ้าค่ะท่านพี่” โจวหมิ่นก้มหน้ารับคำเล็กน้อยก่อนเดินไปเตรียมน้ำชาแล้วยกตามชายสองคนที่เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้รอบโต๊ะหินสลักทรงกลม โดยมีโจวหมิ่นเป็นคนรินน้ำชาให้“ท่านอ๋องข้าน้อยขอตรวจดูชีพจรของท่านประเดี๋ยวขอรับ” อ๋องซีฮันยกแขนขึ้นพาดโต๊ะให้เขาตรวจดู“เป็นท่านจริงๆ”ฝูโจวมั่นใจแน่ชัดว่าอ๋องซีฮันโดนปีศาจครอบงำชั่วขณะ จากนั้นจึงเล่าทุกอย่างที่ตนรู้ให้อ๋องซีฮันฟังเพราะคิดว่าสตรีที่ตนเห็นในคันฉ่องคงหายไปแล้วนางอาจเป็นปีศาจร้าย เขาเข้าใจว่าอ๋องซีฮันคนเดิมกลับมาแล้วทว่าเขาคิดผิด หญิงสาวที่เขาเห็นยังคงได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดอยู่ด้านใน ร่างกายนี้เหมือนกำลังแย่งกันแสดงตัว แต่เธอเองก็ฝืนเจ้าของร่างเดิมไม่ได้เช่นกัน“พรุ่งนี้เราต้องไปนอกเมืองใช่ไหมฝูโจว”“ขอรับ”“ข้ารู้สึกไม่มั่นใจเลยหากข้าเกิดเปลี่ยนไประหว่างทาง แล้วเจอโจรป่าข้าจะกลายเป็นตัวถ่วงเจ้า”“ไม่หรอกขอรับท่านอ๋องข้าคาดว่านางคงไปแล้ว อาจเพราะเครื่องรางที่ท่านนักพรตให้ไว้ช่วยขับไล่นา

“ท่านจะลองฝึกควบม้าหรือเปล่าขอรับ เราจะได้เดินทางเร็วขึ้น”“ข้าต้องทำยังไงเหรอ”“ก่อนอื่นท่านต้องรู้จักควบคุมม้าด้วยบังเหียนเสียก่อน ว่าจะทำยังไงให้มันหยุดในยามที่มันวิ่งเร็วเกินไปหรือกำลังชนสิ่งกีดขวางเช่นต้นไม้หรือแม้กระทั่งหน้าผา บังคับให้มันไปตามเส้นทางที่ต้องการ ท่านต้องรู้จักคุยกับมันปลอบใจมันด้วย ทำตามข้านะแต่อย่าทำแรงเกินไปประเดี๋ยวมันจะเตลิด”ว่าแล้วฝูโจวก็สอนหลี่หลิงหลงควบม้าจากก้าวเร็วขึ้นเป็นวิ่งเหยาะๆ แล้ววิ่งเร็วตามลำดับด้วยการกุมการดึงบังเหียนหลี่หลิงหลงเป็นคนหัวดี เธอเรียนรู้และจดจำทุกอย่างได้รวดเร็วทั้งคู่ควบม้าไปด้วยกันการเดินทางไวขึ้นจนถึงจุดที่เหมาะจะเป็นที่พักแรมกลางป่า“เดี๋ยวก่อนเราจะนอนกันยังไงเหรอ”“นอนกลางดินขอรับ”“ห๊ะ!!” เธออ้าปากหวอดวงตาเบิกกว้างกะพริบถี่ก่อนพูดต่อ“แล้วจะไม่หนาวตายเหรอ”“ไม่หรอกขอรับตรงนั้นเป็นชะง่อนหิน เราจะก่อกองไฟใต้หินก้อนนั้นกัน” เขาชี้ไปยังชะง่อนหินก่อนนำไปที่นั่น“ท่านหาที่นั่งพักเถอะ”หลี่หลิงหลงในร่างอ๋องซีฮันพยักหน้าเดินหาที่เหมาะแล้วนั่งลง ฝูโจวเดินมาก่อกองไฟหลังจากผูกเชือกม้าไว้ใกล้ๆ จากนั้นก็แบ่งอาหารกันกิน“แล้ว...”“ขอรับ”

“หลังกลับจากสนามรบครั้งนั้น ก่อนที่พวกเราจะย้ายเข้ามาประจำการเมืองนี้ด้วยคำสั่งของฮ่องเต้ พ่อบุญธรรมหมายมั่นว่าจะให้ท่านอ๋องแต่งกับลูกสาวของแม่ทัพใหญ่จากแคว้นเจียงซีเพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างแว่นแคว้น หวังเอื้อผลประโยชน์ทางกำลังทหารต่อกันในภายภาคหน้าทว่าท่านอ๋องกลับไม่ยอม พ่อบุญธรรมจึงพุ่งเป้ามาที่ข้าแต่ข้าก็ต้องปฏิเสธเพราะบ้านเมืองกำลังวุ่นวาย ข้าไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลังนับว่าโชคดีที่ท่านไม่บังคับจากนั้นในขณะที่พ่อบุญธรรมกำลังจะพูดเรื่องงานมงคลต่อไปท่านอ๋องก็มีอาการพิษกำเริบ แต่ว่าพ่อบุญธรรมยังไม่รู้เรื่องว่าบุตรของตนโดนพิษในระหว่างเตรียมทำศึก ท่านจึงกล่าวต่อไปว่าจะให้โจวหมิ่นแต่งกับเจิ้งหนานเพื่อเป็นรางวัลที่ทั้งสองช่วยดูแลอ๋องซีฮันเป็นอย่างดีทั้งจะแต่งตั้งเจิ้งหนานเป็นองครักษ์ฝ่ายซ้ายให้อ๋องซีฮันในขณะที่พ่อบุญธรรมยังพูดไม่จบท่านอ๋องก็หุนหันเดินออกจากห้องโถงประชุมไปก่อน จนกลายเป็นที่ครหาของเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ว่าไม่ให้เกียรติบิดา ข้านึกเป็นห่วงก็รีบขอตัวตามท่านอ๋องออกมาจึงได้รู้ว่าอาการของเขากำลังกำเริบไม่นานนักเจิ้งหนานและโจวหมิ่นก็ตามออกมานับจากวันนั้นท่านอ๋องเอาแต่เก็บตัวและไม่ยอม

เมื่อชายร่างใหญ่หนวดเฟิ้ม คิ้วหนาชี้ตั้งชันอย่างกับขนบุ้งเดินมาถึงหน้าห้องก็ถึงกับตะลึง ดวงตาตี่ตีบของเขาเบิกโพลงได้นิดเดียว“น้องรอง น้องสามเกิดอะไรขึ้น” เขาไม่ทันระวังวิ่งเข้าห้องมาดูน้องด้วยความเป็นห่วงในขณะที่สองคนหน้าประตูกำลังตามมา แต่ฝูโจวก็กระโดดลงมาขวางทางเอาไว้เสียก่อน เขาถีบร่างชายคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างประตูด้านในและด้านนอกกระเด็นชนอีกคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกระแทกเข้ากับระเบียงไม้ชั้นสองจนหักสองร่างร่วงหล่นลงไปชั้นหนึ่งกระทบเข้ากับโต๊ะที่ถูกยกเก้าอี้เก็บไว้ด้านบนก่อนปิดโรงเตี๊ยมแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ จนก่อเกิดเสียงดังโครมครามยกใหญ่ ทำให้คนที่เข้าพักโผล่หน้าออกมาดูทุกห้องแม้กระทั่งเจ้าของโรงเตี๊ยมและเสี่ยวเอ้อของเขาก็ยืนแอบดูผ่านประตูห้องครัวด้านล่างชายที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่หันกลับไปมองยังจุดที่น้องๆ ของเขาควรจะยืนอยู่แต่คนที่เขาเห็นกลับกลายเป็นฝูโจวแทน เขาตะโกนเรียกตามน้องสี่และน้องห้าของเขาทั้งตกใจ เมื่อตั้งสติได้ก็พุ่งเข้าหาฝูโจวหันปลายดาบเข้าหาเขา แต่โดนชายร่างสูงตวัดฝักดาบปัดปลายอาวุธที่แหลมคมนั้นออก เขายกขายาวข้างขวาถีบสวนจนโจรพี่ใหญ่กระเด็นลอยลิ่วผ่านหน้าหลี่หลิง