Todos os capítulos de Love Beyond Time สวรรค์ลิขิตชะตารักเหนือห้วงเวลา: Capítulo 21 - Capítulo 30

27 ธันวาคม 2023“ฮือๆ คุณพี่คะ คุณพี่ คุณพี่อยู่ไหน ฮือ” หลี่ซือเหนียงกึ่งเดินกึ่งวิ่งร้องไห้ฟูมฟายตามหาสามีจากชั้นสองของบ้าน“อี้หลง อี้หลง ลูก อยู่ไหนลูก ฮือ”เมื่อสามีไม่ตอบหลี่ซือเหนียงจึงร้องเรียกหาลูกชายคนเล็กของเธอแทน หญิงวัยกลางคนเรียกหาสองพ่อลูกพลางปาดน้ำตาเดินลงบันไดมาจนถึงชั้นล่างเมื่อหลี่จางเหว่ยและหลี่อี้หลงได้ยินเสียงของเธอก็หลุดออกจากภวังค์แห่งความนึกคิดและกลัดกลุ้มลุกขึ้นมองไปยังหลี่ซือเหนียงพร้อมกัน“มีอะไรเหรอซือเหนียงเกิดอะไรขึ้น” หลี่จางเหว่ยตกใจหน้าซีดที่เห็นภรรยาร้องไห้“คุณแม่ครับ” หลี่อี้หลงวิ่งหน้าตื่นไปประคองแม่ที่กำลังเดินซวนเซมาทางเขา“คุณแม่เป็นอะไรไปครับ เกิดอะไรขึ้น”“พ่อของลูก อี้หลงพ่อของลูกอยู่ไหน”“อยู่ทางนี้ครับคุณแม่” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ประคองมารดาเดินไปหาผู้เป็นพ่อที่ยืนอยู่ตรงโซฟากลางห้องรับแขก“เกิดอะไรขึ้นซือเหนียงร้องไห้ทำไม เธอควรจะนอนพักอยู่ชั้นสองไม่ใช่เหรอ”หลี่จางเหว่ยรู้สึกสงสารหลี่ซือเหนียงหลังจากที่ลูกสาวประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ภรรยาของเขาก็เสียใจเครียดกินไม่ลงร่างกายอ่อนล้า หลี่จางเหว่ยจึงให้เธอนอนพักอยู่บนห้องหลี่อี้หลงประคองแม่มาหย

อารามเขตนักพรต เขตเมืองฝูโจว แคว้นฝูเจี้ยน แผ่นดินใหญ่“ฝูโจว”“ขอรับ”“เราเดินทางมานานแค่ไหนแล้ว”“ร่วมเดือนแล้วขอรับ”“เดือนนี้เดือนอะไรเหรอฝูโจว”“ท่านคิดถึงบ้านเหรอ”“ตอบข้ามาก่อนสิ”“ตั้งแต่ท่านมาถึงที่นี่ไม่กี่วันเราก็เดินทางเลยเดือนนี้เดือนอีเยว่”“เดือนนี้เดือนอีเยว่ แล้วคำนวณยังไง”“ข้ายังไม่มีวิธีและอุปกรณ์คำนวณแต่ข้านับราตรีจากการเก็บยอดหญ้าใส่ถุงผ้าขอรับ ตอนนี้ก็ครบสามสิบยอดแล้วพรุ่งนี้ถึงกำหนดต้องเปลี่ยนแล้วใส่ยอดใหม่เข้าไป”“สามสิบยอด หา! ฉันมาที่นี่เดือนหนึ่งแล้วจริงเหรอ”“ขอรับ”“งั้นวันนี้ก็ยี่สิบสี่มกราคมสิ”“ก็คงเป็นเช่นนั้น ท่านพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้ต้องเดินทางต่อนะ”“อืม”หลี่หลิงหลงนอนลงบนเตียงด้านในแล้วฝูโจวก็ห่มผ้าให้เขาดูแลเธอเป็นอย่างดีตั้งแต่วันแรกที่เดินทางจนเธอรู้สึกวางใจและปลอดภัย“ขอบคุณนะ” เขาพยักหน้ายิ้มอ่อนแล้วหันไปดับไฟตะเกียงก่อนขึ้นไปนอนลงข้างเธอ หลี่หลิงหลงได้แต่นอนมองเพดานกลอกตาไปมาอยู่นานแล้วก็พูดขึ้น“พี่ฝูโจว” ฝูโจวที่หลับตาอยู่ได้ยินเสียงเรียกก็ลืมตาขึ้นในความมืด“ไหนๆ เราก็มาที่นี่แล้ว พรุ่งนี้เช้าเราถามท่านนักพรตเฒ่าก่อนค่อยเดินทางกลับกันนะ”“

ห้าว!!! กร๊อบ!!ร่างสูงกล้ามเนื้อแน่นยืนบิดกายยืดเส้นยืดสายจนกระดูกลั่นอยู่หน้าเรือนพักหลังจากตื่นนอน“ท่านอ๋อง”“อ้าว โจวหมิ่นมาแต่เช้าเชียวมีเรื่องใดเหรอ”“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่เอาน้ำอุ่นมาให้ท่านล้างหน้ายามเช้าเท่านั้น”“แล้วน้ำอยู่ไหนล่ะ”“ข้านำไปวางไว้หน้าห้องแล้ว”หลี่หลิงหลงพาร่างอ๋องซีฮันในชุดนอนสีขาวหันหลังกลับเดินไปยังทิศทางเดิมตามหลังด้วยโจวหมิ่นซ่า!! ซ่า!! ซ่า!!“ผ้าเจ้าค่ะ”“ขอบใจเจ้ามากนะ”โจวหมิ่นพยักหน้าเล็กน้อยมือของทั้งสองสัมผัสกันทำให้หญิงสาวรู้สึกเขินอายแอบยิ้มยืนตัวบิดในขณะที่หลี่หลิงหลงกำลังเช็ดหน้าและเมื่อหญิงสาวในร่างชายหนุ่มลดผ้าลงก็เห็นเข้าพอดี“เจ้าหน้าแดงทำไมเล่านี่ไม่ใช่เขานะแต่เป็นข้า โจวหมิ่นนี่ข้าเองตั้งสติด้วย”หลี่หลิงหลงแกล้งเย้าแหย่สตรีที่ยืนอยู่ด้านข้างเพราะท่าทางของหญิงสาวดูเปลี่ยนไปหลังจากได้รับจดหมายเมื่อวาน“อ่ะ ข้าเปล่านะเจ้าคะ”“เปล่าอะไรเล่าแก้มเจ้าแดงเป็นเม็ดเก๋ากี้แล้วนะ”“ท่านก็เลิกล้อข้าได้แล้วข้าอายนะ”“นั่นไงเห็นไหมล่ะ ยอมรับจนได้นะโจวหมิ่น แหมแก้มเจ้าแดงใหญ่แล้ว” หลี่หลิงหลงหัวเราะร่วนเมื่อเห็นท่าทีของนาง“ข้าไม่อยู่ให้ท่านล้อแล้ว

หญิงสาวในร่างบุรุษหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงข้ามแล้วหันไปมองอีกคนที่กำลังรอการตัดสินใจของอ๋องซีฮันว่าจะทำเช่นไร“นี่เราปล่อยสัตว์ร้ายกลับเข้าป่าเช่นนั้นเหรอ”ฝูโจวพยักหน้ารับเสียงที่เปล่งผ่านอ๋องซีฮันอย่างเยือกเย็นแววตาของเขามองร่างบุรุษผู้เป็นนายอย่างแน่วแน่“เจิ้งหนานเหตุใดทางการจึงจับห้าคนนั้นไม่ได้สักทีล่ะ”“ข้าน้อยคาดว่าบางทีเจ้าของโรงเตี๊ยมอาจมีส่วนรู้เห็นขอรับ เพราะเมื่อไหร่ที่ทางการไปมักจะไปเป็นขบวน พวกนั้นเหมือนนกรู้ไม่มีการเข้ามาปล้นเลย และโดยส่วนใหญ่ผู้เคราะห์ร้ายมักถูกปล้นในโรงเตี๊ยม น้อยมากที่จะถูกปล้นระหว่างทาง พ่อที่สูญเสียก็เช่นกันขอรับเขาบอกทหารว่าโรงเตี๊ยมเหมือนรังพวกมันไม่มีผิดที่เมียเขาถูกฆ่าเพราะปกป้องลูกสาวตอนนั้น ตัวเขาถูกซ้อมปางตายลูกสาวถูกลากไปที่ไหนไม่รู้เจออีกทีก็เป็นศพอยู่ในป่าเขาคิดว่าลูกสาวคงหนีแต่ถูกตาม”“คงเพราะการปล้นที่โรงเตี๊ยมไม่ต้องเหนื่อยไล่ล่าทั้งได้เหยื่อหลายคนพร้อมกัน น่าสงสารผู้เคราะห์ร้ายจริงๆ วันนั้นหากเราไม่อยู่ที่นั่นอาจมีคนตายเพิ่มเพราะข้าจำได้ว่ามีสาวรุ่นอยู่สองสามคนที่ติดตามพ่อแม่ไป แล้วยังมีแม่ลูกอ่อนที่ยังสาวอยู่อีกด้วย” ฝูโจวเสริม

“ฝูโจวกว่าจะไปถึงโรงเตี๊ยมเราต้องเดินทางกี่วัน”“ห้าวันกับสี่ราตรีขอรับ”“หา!!!”“ท่านแปลกใจอะไรเหรอขอรับ”“ทำไมนานจังล่ะ”“ก็เราเดินทางด้วยรถลากกับรถขนสัมภาระที่มีแต่หินกรวดกับฟางไม่ใช่ม้าเร็วระยะเวลาก็จะนานหน่อยขอรับ”“ทำไมเจ้าไม่บอกข้าล่ะ”“ก็ข้านึกว่าท่านรู้นี่ขอรับ”“แล้วเรารีบแต่งชุดสตรีมาทำไมกันเนี่ย”“นั่นสิขอรับ ข้าเองก็สงสัย”“หือ ฝูโจวอ่ะ”หลี่หลิงหลงเริ่มงอแงแต่ฝูโจวยกนิ้วขึ้นทาบปากปรามไม่ให้เธอแสดงออกเพราะทหารหลายนายยังอยู่ข้างรถ ทหารม้าเร็วก็ยังไม่แยกตัวเพื่อล่วงหน้าไปปล่อยข่าวลือ“ฮึ่ย ช่างเถอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วทนหน่อยก็แล้วกันเผื่อพวกโจรมีสายระหว่างทาง”“ขอรับ” หลี่หลิงหลงในร่างอ๋องซีฮันมองค้อนฝูโจวก่อนล้มตัวลงนอน“ยังดีนะรถคันนี้ดูสมฐานะลูกคุณหนูเช่นข้า”เมื่อฝูโจวได้ยินเช่นนั้นก็แอบหัวเราะเบาๆ ขบขันกับวิธีการกลบเกลื่อนความผิดพลาดของตัวเองที่หลี่หลิงหลงแสดงออกมา แต่ก็แอบชื่นชมที่นวลนางข้างในร่างนั้นเป็นคนฉลาดและกล้าตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว แม้ไม่เคยฝึกตีรันฟันแทงก็ยังคิดออกไปจับโจรทั้งยังวางแผนได้แยบยลถึงแม้งานจะหยาบไปหน่อยฝูโจวส่ายหน้าเมื่อนึกถึงเรื่องแผนการที่สตรี