Todos os capítulos de เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา: Capítulo 11 - Capítulo 20

เขาถามคำถามที่ทำเอานางใบหน้าแดงก่ำ “วะ....ไหวเจ้าค่ะ”ใบหน้ายิ้มกริ่มของเขาทำให้นางชะงัก หลางจวินโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตริมฝีปากอิ่ม“ข้าคงไม่เอาไหนจริงๆ เจ้าจึงยังคงลุกได้ เอาไว้คืนนี้ข้าจะขยันกว่าคืนเข้าหอคืนแรก เมื่อคืนข้าเมามากอีกทั้งเป็นครั้งแรกของเจ้า”ได้ยินดังนั้นเฉินซินเยว่ก็อ้าปากค้างมองเขา นางมองเห็นแววตาพราวระยับด้วยความขบขันนั้น จึงได้รู้ว่าที่แท้เขากำลังเย้านางเล่นใบหน้าแดงก่ำเผลอค้อนออกมาคราหนึ่ง จากนั้นจึงลงไปจากเตียงอย่างทุลักทะเล แต่ยังไปไม่ถึงไหนเสียงกระซิบและลมหายใจอุ่นร้อนกลับเป่ารดลงยังใบหู“ข้าเพียงล้อเล่น แต่เรื่องที่ข้าบอกว่าจะขยันเป็นเรื่องจริง”กล่าวจบก็หัวเราะเสียงเบา ก่อนหมุนตัวเดินออกไป “ข้ารอด้านนอกเจ้าไม่ได้กินมื้อเช้า จะไปบอกให้คนส่งอาหารเข้ามา”ไม่รอให้นางได้พูดปฏิเสธร่างสูงก็เดินหายไป เฉินซินเยว่ได้แต่เม้มปากทำตัวไม่ถูก ความจริงหน้าที่นี้ควรจะเป็นของนางแท้ๆ จึงได้แต่รู้สึกผิดในใจเมื่อกินมื้อเช้าพร้อมๆ กับมื้อเที่ยงเสร็จ เฉินซินเยว่อยากจะไปคารวะมู่หย่งจวินและจือหลานแทนญาติผู้ใหญ่ หากแต่ทั้งสองหาได้อยู่ในเคหาสน์ไม่ อีกทั้งหลางจวินเองก็ไม่ได้บอกว่าไปไหน

“อีกไม่ถึงชั่วยามเราจะผ่านน้ำตกเล็กๆ เดินทางเหน็ดเหนื่อยเจ้าแช่น้ำเสียหน่อย เราจะค้างคืนที่นั่นสักสองวันค่อยเดินทางต่อ”“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงหันกลับไปมองห่อสัมภาระที่จือหลานมอบให้ ในนั้นมีทั้งเสื้อผ้า อาหารแห้ง และข้าวของจำเป็นมากมายสำหรับสองคน ราวกับรับรู้ว่านางและหลางจวินจะเดินทางโอ้เอ้เช่นนี้ มองดูเส้นทางที่สูงขึ้นไปบนเนินเขา เฉินซินเยว่ได้แต่สงสัย หากแต่เมื่อมองดูรอยยิ้มสดใสของหลางจวิน นางกลับไม่ได้เอ่ยถาม กระทั่งมาถึงยังถ้ำแห่งหนึ่งหลางจวินพลันหัวเราะออกมา“ถึงแล้ว ข้ายังกังวลว่าไม่ได้มาหลายปีจะจดจำเส้นทางไม่ได้”เฉินซินเยว่มองเขาด้วยดวงตาตกตะลึง “ที่ท่านยิ้มเมื่อครู่ข้ายังนึกว่าท่านบอกให้ข้าวางใจเสียอีก”“ก็ใช่ แต่ข้าไม่ได้มาหลายปี เส้นทางซับซ้อน ยังคิดว่าหากหาไม่เจอก็อาศัยกลิ่นของน้ำ มองหาลำธารสักแห่งค้างคืน”เฉินซินเยว่ค้อนเขาด้วยท่าทางน่ารัก มองไปโดยรอบกลับไม่เห็นน้ำตกหรือแม้กระทั่งลำธารสักสาย ตรงหน้ามีเพียงถ้ำที่มีทางเข้าขนาดเล็ก เพียงพอให้รถม้าเข้าไปจอดได้เท่านั้น“น้ำตกซ่อนอยู่ใจกลางถ้ำ” หลางจวินไขข้อข้องใจของนาง“ธารน้ำที่นี่เป็นน้ำในหุบเขา ลำธารซุก

เฉินซินเยว่ครวญครางเสียงแผ่ว นางแอ่นหยัดรับทุกจังหวะอย่างลืมอาย บีบรัดเขาจนได้ยินเสียงสูดปากอย่างเสียวซ่านร่างแกร่งขยับโยกเข้าหานางเป็นจังหวะ พร้อมกับบีบเคล้นสะโพกนิ่มตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน จากนั้นจึงพลิกกายลงนั่งกับแผ่นหิน วางเจ้าร่างน้อยบนตัก คร่อมความอ่อนนุ่มของนางลงยังความร้อนรุ่มที่ยังคงปรารถนาให้นางเติมเต็มเฉินซินเยว่หอบหายใจรวยริน สองแขนยังคงกอดไหล่แกร่ง หน้าอกอวบอิ่มยังคงบดเบียดกับอกกว้าง เอวอรชรส่ายน้อยๆ ด้วยความวาบหวามในรสสัมผัส กลางกายสาวเต้นตุบเพราะถูกเหยียดขยาย นางวางมือทั้งสองข้างลงบนอกแกร่ง จากนั้นจึงเริ่มขยับเอวอ่อนอย่างรู้งานขาเล็กเรียวอ้าออกกว้างวางทาบลงไปบนเรือนกายแกร่ง จากนั้นนางจึงเริ่มส่ายวนโดยมีแก่นกายร้อนผ่าวผงาดกล้าสอดแทรกลึกล้ำจังหวะบดเบียดเสียดส่ายของนาง ทำเอาลมหายใจของหลางจวินแตกพร่า เขายกสองมือขึ้นกอบกุมอกอิ่ม ทิ้งกายลงนอนราบกับขั้นบันได เอวสอบหรือก็เกร็งรับจังหวะอันเร่าร้อนแผดเผาของเฉินซินเยว่ เสียงคำรามในลำคอบอกชัดว่าพึงพอใจเป็นอย่างมากจังหวะส่ายวนเริ่มอ่อนแรง ความสุขสมที่เต็มตื้นทำให้ร่างเล็กสั่นระริก หลางจวินรับช่วงต่อด้วยการคว้าเอวอ่อนเอาไว้แน่น

หลางจวินเองก็จับมือของเฉินซินเยว่ไม่ปล่อย “ชางหลาง เห็นแก่ที่เราเป็นสหายกันมานาน พาน้องสาวของเจ้าไปเสีย หาไม่ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว”ชางหลางหน้าเสียไปเล็กน้อย เขามองหลางจวินราวกับไม่อยากจะเชื่อ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจเอ่ยอะไรเพื่อแก้สถานการณ์ หรือพูดเพื่อทำให้หลางจวินคลายโทสะ ราวกับว่าเป็นการกระทำของคนที่ทำผิดแล้วไม่อาจเอ่ยอะไรได้“หากท่านจะโกรธก็สมควรจะโกรธนางไม่ใช่ข้ากับพี่ใหญ่!” หลิวหลางตะโกนออกมา พร้อมกับชี้มือมาที่เฉินซินเยว่ หญิงสาวสะดุ้งเมื่อมองเห็นแล้วว่าหญิงสาวอีกคนพุ่งเข้ามาด้วยท่าทีมาดร้ายหลางจวินตวาดออกมาเสียงดังลั่น เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างของหลิวหลางก็ลอยหวือไปกระแทกเข้ากับเสาหินขนาดใหญ่ชางหลางเบิกตากว้างมองหลางจวิน เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้ความรุนแรง“เจ้าทำเกินไปแล้วนะ อย่างน้อยนางก็เคยเป็นสหายที่เติบโตมาพร้อมกับเจ้า!”“หากนั่นมิใช่หนึ่งในเหตุผล นางไหนเลยยังมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้” หลางจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“หากหลางเยว่ยังอยู่นางต้องไม่มีวันยอม!” หลิวหลางแม้บาดเจ็บ หากแต่ยังคงจ้องหลางจวินด้วยดวงตาเคียดแค้น“เจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงนาง!!!”โทสะของหลางจวินสั

หลิวหลางกางกรงเล็บออกพุ่งร่างเข้ามาหาเฉินซินเยว่ หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าถึงตัวนาง ชางหลางกลับตวัดฝ่ามือเข้าหาซีกแก้มของผู้เป็นน้องสาว กระทั่งร่างเล็กลอยหวือออกไปหลายสิบก้าวใบหน้าเหลือเชื่อของหลิวหลางหันไปมองผู้เป็นพี่ชาย ขณะเดียวกันก็มีเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของเฉินซินเยว่“พี่ใหญ่ ท่านตีข้าหรือ” หลิวหลางน้ำตาคลอชางหลางดวงตาแดงก่ำ “หากไม่เห็นแก่ที่ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า ก็เห็นแก่ดวงวิญญาณของเยว่เอ๋อร์ บอกความจริงข้ามาเถิด! เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าข้ารักนางมาก แม้แต่ชีวิตก็สามารถมอบให้นางได้ บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าทำอะไรนาง!”“พี่ใหญ่!” ท่าทีหวาดหวั่นของหลิวหลาง ยิ่งทำให้ชางหลางมั่นใจว่าเขาถูกหลอกเรื่องการตายของหลางเยว่ตลอดมาหลายปีมานี้เขาต้องทนอยู่กับความโศกเศร้า ทั้งชีวิตของเขาหลงรักสตรีเพียงหนึ่งเดียว และนางเองก็มีใจให้เขา เขาตั้งใจจะดูแลนางให้ดีที่สุด หากแต่ในวันนั้นเขากลับไม่ได้อยู่กับนาง เขาคลาดกับนางเพียงอึดใจ หากแต่ต้องมาสูญเสียนางไปตลอดกาล...หากมิใช่เขาสาบานกับบิดามารดาว่าจะดูแลหลิวหลาง เขาไหนเลยจะยังมีชีวิตอยู่ อยู่โดยไร้ซึ่งหัวใจ...“เจ้าบอกว่าเยว่เอ๋อร์ไม่พอใจที่หลางจวิน