Todos os capítulos de เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา: Capítulo 21 - Capítulo 30

ครอบครัวของนางถูกหลิวหลางสังหาร เพราะเขาตราสัญลักษณ์คู่ครองบนตัวนาง จิตใจร้อนรุ่มด้วยแรงรักและริษยาของสตรี ทำให้นางสูญเสียครอบครัวไปอย่างไม่มีวันหวนกลับหากแต่...เมื่อมองดูแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเศร้าสร้อยของหลางจวิน เสียงหนึ่งกลับบอกว่า...นางหาได้เป็นฝ่ายที่สูญเสียเพียงคนเดียวหลางจวินต่างจากนางตรงที่ใดหลางเยว่...น้องสาวของเขาถูกสังหาร มารดาของเขาตรอมใจเพราะสูญเสียบุตรสาว บิดาของเขาเองก็หลับใหลไปแล้ว ทิ้งให้เขาอยู่กับความเจ็บปวดเพียงลำพัง...กระนั้น...ความคลางแคลงใจกลับไม่อาจปัดออกไปให้พ้น เขา...เห็นนางเป็นตัวแทนของหลางเยว่จริงหรือไม่เขาเลือกนางเพียงเพราะหน้าตา และชื่อที่เหมือนกับน้องสาวจริงๆ หรือและสุดท้าย...นางในตอนนี้มีความสำคัญต่อเขาในฐานะใดหรือเป็นเพียงเงาแห่งความรู้สึกผิดที่พัวพันกันมาตั้งแต่ต้น เพราะหากในวันนั้นเขาไม่เลือกนางเป็นคู่ครอง ผลอาจไม่เป็นเช่นนี้และก็เช่นกันหากเขาไม่เลือกนาง ในวันนี้นางก็คงจะเป็นเฉินซินเยว่ที่ยังคงมีชีวิตสุขสงบ พร้อมหน้าพร้อมตากับบิดา มารดา รวมไปถึงคนตระกูลเฉินที่ไม่สมควรต้องมาตายอย่างไร้ความเป็นธรรมเช่นนี้หลังเกิดเรื่องเศร้าขึ้นในวันแ

จือหลานที่ยุ่งอยู่กับกิจการต่างๆ ทำให้เฉินซินเยว่รู้สึกเกรงใจ นางพยายามปั้นหน้ายิ้มแย้ม กระทั่งหม่าจือซึ่งติดตามนางมาจากตำหนักจันทราเอ่ยปากชวนออกไปเดินเล่น ดังนั้นจึงได้แต่พยักหน้า เนื่องจากไม่อยากจมอยู่กับความฟุ้งซ่านตลาดอันคึกคักทำให้เฉินซินเยว่อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย นางเดินดูของพร้อมกับผู้ติดตามกระทั่งบ่ายคล้อย ทั้งหมดจึงมาถึงร้านเครื่องประทินโฉม ซึ่งแน่นอนว่าในร้านย่อมเต็มไปด้วยหญิงสาวและสตรีที่รักสวยรักงาม“แป้งนี้สรรพคุณดีเยี่ยม ไม่เพียงทำให้ผิวเรียบลื่น ยังมีกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ ปกปิดได้แม้กระทั่งริ้วรอยต่างๆ แม่นางลองดูได้เจ้าค่ะ”“ดียิ่งนัก ข้ามองหามานานแล้ว”“นั่นสินะ เจ้าดูสิช่วงนี้ข้านอนไม่หลับ ตาคล้ำดูแล้วไม่งามเลย”“ข้ามีแป้งชนิดนี้นะใช้ดีมากเลย ข้าเองก็อยากปิดรอยแผลเป็นนี่ เจ้าดูสิ ท่านแม่บอกว่าตอนเด็กๆ ข้าซุกซนมาก ได้รอยแผลเป็นนี่มา ดูสิใต้ดวงตาพอดี”ประโยคนั้นทำให้เฉินซินเยว่รั้งฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกไปจากร้าน นางเหลือบมองผู้ติดตาม จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นซื้อของหลายอย่างในร้าน โดยไม่ลืมที่จะซื้อแป้งชนิดนั้นกลับมาด้วยช่วงเวลาที่อยู่ในเมืองป๋ายหลาง เฉินซินเยว่ร่าเริ

ท่านป้าเอ่ยถามนางด้วยความตกใจ เพราะจันทร์เสี้ยวของนางเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีแดงเมื่อก่อนหากปานนี้เป็นสีดำ แน่นอนว่าชาวบ้านทุกคนย่อมรังเกียจและขับไล่นางอย่างไม่ต้องสงสัย หากแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นสีแดง สีแห่งความเป็นมงคล และเชื่อกันว่านี่คือสัญลักษณ์แห่งความโชคดีเฉินซินเยว่ยิ้มบาง นางลูบไล้จันทร์เสี้ยวนั้นด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น หน้าอกของนางบีบรัดทันทีที่คิดถึงจันทร์เสี้ยวบนใบหน้าของตน“หลงทางบนเขากระทั่งมีคนช่วยชีวิต ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนสีตั้งแต่เมื่อไรเจ้าค่ะ ท่านลุงกับท่านป้าอย่าใส่ใจเลย”ดูก็รู้ว่าคำอธิบายของนางนั้นไร้น้ำหนัก หากแต่สองผู้อาวุโสกว่าเห็นสีหน้าของเฉินซินเยว่ พวกเขาอาบน้ำร้อนมาก่อน ไหนเลยจะไม่รู้ว่าถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบอะไร อีกทั้งมองดูรอยยิ้มจืดเจื่อนของนาง ทั้งสองแม้ประหลาดใจหากแต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามให้มากความ“ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอร้อง”“ว่ามาสิ”เฉินซินเยว่เดินหายเข้าไปในห้อง จากนั้นจึงเดินกลับมาพร้อมกับห่อผ้า “ข้ามีความจำเป็นต้องใช้เงินและข้าวของบางอย่างในระยะเวลาอันใกล้นี้ คงต้องขอรบกวนท่านนำของเหล่านี้ไปจำนำให้ข้าที”“เอ๋” ทั้งสองมองนางด้วยใบหน้าชอบกล“เยว่เอ

“ในป่าลึกซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่ขึ้นไปหาสมุนไพร บุรุษผู้หนึ่งได้ปีนขึ้นไปบนเขา ความปรารถนาของเขาก็คือโสมคนที่ใช้บำรุง เนื่องจากรู้มาว่าว่าที่พ่อตาและแม่ยายร่างกายอ่อนแอ ในวันนั้นเขาบังเอิญได้พบกับลูกหมาป่า”เฉินซินเยว่ที่ดิ้นรนไม่หลุด ได้แต่นั่งนิ่งฟังเงียบๆ นางเม้มปากเพราะเขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับยิ่งรัดอ้อมแขนเข้า พอนางดิ้นรนคราหนึ่ง นางก็จะโดนเขาเอาเปรียบด้วยการจุมพิตคราหนึ่ง ดังนั้นในที่สุดนางก็หยุดดิ้นรนด้วยความจนใจ“ลูกหมาป่าได้รับบาดเจ็บที่ขา บุรุษผู้นั้นจึงช่วยใส่ยาให้ ทั้งยังพาไปไว้ในที่ปลอดภัย แต่ตอนที่พาลูกหมาป่าไปซ่อนเขาก็พบกับโสมคนเข้าโดยบังเอิญ โสมสองต้นที่เขาได้ไปนั้นมีค่ามหาศาล ไม่เพียงทำให้เขาได้แต่งงานกับคนรักสมใจ หากแต่ยังสามารถทำให้เขาตั้งตัวได้ กระทั่งกลายเป็นคหบดีผู้ร่ำรวย”เรื่องราวที่เขาเล่าทำให้เฉินซินเยว่ตัวแข็งทื่อ นางเงยหน้ามองหลางจวินเป็นเชิงถาม แต่เขากลับยิ้มก่อนจะเล่าต่อไป“หลายปีหลังจากนั้น ลูกหมาป่าเติบโตขึ้นและกลับมาเที่ยวยังโลกมนุษย์ ครั้งนี้เขาได้พบกับเด็กน้อยคนหนึ่ง นางก็คือบุตรสาวของบุรุษที่เคยช่วยลูกหมาป่าเอาไว้ เด็กน้อยคนนั้นติดตามบิดามารดาไปเย

กระท่อมหลังเล็กคึกคักขึ้นมาก ยิ่งในยามที่มีสมาชิกนั่งล้อมวงกินมื้อเที่ยงถึงหกคน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะทำให้บรรยากาศครึกครื้นในแบบที่ยากนักที่จะเกิดขึ้น แม้แต่เฉินซินเยว่ที่เอาแต่นั่งเงียบ ยังสามารถกินข้าวได้เยอะเล็กน้อยหลังมื้อเที่ยงหญิงสาวนั่งเหม่อมองออกไปด้านนอก เสียงท่านลุงหูช่วยสอนหลางจวินตัดฟืน ก่อนจะสอนงานต่างๆ ที่บุรุษสมควรทำในยามที่อยู่บนโลกมนุษย์ ส่วนท่านป้าหูก็คอยช่วยบอกกล่าวเรื่องต่างๆ ให้เขารับรู้“เยว่เอ๋อร์”“พี่หยุ่นอวี๋” เฉินซินเยว่ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย“ข้านั่งเป็นเพื่อนเจ้าก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวพยักหน้า“คิดอะไรอยู่หรือ”“พี่หยุ่นอวี๋เจ้าคะ เล่าเรื่องของเขาให้ข้าฟังได้หรือไม่ เช่นท่านรู้จักเขาได้อย่างไร แล้ว...ในสายตาท่านเขาเป็นคนเช่นไร”หยุ่นอวี๋นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “เยว่เอ๋อร์”“เจ้าคะ”“ข้าเล่าเรื่องของเขา กับสิ่งที่เขาเป็นในสายตาเจ้า อย่างใดจะมีน้ำหนักมากกว่ากันหรือ”หยุ่นอวี๋มองหญิงสาวด้วยสายตาเอ็นดู รู้ว่านางยังเยาว์วัยนักทั้งยังขาดมารดาคอยชี้แนะ กระนั้นเฉินซินเยว่กลับเป็นเด็กดีคนหนึ่งเด็กที่น่าสงสาร...“ไม่ว่าข้าจะมองว่าหลางจวินเป็นคนเช่นไร