Todos os capítulos de เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา: Capítulo 31 - Capítulo 37

นางหมุนตัวเดินออกมาจากห้อง จากนั้นก็เม้มปากหน้าแดงก่ำ ภาพกึ่งเปลือยล่อแหลมของเขา ทำให้นางหน้าร้อนผ่าว หากมิใช่ว่าเขานั่งอยู่ในถังน้ำ อีกทั้งครึ่งล่างยังคงบดบังอยู่ใต้ผืนน้ำและขอบถังไม้ นางที่พรวดพราดเข้าไปเพราะลืมตัว คงรู้สึกกระดากอายมากกว่านี้...หลังมื้อค่ำหยุ่นอวี๋และหลี่เชียนไล่หลางจวินและเฉินซินเยว่กลับเข้าห้องนอน กระท่อมหลังน้อยที่มีสองห้องนอนเล็กๆ แน่นอนห้องหนึ่งนั้นต้องยกให้แขก ส่วนหลางจวินนั้นถูกไล่ให้เข้าไปดูแลเฉินซินเยว่ในห้อง“ข้า...ใช้เก้าอี้สองตัวมาต่อก็นอนได้แล้ว” เขามองนางพร้อมกับเอ่ยอย่างระมัดระวัง“ขึ้นมาเถิด อากาศหนาว คืนนี้ไม่แน่ว่าหิมะอาจตก” นางกล่าวเสียงเรียบ พร้อมกับขยับเข้าไปด้านในไม่รอให้นางเปลี่ยนใจหลางจวินถอดเสื้อตัวนอกก้าวขึ้นเตียงด้วยรอยยิ้ม “ได้ยินว่าเจ้ามักนอนโดยทิ้งตะเกียงอันนึงเอาไว้ เช่นนั้นข้าจะไม่ดับตะเกียงนะ อีกอย่างข้าจะนอนเงียบๆ ไม่ส่งเสียง ไม่รบกวนเจ้าแน่นอน”เห็นท่าทางน่าสงสารของเขา นางทำได้เพียงพยักหน้า จากนั้นจึงหันหลังให้เขาแล้วล้มตัวลงนอน หากแต่...ไม่ว่าจะอย่างไรนางก็ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ทั้งยังรับรู้ว่าหลางจวินเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน“ห

ปลายนิ้วลูบไล้ตัวยาสมานแผลอย่างเบามือ ใบหน้าของนางเคร่งเครียดจนหลางจวินอดคว้ามือของนางเอาไว้ไม่ได้ “ไม่เป็นไรไม่เจ็บแล้ว ผู้ปกปักสิ้นใจในบ้านข้าถึงสองคน แน่นอนว่าข้าย่อมถูกลงโทษ อีกทั้งพวกเขายังเป็นสหายของข้า”“แต่นั่นมิใช่ความผิดท่าน” เช่นกันกับเรื่องอื่น...นางไม่ได้พูดประโยคถัดมา เพราะน้ำตาไหลรินสองข้างแก้ม “ท่านไม่จำเป็นต้องแบกรับความผิดทุกอย่างเอาไว้เพียงคนเดียว”“สงสารข้าหรือ”เขาเงยหน้ามองนาง ทั้งยังรวบร่างที่ยืนร้องไห้ตัวสั่นเข้ามาในอ้อมแขน “หากเป็นเช่นนั้นเจ้าก็สงสารข้าให้มากๆ เห็นใจข้า สงสาร และเก็บข้าเอาไว้ในใจจนไม่อาจไปจากข้าได้”มองเห็นรอยยิ้มของเขา เฉินซินเยว่เผลอค้อนออกมาทั้งที่น้ำตายังหลั่งริน นางยอมให้เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตา จากนั้นจึงช่วยเขาสวมเสื้อ“เราสมควรออกไปกันได้แล้ว อย่างน้อยข้าควรไปช่วยพี่หยุ่นอวี๋เตรียมมื้อเช้า”“ได้” เขาพยักหน้าก่อนจะช่วยพยุงเฉินซินเยว่เดินออกมาจากห้องบรรยากาศที่เปลี่ยนไประหว่างหลางจวินและเฉินซินเยว่ ทำให้ทุกคนผ่อนคลายลงมาก พวกเขาต่างก็นั่งดื่มชาร้อนและสนทนากันอย่างออกรส ด้านนอกหิมะตกหนัก กระทั่งไม่ว่าใครก็ไม่อาจออกไปไหน“นี่เยว่เอ๋อร์” ห

เสียงทารกร้องไห้จ้าทำเอาหลางจวินสะดุ้ง เขารีบอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้น ก่อนจะมองไปยังเตียงนอนด้วยสายตาหวาดระแวง กระนั้นเมื่อมองเห็นว่าเฉินซินเยว่ยังคงนอนหลับ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกมองไปยังเปลนอนอีกอัน เจ้าเด็กน้อยอีกคนจ้องมองเขาตาแป๋ว แต่อีกคนที่เขาอุ้มขึ้นมากลับน้ำตาคลอหน่วย “อ้ายเล่อเจ้าไม่ง่วงหรือ ดูสิพี่สาวของเจ้าแม้ไม่นอน แต่นางยังไม่ส่งเสียงรบกวนท่านแม่เลย อ้ายซินช่างเป็นเด็กดี”เฉินซินเยว่ให้กำเนิดฝาแฝดชายหญิงตัวอ้วนท้วนเมื่อสามเดือนก่อน แฝดผู้พี่เป็นทารกหญิง มีนามเรียกขานว่าอ้ายซิน แฝดผู้น้องเป็นทารกเพศชาย มีนามเรียกขานว่าอ้ายเล่อ ทั้งสองเป็นเด็กที่สมบูรณ์และแข็งแรงมากอย่างที่เขาวาดหวังแต่ถึงอย่างนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พอทั้งสองอายุครบสามเดือนกลับงอแงไม่เลิก เฉินซินเยว่รับมือจนเหนื่อยล้า เขาสงสารผู้เป็นฮูหยินจึงอาสาดูแลสองแฝด จากนั้นก็ปล่อยให้นางนอนหลับพักผ่อน“อ้ายซิน อ้ายเล่อลูกพ่อ เจ้าสองคนเป็นเด็กดีให้แม่ของเจ้าได้นอนสักหลายๆ ชั่วยามเถิดนะ นางไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน หากเชื่อฟังพ่อ โตขึ้นอีกหน่อยพ่อจะพาไปเที่ยวดีหรือไม่”ได้ผลเด็กทั้งสองจ้องเขาตาแป๋ว ทั้งยั

ย่างก้าวที่ให้ความหวามหวิว เพราะจุดประสานยังคงแนบชิด จังหวะการเดินที่เขาจงใจโยกขยับบดเบียดความอ่อนนุ่ม ทำให้เฉินซินเยว่ครวญเสียงหวานนางโอบแขนทั้งสองข้างกับลำคออีกฝ่าย ริมฝีปากตอบรับจุมพิตของเขาอย่างยินดี เมื่อไปถึงโขดหินหลางจวินวางท่อนขาข้างหนึ่งของนางลง กระชับท่อนขาอีกข้างของนางให้โอบรอบเอวสอบมือใหญ่รั้งข้อมือเล็กขึ้นพันธนาการไว้เหนือศีรษะ กดสะโพกเพื่อโจนจ้วงเข้าหานุ่มเนื้ออุ่นที่เต้นตุบ ด้วยท่วงท่านี้เขาจึงรู้สึกว่าทั้งสองสามารถเติมเต็มให้แก่กันและกันอย่างลึกล้ำดังใจหมายอกแกร่งบดเบียดอกอิ่ม มือใหญ่เลื่อนไปนวดเฟ้นท่อนขาที่โอบกระชับ จากนั้นปลายนิ้วจึงเลื่อนไปลูบไล้จุดเชื่อมประสาน กระทั่งยื่นเข้าไปคีบปุ่มเนื้ออ่อนนุ่มที่ไวต่อสัมผัสเฉินซินเยว่อ้าปากหอบหายใจ นางสบตาคมดุอย่างหลงใหล จังหวะโจนจ้วงลึกล้ำ บวกกับปลายนิ้วที่ไล้วนปุ่มกระสัน ผนึกให้ความเสียวซ่านยิ่งถาโถมนางกรีดร้องอย่างลืมอายในยามที่เขากระทั้นกายเข้าหาด้วยจังหวะถี่ยิบ เสียงเนื้อแท้ซึ่งกระแทกกระทบดังระงมผสานเสียงครวญและเสียงคำรามด้วยความพึงพอใจข้อมือน้อยถูกปลดปล่อยเพราะหลางจวินเลื่อนมืออีกข้างลงมากอบกุมอกนุ่มหยุ่น เขาไล้ปลาย