เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา

เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-06
โดย:  หรงเย่า / นาย่าจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
37บท
592views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เฉินซินเยว่ หญิงสาวกำพร้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยว จันทร์เสี้ยวสีดำใต้ดวงตาคู่งาม ทำให้ผู้คนต่างรังเกียจและขับไล่ไสส่ง เนื่องจากเชื่อว่านั่นคือตราของปีศาจแห่งความมืด หญิงสาวถูกชาวบ้านส่งตัวไปบูชายัญบนจิ่วซาน และในป่าลึกนั่นนางก็ได้พบกับหลางจวิน บุรุษที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล หลางจวิน ชายหนุ่มจากเผ่าพันธุ์หมาป่าแห่งจิ่วซาน กึ่งกลางหน้าผากของเขามีจันทร์เสี้ยวสีดำ เป็นคู่ครองซึ่งเกี่ยวข้องกับเฉินซินเยว่ ทั้งในอดีตกระทั่งถึงปัจจุบัน เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชะตาชีวิตของนางผกผัน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1.1 บทนำ

Pukul sepuluh malam, Hotel Solaris.

Kayshila Zena melihat nomor pintu, kamar No. 7203.

Ini dia.

Telepon genggamnya berdering, itu adalah pesan dari William Olif.

'Kayshila, bibimu berjanji untuk segera membiayai pengobatan adikmu selama kamu menemani CEO Scott.'

Kayshila membacanya dengan wajahnya pucat dan tanpa ekspresi.

Dia sudah terlalu mati rasa untuk merasakan sakit.

Setelah ayahnya menikah lagi, dia tidak memedulikannya dan adiknya. Selama lebih dari sepuluh tahun, dia membiarkan ibu tirinya memperlakukan mereka dengan kasar dan bahkan menyiksa mereka.

Kekurangan makanan dan pakaian adalah hal yang biasa. Pemukulan serta penghinaan selalu terjadi.

Kali ini, karena utang bisnis, dia bahkan membiarkannya datang untuk tidur dengan pria!

Jika Kayshila tidak setuju, mereka akan menghentikan perawatan adiknya untuk memaksanya setuju.

Adik laki-lakinya menderita autisme dan pengobatannya tidak bisa dihentikan.

Bahkan binatang buas pun menjaga anak-anak mereka, William Olif lebih buruk dari binatang!

Demi adiknya, Kayshila tidak punya pilihan....

Berdiri di depan pintu kamar, Kayshila menarik napas dalam-dalam dan mengangkat tangannya untuk mengetuk pintu.

Pintu itu terbuka dan dapat dibuka dengan sedikit sentuhan.

Ruangan itu gelap gulita tanpa lampu.

Kayshila mengerutkan kening dan meraba-raba masuk ke dalam. "CEO Scott, aku masuk, eh..."

Tiba-tiba, sebuah lengan yang panjang dengan kuat mencekik lehernya dan mendorongnya ke dinding.

Punggung Kayshila merasakan sakit yang luar biasa dan aura pria yang kental langsung mengelilinginya.

Suara pria itu rendah dan terdengar marah, tangannya mengerat, "Apa yang kau lakukan padaku?"

Pikiran Kayshila menjadi kosong, tidak mengerti apa yang sedang terjadi.

Dengan tenggorokannya terkunci, dia menggelengkan kepalanya dan membuka mulutnya dengan susah payah, "Aku, tidak... tidak, tidak tahu..."

Tangan yang mencekik tenggorokannya tiba-tiba mengendur. Pria itu memegang pinggang ramping Kayshila dan menempelkan dirinya ke tubuhnya.

Garis otot pria itu tiba-tiba tercetak dengan jelas di tubuh lembut Kayshila.

Kayshila tidak bisa melihat, tapi dia bisa merasakan bahwa tubuh pria itu sangat panas dan tidak normal.

Begitu dia membuka mulutnya, nafasnya juga terasa sangat panas, "Aku memberimu kesempatan untuk mendorongku pergi! Keluar sekarang juga!"

Mata Kayshila membelalak, ingin dia keluar?

Apakah CEO Scott tidak puas dengan sikapnya, berpikir dia tidak cukup inisiatif?

Tidak, demi adiknya, dia tidak boleh keluar!

Karena dia ada di sini, tidak ada yang perlu dipikirkan!

"Aku tidak akan keluar, malam ini... aku milikmu."

Dia melingkarkan tangannya di leher pria itu, berjinjit dan meraba-raba untuk mencium bibirnya.

Gerakannya canggung dan polos.

Pria itu terguncang, bibir wanita itu lembut dan dingin, langsung membakar sisa-sisa kewarasannya menjadi abu!

"Pertama kali?"

Nafas pria itu menjadi semakin memburu, menahan penderitaan.

Kayshila tidak peduli dengan keadaannya, menutup matanya karena malu, bibirnya bergetar.

"Pertama kali..."

"Sebaiknya kamu mengatakan yang sebenarnya!"

Setelah mengatakan itu, dia menggendongnya, melemparkannya ke tempat tidur dan menekannya.

"Gadis baik, setelah malam ini, kamu adalah milikku!"

Tangan besar memegang pinggangnya dan menekannya ke tempat tidur.

Ciuman panas jatuh di semua tempat...

Malu disertai rasa sakit, Kayshila menggigit bibirnya dan memejamkan mata...

Perlahan-lahan dia tidak tahan, menangis dan memohon padanya. Pria itu sengaja tidak mendengarnya, bergerak semakin cepat, seolah-olah dia memiliki kekuatan yang tak ada habisnya.

Sepanjang malam, lagi dan lagi...

Kayshila terbangun oleh rasa sakit.

Dia dipeluk oleh pria itu, tubuhnya memiliki bau tembakau yang samar-samar bercampur dengan bau cologne mint.

Baunya sedikit harum.

Kayshila mencoba untuk bangun, tapi tertahan oleh lengan di pinggangnya.

"Sudah bangun?"

Pria itu menindihnya, membuat Kayshila sangat takut sehingga dia tidak berani bergerak.

"Gadis baik, kamu tidak berbohong padaku, kamu milikku."

Ujung jari yang dingin menelusuri pipinya, suaranya terdengar senang.

"Mandi bersama? Bisa berjalan sendiri? Atau aku menggendongmu?"

"Eh?"

Kayshila mengepalkan tangannya karena takut dan menolak dengan panik, "Tidak, tidak perlu, kamu, kamu mandi dulu ......"

"Pftt."

Pria itu mendengus, mengira dia malu dan tidak memaksanya.

"Kalau begitu baiklah, aku akan mandi dulu."

Mencubit pipinya dan turun dari tempat tidur. "Tunggu aku."

Menunggunya? Apa dia sudah gila?

Apa tidak cukup menyiksanya sepanjang malam?

Lampu kamar mandi menyala dan pandangan akhirnya bukan gelap gulita lagi.

Kayshila buru-buru bangun.

"Shh!"

Begitu dia bergerak, bagian tertentu dari tubuhnya sakit hingga membuatnya menarik napas, pasti terluka.

Tidak ada waktu untuk peduli, melalui cahaya yang keluar dari kamar mandi, Kayshila mengambil pakaian di lantai. Dengan menahan rasa sakit, dia segera memakainya dan berlari keluar kamar sebelum pria itu keluar.

Begitu keluar dari hotel, teleponnya berdering.

Kayshila mengangkatnya, "Aku sudah melakukan apa yang kalian ingin kulakukan, biaya perawatan Azka..."

"Dasar sialan! Apa kamu mempermainkan orang?"

Ibu tiri, Niela Bella memarahinya.

"Ke mana saja kamu sepanjang malam? Kamu yang berjanji untuk menemani CEO Scott atas nama Tavia! Dan kamu tidak pergi? Masih punya muka untuk meminta biaya pengobatan adik kamu yang bodoh itu?"

Kayshila mencibir, "Saat aku pergi, CEO Scott sedang mandi, kamu ingin mengingkari hutangmu?"

"Omong kosong!" Niela Bella sangat marah, "Cepat kembali! Apa kamu mau membayar hutangnya jika membuat CEO Scott marah?"

Setelah berteriak, dia menutup telepon.

Kayshila tertegun, Niela Bella sepertinya tidak bercanda, tapi tadi malam dia jelas-jelas...

Bukan CEO Scott? Lalu siapa pria tadi malam itu?

Apa yang sebenarnya terjadi?

...

Di hotel, Savian Teza memasuki kamar dan membuka tirai, langit sedikit cerah dan cahaya pagi menerangi ruangan.

Suara air di kamar mandi berhenti.

Zenith Edsel keluar dari dalam, handuk mandi diikatkan di pinggangnya.

Sosoknya yang tinggi dengan bahu lebar, model pria standar dan wajahnya yang tampan terlihat kelesuan yang terpuaskan.

Melirik Savian dan melihat sekeliling, tidak melihat gadis itu.

Mengerutkan kening, "Di mana orangnya?"

Savian tercengang dan menggelengkan kepalanya, "Aku tidak melihat siapa pun ketika aku masuk."

Bibir tipis Zenith terangkat, melihat ke arah percikan merah cemerlang di seprai putih.

"Sudah kabur?"

Bukankah dia memintanya untuk menunggunya?

Benar-benar tidak patuh.

Sudut bibirnya terangkat.

Sejak dia dewasa, terlalu sering terjadi orang yang mengirim seseorang untuk naik ranjangnya, tetapi hanya kali ini saja yang berhasil.

Seseorang telah membiusnya dan berhasil lolos.

Apa karena obat? Atau gadis itu yang spesial?

"Savian, cari tahu apa yang terjadi semalam dan juga carikan gadis itu untukku."

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
37
บทที่ 1.1 บทนำ
ตำบลหย่งอัน แคว้นฉินกระท่อมหลังเล็กซอมซ่อตั้งอยู่นอกหมู่บ้าน ทั้งยังอยู่ติดกับเนินเขาลูกเล็ก ซึ่งเป็นทางเดินเชื่อมต่อขึ้นไปยังจิ่วซาน หุบเขาที่สูงชันและซับซ้อนที่สุดของแคว้น กระท่อมหลังนี้นอกจากหญิงสาวอัปลักษณ์ผู้หนึ่งแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอาศัยอยู่อีกนับแต่โบราณผู้คนแคว้นฉินมักเชื่อถือในภูตผีปีศาจ ยิ่งเป็นตำบลหย่งอันซึ่งอยู่ติดกับจิ่วซาน พวกเขาก็ยิ่งงมงายจนถึงขั้นเคยจับคนส่งขึ้นไปบนเขาเพื่อบูชายัญมาแล้วค่ำคืนนี้เป็นคืนเดือนมืด ชาวบ้านหลายคนที่งมงายเชื่อถือในเรื่องของภูตผี กำลังรวมตัวกันหารืออย่างเคร่งเครียดปีนี้เกิดภัยแล้งอย่างหนัก พวกเขาต่างก็เชื่ออย่างหมดใจ ในยามที่หมอผีบอกว่าต้องส่งหญิงสาวพรหมจรรย์ให้กับหมาป่าแห่งจิ่วซาน ซึ่งเป็นผู้ปกปักแห่งพงไพรหมอผีใคร่ครวญอย่างหนัก หลังจากที่ไม่ว่าใครก็ล้วนไม่ต้องการส่งบุตรสาวของตนขึ้นไปจิ่วซาน “ข้านึกถึงสตรีผู้หนึ่ง นางนับว่าเหมาะที่สุดแล้วเพราะปีนี้นางอายุได้สิบเก้าปีเต็ม ทั้งยังเกิดในคืนเดือนมืด”“ผู้ใดหรือ!”“จะใครเสียอีกเล่า สตรีอัปลักษณ์ผู้นั้นอย่างไรเล่า”“ใคร”“หมายถึงบุตรสาวตระกูลเฉินหรือ”“ใช่ๆ เป็นนาง เฉินซินเยว่ผู้นั้น”“แต่...พวก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1.2
เสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกทำให้เฉินซินเยว่ลืมตานางขยับตัวลุกเพราะไม่คิดว่าตัวเองฟังผิด กระท่อมของนางนับเป็นสถานที่ต้องห้ามของคนในหมู่บ้าน ทั้งนี้ก็เพราะใบหน้าของนางมีปานรูปจันทร์เสี้ยว ซึ่งคนในหมู่บ้านต่างก็คิดว่านั่นเป็นตราของปีศาจ เป็นตราแห่งความชั่วร้ายที่มีแต่ความอัปมงคลเงาความเคลื่อนไหววูบเข้ามาใกล้ แต่หญิงสาวเพียงร้องได้เสียงหนึ่ง ผ้าผืนหนากลับถูกปิดลงมา นางได้แต่ดิ้นรนขลุกขลัก ในใจหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติเสียงซุบซิบกันของบุรุษหลายคน ทำให้นางตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด กระทั่งกลิ่นจางๆ บางอย่างบนผ้ากระสาเข้าจมูก สติของเฉินซินเยว่ก็ดับวูบบทสนทนาเลือนรางที่นางได้ยิน ทำให้นางได้แต่รู้สึกอดสู“ไม่ผิดตัวแน่หรือ”“จะผิดตัวได้อย่างไร ไม่เห็นจันทร์เสี้ยวนั่นหรือ”“แต่...มิใช่ว่านางเป็นสตรีอัปลักษณ์หรอกหรือ”“จะรู้ได้อย่างไร ไม่เคยมีใครเข้ามาพบปะและพูดคุยกับนางเสียหน่อย เรื่องที่นางเป็นสตรีอัปลักษณ์ก็พูดต่อๆ กันมาทั้งนั้น”“นั่นสินะ หากไม่นับว่าปานนั่นเด่นชัด เสี้ยวหน้าอีกข้างของนาง...นี่มิใช่โฉมสะคราญผู้หนึ่งหรอกหรือ”“เฮ้อ...ช่างน่าเสียดาย นางชื่ออะไรนะ”“นางแซ่เฉิน มีนามว่าซินเยว่”“ซินเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2.1 เผ่าพันธุ์หมาป่า
เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทุกทิศทุกทาง ทำให้เฉินซินเยว่ตัวสั่น เสียงนี้หาใช่เสียงของมนุษย์ นางอยู่ใกล้ทางขึ้นเขา แน่นอนย่อมรู้จักสัตว์ป่ามากมายเสียงที่ห้อมล้อมนางในยามนี้แน่นอนว่าจะเป็นสิ่งใดไปไม่ได้นอกจากจิ้งจอกแห่งขุนเขา สัตว์นักล่าที่ออกล่าเหยื่อเป็นฝูงเมื่อพบกับนักล่าในยามค่ำคืนเช่นนี้ นางมีเพียงต้องก่อกองไฟเพราะกลัวไฟ หากแต่นางจะจุดอย่างไรเล่า เพราะแม้แต่เวลาจะตั้งสติก็แทบจะไม่มีร่างเล็กก้าวถอยหลัง มือควานไปหาเกี้ยวที่เพิ่งจะก้าวออกมา แต่เฉินซินเยว่ได้แต่ก่นด่าตัวเอง ชุดเจ้าสาวสีแดงทำให้นางสะดุดล้มคะมำไปด้านหน้าอย่างแรงเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเงาดำทะมึนกลับยืนอยู่ หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบ นางเงยหน้าขึ้นมองกระทั่งพบว่าเป็นหมาป่าตัวใหญ่ เสียงคำรามในลำคอพร้อมกับเขี้ยวสีขาวแวววับ ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวในใจของหญิงสาวได้แต่อดหัวเราะด้วยความขมขื่นขึ้นมาไม่ได้ เพราะในที่สุดนางก็พบสาเหตุแล้วว่าเพราะอะไรสตรีที่ถูกส่งตัวขึ้นมาจึงล้วนหายตัวไปสิ้นเพิ่งจะก้าวออกมาจากเกี้ยว ไม่เพียงแต่เจอกับฝูงจิ้งจอกกลุ่มใหญ่ หากแต่เมื่อถอยหลังยังมาเจอเข้ากับหมาป่าสีเทาตัวมหึมาเสียงคำราม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2.2
ได้ยินดังนั้นหญิงสาวพลันมุ่นคิ้ว “ก่อนหน้านี้มีหลายคนถูกส่งมาบูชายัญ พวกนางล้วนไปที่นั่นหรือเจ้าคะ”หลางจวินชะงักก่อนหันกลับมามองนาง “บุรุษเผ่าหมาป่าของเรามีเจ้าสาวที่มีตราซึ่งถูกประทับเอาไว้ หากเจ้าหมายถึงเจ้าสาวคนก่อนๆ อาจจะใช่ พวกนางเคยถูกส่งตัวไปที่นั่น”“แต่...ทุกปีมีสตรีถูกส่งขึ้นมา”รอยยิ้มของเขาทำให้นางขนลุก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกนางว่า...ไม่ใช่ทุกคนจะมีชีวิตรอด!!!“บางครั้งความงมงายของมนุษย์ก็เข้าขั้นโง่งม ภัยธรรมชาติและโรคระบาด มิได้เกิดขึ้นเพราะเทพผู้ปกปักขุนเขาเสมอไป แต่บางครั้งกลับเป็นเพราะน้ำมือของมนุษย์” เขากล่าวออกมาเสียงเรียบ“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”“โรคระบาดเกิดขึ้นเพราะความเลินเล่อและความมักง่าย อุทกภัยเกิดขึ้นเพราะพวกเขาตัดไม้บนเขาจนเหี้ยน เช่นนี้ยังโทษว่าเป็นเพราะเทพเจ้าพิโรธได้อีกหรือ”เฉินซินเยว่รับฟังด้วยท่าทีสงบ นางเองก็เคยคิดว่าชาวบ้านช่างงมงาย หากแต่วันนี้นางกลับได้พบกับเขา หลางจวิน บุรุษผู้ลึกลับซึ่งปรากฏตัวท่ามกลางป่าเขามืดมิด“แล้วครั้งนี้ที่พวกเขาส่งข้ามาเล่าเจ้าคะ”“เจ้ามาเพราะต้องมา” หลางจวินกล่าวจบก็หันกลับไป มือใหญ่จับจูงมือของหญิงสาวให้ออกเดิน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2.3
“ข้ายังอยากให้นางช่วยเรื่องพิธีต่างๆ อย่าคิดมาก”เขากล่าวเสียงเรียบ หากแต่ดวงตาอ่อนโยนลงหลายส่วน ในใจพึงพอใจไม่น้อยที่นางเข้าใจอะไรง่ายๆ โดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยอะไรมากเผ่าหมาป่าหาได้แตกต่างจากมนุษย์ พวกเขาทุกคนล้วนมีรูปลักษณ์และใช้ชีวิตเช่นกันกับมนุษย์ หากไม่จำเป็นพวกเขาก็จะไม่เปลี่ยนร่างกลับเป็นหมาป่า ด้วยเพราะเคยชินกับการใช้ชีวิตในรูปแบบนี้มาหลายชั่วคนแล้วเคหาสน์หงเล่อเป็นศูนย์กลางการค้าขาย เบื้องหน้าการซื้อขายคึกคัก เบื้องหลังกลับมีสตรีนางหนึ่งเป็นผู้กุมบังเหียนความยิ่งใหญ่...จือหลานสตรีผู้ซึ่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเคหาสน์หงเล่อ นางเป็นมนุษย์อีกหนึ่งคนที่เพิ่งเข้ามาอยู่ที่ป๋ายหลาง หากแต่กลับสามารถทำให้เมืองป๋ายหลางกลับกลายมาเป็นศูนย์กลางของการค้าขายของเผ่าหมาป่าขึ้นมาได้“มาถึงกันแล้วหรือ”“ผู้นี้คือมู่หย่งจวิน สหายสนิทของข้า” หลางจวินแนะนำบุรุษที่เอ่ยทัก นางย่อกายให้อีกฝ่าย จากนั้นจึงมองไปยังสตรีเบื้องหลังเขา“นั่นคือฮูหยินของเขา จือหลาน ทั้งสองท่านนางก็คือคู่หมายของข้า เฉินซินเยว่”“เป็นดวงจันทร์ดวงน้อยที่ส่องสว่างด้วยความสุขสมชื่อจริงๆ” จือหลานเดินเข้ามากุมมือหญิงสาวเอาไว้“ในท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3.1 คืนวิวาห์
การไหว้ฟ้าดินที่ไร้ซึ่งแขกเหรื่อ กลับไม่ได้ทำให้เฉินซินเยว่รู้สึกเคว้งคว้าง ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกยินดียิ่งนัก มือที่กุมมือนางบีบเล็กน้อยจือหลานกระซิบบอกให้นางหายเกร็ง ทั้งยังคอยแนะนำขั้นตอนต่างๆ ให้นางในยามที่รู้สึกว่านางทำอะไรไม่ถูก“หนึ่งคำนับฟ้าดิน!” เสียงของจือหลานดังก้อง“สองคำนับบุพการี” มู่หย่งจวินยิ้มกว้างเพราะเขาทำหน้าที่เป็นทั้งบิดาและมารดาของบ่าวสาว“สามบ่าวสาวคำนับกันและกัน!”เฉินซินเยว่ที่มีผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกพยุงเข้าไปในห้องหอซึ่งตบแต่งด้วยกลิ่นอายมงคล เดิมทีนางไม่เคยใฝ่ฝันถึงการแต่งงานมาก่อน ดังนั้นจึงไม่หวังว่าจะมีแขกเหรื่อมากมายหรืองานแต่งงานใหญ่โตจือหลานทำหน้าที่อบรมเรื่องสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมกับนางด้วยน้ำเสียงเอื้ออารี เฉินซินเยว่รับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ กระทั่งอีกฝ่ายยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้นาง“นี่เป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าเชียวนา เจ้าอย่าเห็นว่าข้าเป็นสตรีที่ลุ่มหลงเรื่องนี้จนหมกมุ่น ข้าเห็นว่าทั้งเจ้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ ทั้งยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์หมาป่า ดังนั้นจึงอยากให้การแต่งงานราบรื่น”หนังสือภาพเล่มนั้นทำให้นางหน้าแดงก่ำ เพราะมันคือตำราหยินหยาง ซึ่งเต็มไปด้ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3.2
เขาเอ่ยหลังจากผละใบหน้าออก มือใหญ่คว้าคันชั่งมาเปิดผ้าคลุมขึ้น ใบหน้างดงามที่ผ่านการแต่งหน้าอย่างประณีต เรียกรอยยิ้มหล่อเหลาของเจ้าบ่าวออกมาเฉินซินเยว่มองรอยยิ้มของเขาด้วยท่าทีเลื่อนลอย ใบหน้าดุดันนั้นราวกับอ่อนโยนลงหลายส่วน ในยามที่เขายิ้มแย้มให้นางขณะที่คิดก็ถูกเขาอุ้มตัวลอยขึ้น ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบา “ตัวเบาถึงเพียงนี้ ตัวเล็กเหลือเกิน คงต้องให้กินให้มากหน่อย”นางแอบกลั้นหัวเราะ เพราะประโยคนั้นดูเหมือนเขาจะพูดกับตัวเอง กระทั่งถึงโต๊ะที่มีอาหารมงคลมากมายละลานตา หลางจวินนั่งลงพร้อมกับวางนางลงบนตักเฉินซินเยว่ขัดเขินอยู่บ้าง หากแต่ทันทีที่นางนึกถึงคำพูดของจือหลาน นางก็คล้อยตามเขาโดยดี“อาหารพวกนี้ต้องแบ่งกันคนละครึ่งเจ้าค่ะ เป็นอาหารมงคลสำหรับบ่าวสาว พี่จือหลานบอกข้าว่าพวกท่านกินได้ทั้งอาหารมนุษย์และอาหารแบบ...”“หมาป่า...” ดวงตาของเขาพราวระยับ“อยากรู้หรือไม่ว่าอาหารของเผ่าพันธุ์หมาป่าเป็นแบบใด”ไม่พูดเปล่าเขากลับเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ มือทั้งสองข้างที่กอดรัดเอวอรชรลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งเฉินซินเยว่ขัดเขินจนทำอะไรไม่ถูก “คือ... พี่จือหลานบอกว่าท่านเอาแต่ดื่มสุรา กินอะไรสักหน่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3.3
สาบเสื้อด้านหน้าถูกแหวกออก หลางจวินพรมจุมพิตลงไปยังลาดไหล่ สองขากางออกพร้อมกับบังคับให้ท่อนขาเพรียวที่พาดอยู่เปิดออกกว้าง ไม่นานเสื้อของนางก็ถูกดึงร่นลงตามลาดไหล่ ร่างของเฉินซินเยว่หลงเหลือเพียงเอี๊ยมและกางเกงแพรเนื้อนุ่มริมฝีปากร้อนผ่าวไล้วน ปลายลิ้นร้อนลวกยังคงลากไล้ไปตามลำคอขาวผ่อง มือใหญ่บัดนี้สอดเข้าไปในเอี๊ยม กอบกุมบีบเคล้นความอ่อนนุ่ม ทำให้ร่างอรชรแอ่นหยัดด้วยความหวิวไหวเอี๊ยมสีแดงปลิวหาย กางเกงถูกดึงร่น มือใหญ่ข้างหนึ่งไล้วนลงไปยังต้นขาเพรียวเนียนนุ่ม ส่วนอีกข้างก็รั้งใบหน้านวลให้แหงนเงยขึ้นมารับจุมพิตลึกล้ำรุกเร้ากายเล็กสะท้านไหวกับสัมผัสของเขา นางร้อนวูบวาบไปทั้งกายกับสัมผัสอันแนบชิดและเร่าร้อน กระทั่งมือที่ไต่วนสัมผัสแตะต้องยังจุดเร้นลับกลางกาย ร่างเล็กจึงสะดุ้งเฮือกท่อนขาเนียนหนีบเข้าหากัน หากแต่เขาไหนเลยจะยินยอม สองขานำทางบีบให้นางเปิดอ้า มือหนึ่งกดน้ำหนัก ไม่นานปลายนิ้วใหญ่ก็สามารถจุ่มจ้วงเพื่อเปิดทางร่างหอมกรุ่นอ่อนระทวย ลมหายใจของนางหอบโยน แต่เขากลับปลอบโยนด้วยจุมพิตที่ประพรมไปยังข้างแก้ม เสียงครางหวานแว่วทำให้ลมหายใจของหลางจวินหอบหนัก ปลายนิ้วของเขาเริ่มขยับ ยิ่ง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3.4
จุมพิตไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ กระทั่งเข้าครอบครองปลายยอดสีหวาน ริมฝีปากร้อนขบกัดดูดดึง มือหนึ่งก็กอบกุมบีบเคล้น เมื่อได้ยินเสียงครวญเล็ดลอด เอวสอบก็ดันกายเข้าหานางจนสุดทางเสียงหวีดร้องดังขึ้น หลางจวินจุมพิตปลอบประโลม เอวสอบกดลึกและตรึงนางเอาไว้ไม่ให้ขยับ“อา....” เขาคำรามออกมาอย่างซาบซ่านมองดูใบหน้านวลแดงก่ำ คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตาที่หลับแน่นมีน้ำตาหลั่งริน หลางจวินก็กดหน้าผากลงไปหาหน้าผากนวล “เยว่เอ๋อร์ เจ้าช่างให้สัมผัสที่วิเศษยิ่ง”นางลืมตามองเขาทั้งน้ำตา ความเจ็บยังคงเต้นตุบ หากแต่คลายลงเพราะเขาเกร็งแน่นไม่ขยับ มือน้อยทั้งสองข้างเผลอจิกลงยังลาดไหล่หนั่นแน่น นางมั่นใจว่าเพิ่งจะเผลอทำเขาเป็นแผลมือใหญ่ลูบไล้ร่างเนียน กระทั่งสอดเข้าไปกอบกุมสะโพกนุ่ม และเพราะอย่างนั้นจึงทำให้กลางกายที่สอดประสานเกิดระลอกความวาบหวามเฉินซินเยว่ครางเสียงหวาน นางหลับตาพร้อมกับแอ่นกายขึ้นหาเขาโดยไม่รู้ตัว กระทั่งร่างใหญ่เริ่มขยับนางเองก็หวิวไหวจนสั่นสะท้านหลางจวินไม่รีรอเมื่อรับรู้ว่านางคล้อยตาม เขาเริ่มขยับช้าๆ มือที่กอบกุมสะโพกนุ่ม ยกให้นางตอบรับสัมผัสที่กดลึก เสียงครวญของทั้งสองดังประสาน ความสุขสมกับสัมผัส
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4.1 ผูกผมร่วมชะตา
มือใหญ่ทั้งสองข้างกดสะโพกนิ่มให้นางตอบรับจังหวะสอดแทรก ความกล้าแกร่งของเขากระทั้นเข้าหาความอ่อนนุ่มเป็นจังหวะเชื่องช้า และนั่นยิ่งทำให้ความหวิวไหวซาบซ่านสั่นคลอนเฉินซินเยว่นางจุมพิตตอบรับเขาอย่างเต็มใจ เอวอ่อนเริ่มแอ่นเข้าหาเขาโดยที่นางเองก็ไม่อาจห้ามความเร่าร้อนของเขาแผดเผานางจนแทบละลาย ความสุขสมอาบย้อมกายนางจนเต็มตื้น กายแกร่งของเขาเหยียดขยายร่างอ่อนนุ่ม ตีตราทั่วทุกอณูของนางให้เป็นของเขา ครอบครองทั่วตารางของร่างเนียนนุ่มอย่างหลงใหลในถังน้ำร้อนหลางจวินวางนางลงบนตัก วางเฉินซินเยว่ลงคร่อมความกล้าแกร่งร้อนเร่า นางอ่านเจอว่าท่วงท่านี้บุรุษจะชมชอบเป็นพิเศษ เนื่องจากพวกเขารู้สึกว่าการสอดประสานจะลึกล้ำจนซาบซ่านไปทั้งกายเฉินซินเยว่กดเขาเอาไว้ใต้ร่างด้วยท่าทีเงอะงะ นางยกกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนนั่งลงครอบครองเขาด้วยจังหวะที่เขาเองก็ช่วยนางหยัดรับความสุขสมในทุกจังหวะทำให้เขาสะท้าน เจ้าร่างงามที่กดความแข็งขึงของเขาด้วยความเร่าร้อน ทำให้เขาหัวใจเต้นรัว มือใหญ่คว้าสะโพกนุ่ม ยกนางขึ้นก่อนที่เอวสอบจะสอดเสยขึ้นมาจากเบื้องล่างจังหวะที่เขากดนางลงหาตัว การสอดประสานที่ลึกล้ำมากขึ้น ๆ ทำให้คนทั้งสองสั่
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status