เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา

เฉินซินเยว่ เพียงเงาจันทรา

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-06
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
37Bab
580Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เฉินซินเยว่ หญิงสาวกำพร้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยว จันทร์เสี้ยวสีดำใต้ดวงตาคู่งาม ทำให้ผู้คนต่างรังเกียจและขับไล่ไสส่ง เนื่องจากเชื่อว่านั่นคือตราของปีศาจแห่งความมืด หญิงสาวถูกชาวบ้านส่งตัวไปบูชายัญบนจิ่วซาน และในป่าลึกนั่นนางก็ได้พบกับหลางจวิน บุรุษที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล หลางจวิน ชายหนุ่มจากเผ่าพันธุ์หมาป่าแห่งจิ่วซาน กึ่งกลางหน้าผากของเขามีจันทร์เสี้ยวสีดำ เป็นคู่ครองซึ่งเกี่ยวข้องกับเฉินซินเยว่ ทั้งในอดีตกระทั่งถึงปัจจุบัน เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชะตาชีวิตของนางผกผัน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1.1 บทนำ

Implorei ao meu amigo de infância, Lucas Ferreira:

— Você vai me ajudar? Hoje em Valcrest, a única pessoa capaz de enfrentar Rafael Monteiro de igual para igual é você. Só com sua ajuda eu consigo sair dessa — fingindo minha própria morte.

Lucas Ferreira comandava a maior família da Máfia de Sintra. Para um homem como ele, forjar um acidente fatal era mais fácil do que assinar um contrato.

Mas ele não respondeu de imediato. Me encarou com aquele olhar pesado e impenetrável que eu conhecia desde criança, e perguntou:

— Mara... você realmente está disposta a abrir mão de tudo? Cinco anos de casamento. Um filho que você criou com as próprias mãos. Se fingir que morreu, perde tudo — sem volta.

Baixei os olhos para a foto que segurava.

Na imagem, Rafael carregava Theo no colo com um braço e me prendia pelo ombro com o outro — firme, possessivo, do jeito que só ele sabia ser. Mas não estava olhando para a câmera. Estava olhando para mim. Com aquele olhar baixo e macio, cheio de uma ternura que parecia não ter fundo.

Todo mundo que via aquela foto dizia a mesma coisa: que ele me amava demais para ser real.

.....

No dia do nosso casamento, ele mandou distribuir envelopes de dinheiro por cada esquina de Valcrest — queria que a cidade inteira celebrasse junto com a gente. Não foi um gesto, foi uma declaração pública. O estilo de quem nunca fez nada pela metade.

Quando Theo nasceu, o parto quase me matou. Rafael ficou dois dias e duas noites na cadeira ao lado da minha cama — sem dormir, sem comer direito, sem largar minha mão. Quando abri os olhos e o encontrei com o rosto destruído de choro, ele prometeu com voz partida que nunca mais me deixaria passar por algo assim. Que Theo seria seu único filho. Que ele não precisaria de mais nada além dele.

E cumpriu. Por mais que os negócios da família consumissem seus dias e suas noites, Rafael nunca deixou o peso de criar Theo cair sobre mim. Acordava cedo, resolvia tudo, aparecia em casa a tempo do jantar. Sempre.

Fomos tão felizes. O tipo de família que as pessoas de fora olhavam e suspiravam de inveja.

Durante cinco anos, ele me blindou do mundo. E Theo cresceu igual ao pai — do jeitinho sério e cuidadoso que só uma criança que cresce dentro de uma família como a nossa desenvolve. Ele me protegia à sua maneira, com abraços e bilhetinhos dobrados embaixo do travesseiro.

Jamais imaginei que os dois — meu marido e meu filho — fossem capazes de esconder alguma coisa de mim. Muito menos isso.

Uma lágrima quente caiu sobre a moldura da foto.

Levantei os olhos. Encarei Lucas com tudo que ainda me restava de firmeza e disse:

— Sim. Estou disposta a abrir mão de tudo. Que Mara Silveira morra diante de Rafael Monteiro — que ele assista com os próprios olhos. E que isso corte de vez qualquer lembrança que ele ainda tiver de mim.

Se não podia ir embora de cabeça erguida — que ele ao menos me visse desaparecer para sempre.

Nessa vida, eu não voltaria a cruzar com nenhum dos dois.

Lucas ficou em silêncio por um tempo que pareceu longo demais. Depois disse, com a voz de quem acabou de tomar uma decisão séria:

— Se é isso que você quer... então que seja feito.

Ele propôs um acidente de carro encenado. A data: dali a três dias — o nosso quinto aniversário de casamento.

— Mara, preciso te avisar de uma coisa — disse ele, franzindo levemente a testa. — Todo ano, nessa data, Rafael não te deixa sair do alcance dele um segundo sequer. Você tem certeza que vai conseguir uma janela para executar o plano?

Até Lucas, distante em Sintra, sabia exatamente como Rafael me cercava. Esse era o tipo de informação que circulava quando se falava de um homem com o peso que Rafael Monteiro carregava no submundo de Valcrest.

— Se ele não se afastar nenhuma vez... o plano fica cancelado — respondi com a voz rouca, estranha aos meus próprios ouvidos. — Essa será a última chance que vou dar a ele.

Com tudo acertado, voltei para a Mansão Verano carregando um cansaço que ia fundo demais para ser só do corpo.

Mal empurrei o portão e Theo veio correndo pelo corredor, segurando com as duas mãos um buquê de flores silvestres — coloridas, tortas, cheias de vida imperfeita.

— Mãe! Onde você foi? Por que demorou tanto?

Ele se jogou nos meus braços do jeito que sempre fez — sem aviso, com tudo — e estendeu as flores com um sorriso que tomou o rosto inteiro:

— Colhi essas flores com as minhas próprias mãos! Gostou?

E antes que eu respondesse, completou, inflando o peito com orgulho:

— O papai quis ajudar, mas eu não deixei. Fui eu sozinho — sou bom demais, né, mãe?

Me olhou esperando aprovação com aquela carinha que nenhuma mãe no mundo consegue resistir.

Meu coração amoleceu todo de uma vez.

Peguei ele no colo, pressionei os lábios na testa quente e disse baixinho:

— Obrigada, meu amor. Mãe adorou.

Theo saiu satisfeito, passo leve, o mundo dele em ordem.

Subi com o buquê na mão, procurando um vaso para deixar na cabeceira. Lembrei que tinha levado o vaso para a cozinha — virei para buscar.

E foi no meio da escada que ouvi, sem querer, a conversa na sala.

A voz de Rafael, séria e baixa:

— Theo, a pulseira de diamantes que você mandou encomendar com todo o seu dinheiro de mesada — onde guardou? Não era um presente para a sua mãe?

E a voz do meu filho, tranquila, natural, como se fosse a coisa mais normal do mundo:

— Não, pai. Aquela é para a tia Isabela. E o colar que você comprou hoje também — guarda pra gente levar pra ela. Foi o que a gente combinou.

Fiquei parada no meio da escada.

Olhei para o buquê torto e barato que segurava nas mãos — flores que uma criança colheu no jardim para a mãe.

Flores que, naquele momento, soaram como a pior das piadas.

Não senti raiva.

Senti apenas o silêncio pesado de quem finalmente entendeu que estava se iludindo sozinha — e que já fazia tempo.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
37 Bab
บทที่ 1.1 บทนำ
ตำบลหย่งอัน แคว้นฉินกระท่อมหลังเล็กซอมซ่อตั้งอยู่นอกหมู่บ้าน ทั้งยังอยู่ติดกับเนินเขาลูกเล็ก ซึ่งเป็นทางเดินเชื่อมต่อขึ้นไปยังจิ่วซาน หุบเขาที่สูงชันและซับซ้อนที่สุดของแคว้น กระท่อมหลังนี้นอกจากหญิงสาวอัปลักษณ์ผู้หนึ่งแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอาศัยอยู่อีกนับแต่โบราณผู้คนแคว้นฉินมักเชื่อถือในภูตผีปีศาจ ยิ่งเป็นตำบลหย่งอันซึ่งอยู่ติดกับจิ่วซาน พวกเขาก็ยิ่งงมงายจนถึงขั้นเคยจับคนส่งขึ้นไปบนเขาเพื่อบูชายัญมาแล้วค่ำคืนนี้เป็นคืนเดือนมืด ชาวบ้านหลายคนที่งมงายเชื่อถือในเรื่องของภูตผี กำลังรวมตัวกันหารืออย่างเคร่งเครียดปีนี้เกิดภัยแล้งอย่างหนัก พวกเขาต่างก็เชื่ออย่างหมดใจ ในยามที่หมอผีบอกว่าต้องส่งหญิงสาวพรหมจรรย์ให้กับหมาป่าแห่งจิ่วซาน ซึ่งเป็นผู้ปกปักแห่งพงไพรหมอผีใคร่ครวญอย่างหนัก หลังจากที่ไม่ว่าใครก็ล้วนไม่ต้องการส่งบุตรสาวของตนขึ้นไปจิ่วซาน “ข้านึกถึงสตรีผู้หนึ่ง นางนับว่าเหมาะที่สุดแล้วเพราะปีนี้นางอายุได้สิบเก้าปีเต็ม ทั้งยังเกิดในคืนเดือนมืด”“ผู้ใดหรือ!”“จะใครเสียอีกเล่า สตรีอัปลักษณ์ผู้นั้นอย่างไรเล่า”“ใคร”“หมายถึงบุตรสาวตระกูลเฉินหรือ”“ใช่ๆ เป็นนาง เฉินซินเยว่ผู้นั้น”“แต่...พวก
Baca selengkapnya
บทที่ 1.2
เสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกทำให้เฉินซินเยว่ลืมตานางขยับตัวลุกเพราะไม่คิดว่าตัวเองฟังผิด กระท่อมของนางนับเป็นสถานที่ต้องห้ามของคนในหมู่บ้าน ทั้งนี้ก็เพราะใบหน้าของนางมีปานรูปจันทร์เสี้ยว ซึ่งคนในหมู่บ้านต่างก็คิดว่านั่นเป็นตราของปีศาจ เป็นตราแห่งความชั่วร้ายที่มีแต่ความอัปมงคลเงาความเคลื่อนไหววูบเข้ามาใกล้ แต่หญิงสาวเพียงร้องได้เสียงหนึ่ง ผ้าผืนหนากลับถูกปิดลงมา นางได้แต่ดิ้นรนขลุกขลัก ในใจหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติเสียงซุบซิบกันของบุรุษหลายคน ทำให้นางตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด กระทั่งกลิ่นจางๆ บางอย่างบนผ้ากระสาเข้าจมูก สติของเฉินซินเยว่ก็ดับวูบบทสนทนาเลือนรางที่นางได้ยิน ทำให้นางได้แต่รู้สึกอดสู“ไม่ผิดตัวแน่หรือ”“จะผิดตัวได้อย่างไร ไม่เห็นจันทร์เสี้ยวนั่นหรือ”“แต่...มิใช่ว่านางเป็นสตรีอัปลักษณ์หรอกหรือ”“จะรู้ได้อย่างไร ไม่เคยมีใครเข้ามาพบปะและพูดคุยกับนางเสียหน่อย เรื่องที่นางเป็นสตรีอัปลักษณ์ก็พูดต่อๆ กันมาทั้งนั้น”“นั่นสินะ หากไม่นับว่าปานนั่นเด่นชัด เสี้ยวหน้าอีกข้างของนาง...นี่มิใช่โฉมสะคราญผู้หนึ่งหรอกหรือ”“เฮ้อ...ช่างน่าเสียดาย นางชื่ออะไรนะ”“นางแซ่เฉิน มีนามว่าซินเยว่”“ซินเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2.1 เผ่าพันธุ์หมาป่า
เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทุกทิศทุกทาง ทำให้เฉินซินเยว่ตัวสั่น เสียงนี้หาใช่เสียงของมนุษย์ นางอยู่ใกล้ทางขึ้นเขา แน่นอนย่อมรู้จักสัตว์ป่ามากมายเสียงที่ห้อมล้อมนางในยามนี้แน่นอนว่าจะเป็นสิ่งใดไปไม่ได้นอกจากจิ้งจอกแห่งขุนเขา สัตว์นักล่าที่ออกล่าเหยื่อเป็นฝูงเมื่อพบกับนักล่าในยามค่ำคืนเช่นนี้ นางมีเพียงต้องก่อกองไฟเพราะกลัวไฟ หากแต่นางจะจุดอย่างไรเล่า เพราะแม้แต่เวลาจะตั้งสติก็แทบจะไม่มีร่างเล็กก้าวถอยหลัง มือควานไปหาเกี้ยวที่เพิ่งจะก้าวออกมา แต่เฉินซินเยว่ได้แต่ก่นด่าตัวเอง ชุดเจ้าสาวสีแดงทำให้นางสะดุดล้มคะมำไปด้านหน้าอย่างแรงเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเงาดำทะมึนกลับยืนอยู่ หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบ นางเงยหน้าขึ้นมองกระทั่งพบว่าเป็นหมาป่าตัวใหญ่ เสียงคำรามในลำคอพร้อมกับเขี้ยวสีขาวแวววับ ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวในใจของหญิงสาวได้แต่อดหัวเราะด้วยความขมขื่นขึ้นมาไม่ได้ เพราะในที่สุดนางก็พบสาเหตุแล้วว่าเพราะอะไรสตรีที่ถูกส่งตัวขึ้นมาจึงล้วนหายตัวไปสิ้นเพิ่งจะก้าวออกมาจากเกี้ยว ไม่เพียงแต่เจอกับฝูงจิ้งจอกกลุ่มใหญ่ หากแต่เมื่อถอยหลังยังมาเจอเข้ากับหมาป่าสีเทาตัวมหึมาเสียงคำราม
Baca selengkapnya
บทที่ 2.2
ได้ยินดังนั้นหญิงสาวพลันมุ่นคิ้ว “ก่อนหน้านี้มีหลายคนถูกส่งมาบูชายัญ พวกนางล้วนไปที่นั่นหรือเจ้าคะ”หลางจวินชะงักก่อนหันกลับมามองนาง “บุรุษเผ่าหมาป่าของเรามีเจ้าสาวที่มีตราซึ่งถูกประทับเอาไว้ หากเจ้าหมายถึงเจ้าสาวคนก่อนๆ อาจจะใช่ พวกนางเคยถูกส่งตัวไปที่นั่น”“แต่...ทุกปีมีสตรีถูกส่งขึ้นมา”รอยยิ้มของเขาทำให้นางขนลุก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกนางว่า...ไม่ใช่ทุกคนจะมีชีวิตรอด!!!“บางครั้งความงมงายของมนุษย์ก็เข้าขั้นโง่งม ภัยธรรมชาติและโรคระบาด มิได้เกิดขึ้นเพราะเทพผู้ปกปักขุนเขาเสมอไป แต่บางครั้งกลับเป็นเพราะน้ำมือของมนุษย์” เขากล่าวออกมาเสียงเรียบ“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”“โรคระบาดเกิดขึ้นเพราะความเลินเล่อและความมักง่าย อุทกภัยเกิดขึ้นเพราะพวกเขาตัดไม้บนเขาจนเหี้ยน เช่นนี้ยังโทษว่าเป็นเพราะเทพเจ้าพิโรธได้อีกหรือ”เฉินซินเยว่รับฟังด้วยท่าทีสงบ นางเองก็เคยคิดว่าชาวบ้านช่างงมงาย หากแต่วันนี้นางกลับได้พบกับเขา หลางจวิน บุรุษผู้ลึกลับซึ่งปรากฏตัวท่ามกลางป่าเขามืดมิด“แล้วครั้งนี้ที่พวกเขาส่งข้ามาเล่าเจ้าคะ”“เจ้ามาเพราะต้องมา” หลางจวินกล่าวจบก็หันกลับไป มือใหญ่จับจูงมือของหญิงสาวให้ออกเดิน
Baca selengkapnya
บทที่ 2.3
“ข้ายังอยากให้นางช่วยเรื่องพิธีต่างๆ อย่าคิดมาก”เขากล่าวเสียงเรียบ หากแต่ดวงตาอ่อนโยนลงหลายส่วน ในใจพึงพอใจไม่น้อยที่นางเข้าใจอะไรง่ายๆ โดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยอะไรมากเผ่าหมาป่าหาได้แตกต่างจากมนุษย์ พวกเขาทุกคนล้วนมีรูปลักษณ์และใช้ชีวิตเช่นกันกับมนุษย์ หากไม่จำเป็นพวกเขาก็จะไม่เปลี่ยนร่างกลับเป็นหมาป่า ด้วยเพราะเคยชินกับการใช้ชีวิตในรูปแบบนี้มาหลายชั่วคนแล้วเคหาสน์หงเล่อเป็นศูนย์กลางการค้าขาย เบื้องหน้าการซื้อขายคึกคัก เบื้องหลังกลับมีสตรีนางหนึ่งเป็นผู้กุมบังเหียนความยิ่งใหญ่...จือหลานสตรีผู้ซึ่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเคหาสน์หงเล่อ นางเป็นมนุษย์อีกหนึ่งคนที่เพิ่งเข้ามาอยู่ที่ป๋ายหลาง หากแต่กลับสามารถทำให้เมืองป๋ายหลางกลับกลายมาเป็นศูนย์กลางของการค้าขายของเผ่าหมาป่าขึ้นมาได้“มาถึงกันแล้วหรือ”“ผู้นี้คือมู่หย่งจวิน สหายสนิทของข้า” หลางจวินแนะนำบุรุษที่เอ่ยทัก นางย่อกายให้อีกฝ่าย จากนั้นจึงมองไปยังสตรีเบื้องหลังเขา“นั่นคือฮูหยินของเขา จือหลาน ทั้งสองท่านนางก็คือคู่หมายของข้า เฉินซินเยว่”“เป็นดวงจันทร์ดวงน้อยที่ส่องสว่างด้วยความสุขสมชื่อจริงๆ” จือหลานเดินเข้ามากุมมือหญิงสาวเอาไว้“ในท
Baca selengkapnya
บทที่ 3.1 คืนวิวาห์
การไหว้ฟ้าดินที่ไร้ซึ่งแขกเหรื่อ กลับไม่ได้ทำให้เฉินซินเยว่รู้สึกเคว้งคว้าง ตรงกันข้ามนางกลับรู้สึกยินดียิ่งนัก มือที่กุมมือนางบีบเล็กน้อยจือหลานกระซิบบอกให้นางหายเกร็ง ทั้งยังคอยแนะนำขั้นตอนต่างๆ ให้นางในยามที่รู้สึกว่านางทำอะไรไม่ถูก“หนึ่งคำนับฟ้าดิน!” เสียงของจือหลานดังก้อง“สองคำนับบุพการี” มู่หย่งจวินยิ้มกว้างเพราะเขาทำหน้าที่เป็นทั้งบิดาและมารดาของบ่าวสาว“สามบ่าวสาวคำนับกันและกัน!”เฉินซินเยว่ที่มีผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกพยุงเข้าไปในห้องหอซึ่งตบแต่งด้วยกลิ่นอายมงคล เดิมทีนางไม่เคยใฝ่ฝันถึงการแต่งงานมาก่อน ดังนั้นจึงไม่หวังว่าจะมีแขกเหรื่อมากมายหรืองานแต่งงานใหญ่โตจือหลานทำหน้าที่อบรมเรื่องสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมกับนางด้วยน้ำเสียงเอื้ออารี เฉินซินเยว่รับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ กระทั่งอีกฝ่ายยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้นาง“นี่เป็นขุมทรัพย์ล้ำค่าเชียวนา เจ้าอย่าเห็นว่าข้าเป็นสตรีที่ลุ่มหลงเรื่องนี้จนหมกมุ่น ข้าเห็นว่าทั้งเจ้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ ทั้งยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์หมาป่า ดังนั้นจึงอยากให้การแต่งงานราบรื่น”หนังสือภาพเล่มนั้นทำให้นางหน้าแดงก่ำ เพราะมันคือตำราหยินหยาง ซึ่งเต็มไปด้ว
Baca selengkapnya
บทที่ 3.2
เขาเอ่ยหลังจากผละใบหน้าออก มือใหญ่คว้าคันชั่งมาเปิดผ้าคลุมขึ้น ใบหน้างดงามที่ผ่านการแต่งหน้าอย่างประณีต เรียกรอยยิ้มหล่อเหลาของเจ้าบ่าวออกมาเฉินซินเยว่มองรอยยิ้มของเขาด้วยท่าทีเลื่อนลอย ใบหน้าดุดันนั้นราวกับอ่อนโยนลงหลายส่วน ในยามที่เขายิ้มแย้มให้นางขณะที่คิดก็ถูกเขาอุ้มตัวลอยขึ้น ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบา “ตัวเบาถึงเพียงนี้ ตัวเล็กเหลือเกิน คงต้องให้กินให้มากหน่อย”นางแอบกลั้นหัวเราะ เพราะประโยคนั้นดูเหมือนเขาจะพูดกับตัวเอง กระทั่งถึงโต๊ะที่มีอาหารมงคลมากมายละลานตา หลางจวินนั่งลงพร้อมกับวางนางลงบนตักเฉินซินเยว่ขัดเขินอยู่บ้าง หากแต่ทันทีที่นางนึกถึงคำพูดของจือหลาน นางก็คล้อยตามเขาโดยดี“อาหารพวกนี้ต้องแบ่งกันคนละครึ่งเจ้าค่ะ เป็นอาหารมงคลสำหรับบ่าวสาว พี่จือหลานบอกข้าว่าพวกท่านกินได้ทั้งอาหารมนุษย์และอาหารแบบ...”“หมาป่า...” ดวงตาของเขาพราวระยับ“อยากรู้หรือไม่ว่าอาหารของเผ่าพันธุ์หมาป่าเป็นแบบใด”ไม่พูดเปล่าเขากลับเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ มือทั้งสองข้างที่กอดรัดเอวอรชรลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งเฉินซินเยว่ขัดเขินจนทำอะไรไม่ถูก “คือ... พี่จือหลานบอกว่าท่านเอาแต่ดื่มสุรา กินอะไรสักหน่
Baca selengkapnya
บทที่ 3.3
สาบเสื้อด้านหน้าถูกแหวกออก หลางจวินพรมจุมพิตลงไปยังลาดไหล่ สองขากางออกพร้อมกับบังคับให้ท่อนขาเพรียวที่พาดอยู่เปิดออกกว้าง ไม่นานเสื้อของนางก็ถูกดึงร่นลงตามลาดไหล่ ร่างของเฉินซินเยว่หลงเหลือเพียงเอี๊ยมและกางเกงแพรเนื้อนุ่มริมฝีปากร้อนผ่าวไล้วน ปลายลิ้นร้อนลวกยังคงลากไล้ไปตามลำคอขาวผ่อง มือใหญ่บัดนี้สอดเข้าไปในเอี๊ยม กอบกุมบีบเคล้นความอ่อนนุ่ม ทำให้ร่างอรชรแอ่นหยัดด้วยความหวิวไหวเอี๊ยมสีแดงปลิวหาย กางเกงถูกดึงร่น มือใหญ่ข้างหนึ่งไล้วนลงไปยังต้นขาเพรียวเนียนนุ่ม ส่วนอีกข้างก็รั้งใบหน้านวลให้แหงนเงยขึ้นมารับจุมพิตลึกล้ำรุกเร้ากายเล็กสะท้านไหวกับสัมผัสของเขา นางร้อนวูบวาบไปทั้งกายกับสัมผัสอันแนบชิดและเร่าร้อน กระทั่งมือที่ไต่วนสัมผัสแตะต้องยังจุดเร้นลับกลางกาย ร่างเล็กจึงสะดุ้งเฮือกท่อนขาเนียนหนีบเข้าหากัน หากแต่เขาไหนเลยจะยินยอม สองขานำทางบีบให้นางเปิดอ้า มือหนึ่งกดน้ำหนัก ไม่นานปลายนิ้วใหญ่ก็สามารถจุ่มจ้วงเพื่อเปิดทางร่างหอมกรุ่นอ่อนระทวย ลมหายใจของนางหอบโยน แต่เขากลับปลอบโยนด้วยจุมพิตที่ประพรมไปยังข้างแก้ม เสียงครางหวานแว่วทำให้ลมหายใจของหลางจวินหอบหนัก ปลายนิ้วของเขาเริ่มขยับ ยิ่ง
Baca selengkapnya
บทที่ 3.4
จุมพิตไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ กระทั่งเข้าครอบครองปลายยอดสีหวาน ริมฝีปากร้อนขบกัดดูดดึง มือหนึ่งก็กอบกุมบีบเคล้น เมื่อได้ยินเสียงครวญเล็ดลอด เอวสอบก็ดันกายเข้าหานางจนสุดทางเสียงหวีดร้องดังขึ้น หลางจวินจุมพิตปลอบประโลม เอวสอบกดลึกและตรึงนางเอาไว้ไม่ให้ขยับ“อา....” เขาคำรามออกมาอย่างซาบซ่านมองดูใบหน้านวลแดงก่ำ คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตาที่หลับแน่นมีน้ำตาหลั่งริน หลางจวินก็กดหน้าผากลงไปหาหน้าผากนวล “เยว่เอ๋อร์ เจ้าช่างให้สัมผัสที่วิเศษยิ่ง”นางลืมตามองเขาทั้งน้ำตา ความเจ็บยังคงเต้นตุบ หากแต่คลายลงเพราะเขาเกร็งแน่นไม่ขยับ มือน้อยทั้งสองข้างเผลอจิกลงยังลาดไหล่หนั่นแน่น นางมั่นใจว่าเพิ่งจะเผลอทำเขาเป็นแผลมือใหญ่ลูบไล้ร่างเนียน กระทั่งสอดเข้าไปกอบกุมสะโพกนุ่ม และเพราะอย่างนั้นจึงทำให้กลางกายที่สอดประสานเกิดระลอกความวาบหวามเฉินซินเยว่ครางเสียงหวาน นางหลับตาพร้อมกับแอ่นกายขึ้นหาเขาโดยไม่รู้ตัว กระทั่งร่างใหญ่เริ่มขยับนางเองก็หวิวไหวจนสั่นสะท้านหลางจวินไม่รีรอเมื่อรับรู้ว่านางคล้อยตาม เขาเริ่มขยับช้าๆ มือที่กอบกุมสะโพกนุ่ม ยกให้นางตอบรับสัมผัสที่กดลึก เสียงครวญของทั้งสองดังประสาน ความสุขสมกับสัมผัส
Baca selengkapnya
บทที่ 4.1 ผูกผมร่วมชะตา
มือใหญ่ทั้งสองข้างกดสะโพกนิ่มให้นางตอบรับจังหวะสอดแทรก ความกล้าแกร่งของเขากระทั้นเข้าหาความอ่อนนุ่มเป็นจังหวะเชื่องช้า และนั่นยิ่งทำให้ความหวิวไหวซาบซ่านสั่นคลอนเฉินซินเยว่นางจุมพิตตอบรับเขาอย่างเต็มใจ เอวอ่อนเริ่มแอ่นเข้าหาเขาโดยที่นางเองก็ไม่อาจห้ามความเร่าร้อนของเขาแผดเผานางจนแทบละลาย ความสุขสมอาบย้อมกายนางจนเต็มตื้น กายแกร่งของเขาเหยียดขยายร่างอ่อนนุ่ม ตีตราทั่วทุกอณูของนางให้เป็นของเขา ครอบครองทั่วตารางของร่างเนียนนุ่มอย่างหลงใหลในถังน้ำร้อนหลางจวินวางนางลงบนตัก วางเฉินซินเยว่ลงคร่อมความกล้าแกร่งร้อนเร่า นางอ่านเจอว่าท่วงท่านี้บุรุษจะชมชอบเป็นพิเศษ เนื่องจากพวกเขารู้สึกว่าการสอดประสานจะลึกล้ำจนซาบซ่านไปทั้งกายเฉินซินเยว่กดเขาเอาไว้ใต้ร่างด้วยท่าทีเงอะงะ นางยกกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนนั่งลงครอบครองเขาด้วยจังหวะที่เขาเองก็ช่วยนางหยัดรับความสุขสมในทุกจังหวะทำให้เขาสะท้าน เจ้าร่างงามที่กดความแข็งขึงของเขาด้วยความเร่าร้อน ทำให้เขาหัวใจเต้นรัว มือใหญ่คว้าสะโพกนุ่ม ยกนางขึ้นก่อนที่เอวสอบจะสอดเสยขึ้นมาจากเบื้องล่างจังหวะที่เขากดนางลงหาตัว การสอดประสานที่ลึกล้ำมากขึ้น ๆ ทำให้คนทั้งสองสั่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status