All Chapters of เฝ้ารัก LEO: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21 โลกอีกด้านของลีโอจากวันที่ยี่หวาได้ทานอาหารสุดหรูและแพงที่สุดในชีวิตก็ไม่ได้เจอลีโออีก ล่วงเลยเข้าวันที่สามที่ชายหนุ่มหายหน้าไม่โทรหาหรือส่งข้อความบอก คนที่อยากคุยรายละเอียดเรื่องสมัครเรียนก็ได้แต่เฝ้ารอ ไม่กล้าโทรถามเพราะกลัวล้ำเส้นสร้างความไม่พอใจให้แก่อีกฝ่ายแม้พักหลังเขาจะใจดีมากขึ้น แต่ก็ใช่ว่าเธอจะทำอะไรตามอำเภอใจได้โดยที่ไม่คำนึงถึงสถานะ ยี่หวาย้ำกับตัวเองอยู่เสมอว่าเป็นแค่เด็กที่เขาเลี้ยงไว้ในบ้าน ไม่ได้มีตัวตนในชีวิตของเขา รอเวลาแค่เขาเบื่อเธอก็จะถูกเขี่ยออกจากวงโคจร“ทำไมมานั่งตรงนี้ล่ะหวา” ทิพย์ถามขึ้นเมื่อเดินสำรวจความเรียบร้อยก่อนกลับห้องเพื่อพักผ่อน“หวารอคุณลีค่ะ” เด็กสาวที่นั่งอยู่บนพื้นทางเดินเข้าบ้านพูดด้วยรอยยิ้ม“จะสองทุ่มแล้วคุณเขาคงไม่กลับ ป้าว่าหวาไปพักเถอะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอรออีกหน่อย หวามีเรื่องจะคุยกับคุณเขาน่ะค่ะ ”“เอางั้นก็ได้ แต่อย่ารอนานล่ะ หัวค่ำแบบนี้ยุงชุม เดี๋ยวถูกกัด ขาเป็นรอยจะไม่สวยเอานะ”ทิพย์มองยี่หวาที่ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้น อาจเพราะอยู่ดีกินดีและได้รับข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงที่ลีโอประโคมซื้อมาให้เลยส่งให้เด็กสาวดูน่ามองกว่าเมื่อ

บทที่ 23 รสชาติหมูกระทะ NC“จัดการเลย”ลีโอพูดเปิดทางให้ทิพย์กับองศาที่นั่งทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกให้เริ่มทานอาหารตรงหน้า ทั้งสี่นั่งล้อมวงอยู่ในซุ้มหน้าบ้านพักคนงานโดยมีเตาหมูกระทะตั้งอยู่ตรงกลาง ขาดก็แต่ยุทธที่ต้องอยู่เคลียร์งานแทนลีโอที่บริษัท“ผมขอตัวดีกว่าครับ”องศานั่งอึดอัดพูดอย่างเกรงใจ ปกติลีโอค่อนข้างถือตัวไม่เคยให้ใครร่วมโต๊ะอาหารหากไม่ใช่คนสนิท แต่ตอนนี้เจ้านายกลับนั่งถือตะเกียบมองกระทะบนเตาเขม็งอยู่ตรงนี้ เป็นอะไรที่เกินคาดเขาตั้งตัวไม่ทัน ไม่รู้ว่าไปโดนตัวไหนมาพักนี้ถึงทำอะไรแตกต่างไปจากเดิม อย่างวันนี้ก็ทิ้งงานโดยไม่มีเหตุผล“กินสิ ไม่ต้องเกรงใจ”บอกไม่ต้องเกรงใจ แต่ทำหน้านิ่งขรึมเนี่ยนะใครมันจะกล้า องศาจึงสบตากับยี่หวาเพื่อขอความช่วยเหลือ“มา ๆ หวาขอเป็นคนเปิดเลยดีกว่า ลุยแล้วนะคะ”ยี่หวาคีบหมูในชามลงกระทะที่ร้อนได้ที่เสียงหมูสดกระทบกับความร้อนทำให้ลีโอมองอย่างขยาด เพราะไม่เคยทานอะไรประเภทนี้มาก่อน ยิ่งช่วงโหมทำงานหนักเขามักเลี่ยงอาหารปิ้งย่างเพราะทำมันให้ไม่สบายท้อง“องศา”ทิพย์พยักหน้าให้องศาลงมือ เขาเหลือบมองเจ้านายหนุ่มจากนั้นก็ตัดสินใจคีบหมูลงย่างบนกระทะฝั่งตัว

บทที่ 25 แค่สนอง NC“ได้ข่าวว่าแกโดดงานบ่อย”คุณรามิลประมุขของบ้านถามลูกชายเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องอาหารส่วนตัวสุดหรูร้านดัง ลีโอถูกเรียกพบกะทันหันในวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุด ชายหนุ่มจึงมีสีหน้าไม่พอใจแต่ไม่ได้แสดงอาการมากนัก“ครับ”“จะไม่อธิบายอะไรหน่อยเหรอ”“คนของพ่อคงรายงานหมดแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำ” ลีโอใช้มีดหั่นเนื้อสีสวยเป็นชิ้นพอดีคำวางบนจานคุณรามิลพร้อมตอบน้ำเสียงปกติ“จะเลี้ยงเด็กกี่คนฉันไม่ว่า แต่อย่าเสียการเสียงานเพราะผู้หญิงที่เลี้ยงไว้ มันดูไม่มืออาชีพ”“ผมก็มีพักร้อนเหมือนพนักงานทั่วไป” ลีโอหน้านิ่งไม่แสดงความรู้สึก ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่สองพ่อลูกที่มีทุกอย่างคล้ายกันราวกับแกะปฏิบัติต่ออีกฝ่าย เรื่องนี้จึงไม่เป็นปัญหาต่อการพูดคุย“แกจะพักร้อนตอนมีประชุมผู้ถือหุ้นไม่ได้ อย่าหลงเด็กจนเสียงานใหญ่ ผู้หญิงแบบนั้นมีถมเถอย่าถลำตัวจนโงหัวไม่ขึ้น” คุณรามิลเสียงเข้มสายตาผู้สูงวัยเริ่มแสดงออกถึงความเด็ดขาด“พ่อไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องส่วนตัวของผม เราตกลงกันแล้ว”“ฉันยุ่งแน่ ถ้าเรื่องส่วนตัวของแกทำให้งานในบริษัทมีปัญหา ถ้าอยากมีพื้นที่ส่วนตัวก็อย่าทำ

บทที่ 27 พักผ่อน NCตั้งแต่วันเกิดยี่หวาก็ไม่ได้กลับบ้านเพราะลีโอให้เธอพักอยู่กับเขาที่คอนโดจนถึงวันเสาร์ และตอนนี้ร่างเล็ก ๆ ก็กำลังวิ่งหน้าตั้งลงไปยังทะเลอย่างร่าเริงพร้อมกับกรี้ดกร๊าดจนน่ามันเขี้ยวสำหรับคนตัวโตที่เดินตามมาติด ๆ“สดชื่นที่สุด ทะเลของยี่หวา” ท่าทางดี้ด้ากระปรี้กระเปร่าของเด็กสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวยาวคลุมเข่า ทำให้ทิพย์กับองศาที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลยิ้มตามไปด้วย “แดดแรงไปบ้านพักก่อนเถอะ ที่นั่นมีหาดส่วนตัวน่าจะดีกว่าที่นี่นะฉันว่า” ลีโอเดินเข้าใกล้ยี่หวาที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ในน้ำทะเลลึกแค่ข้อเท้า“ไม่ค่ะ หวาอยากเล่นน้ำตรงนี้ มีคนเยอะ ๆ ยิ่งสนุก” ยี่หวาตอบอย่างเอาแต่ใจจนลีโอต้องเข้ามาสวมกอดร่างบางทางด้านหลังแล้วกระซิบข้างหูเบา ๆ“ถ้าไม่อยากถูกตีก้นลายก็อย่าดื้อ ฉันพูดอะไรให้ฟังมั้ง”ไม่พูดเปล่าเขายังบีบหน้าอกอวบใหญ่ของเธอโดยไม่อายผู้คน จนยี่หวาต้องรีบดึงออกแล้วหันเข้าหาเป็นฝ่ายสวมกอดเขาไว้เสียเอง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่งเพียงบางๆ ซุกซบเข้าหาอกกว้างเช่นเคย ลีโอก็แต่ได้ถอนหายใจเพราะสู้พลังความอ้อนของยี่หวาไม่ไหว“หวาอยากเล่นน้ำ คุณลีอย่าใจร้ายสิคะ หวาไม่ได้ม

บทที่ 29 สามขบวนยี่หวาใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยเป็นเวลากว่าสามเดือน แม้ช่วงแรกจะค่อนข้างอึดอัดกับคำติฉินนินทาแต่พอเวลาผ่านไปทุกอย่างก็เริ่มปกติเมื่อมีข่าวใหม่มากลบข่าวของเธอ ชีวิตในแต่ละวันผ่านไปด้วยความเงียบเหงา นอกจากแชทรายงานประจำวันเธอกับลีโอก็ไม่มีปฏิสัมพันธ์นอกเหนือจากนี้ เขาไม่เคยกลับบ้านหลังจากเกิดเรื่อง ไม่เคยตอบแชท ไม่เคยโทรหา มีเพียงข้อความแจ้งเงินเข้าที่ถูกโอนจากบัญชีส่วนตัวของเขาทุกวันสิ้นเดือน ลีโอยังคงจ่ายเงินให้แม้ยี่หวาไม่ได้ทำงานในบ้านก็ตาม นั่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอหวังลึก ๆ ว่าเขายังไม่ลืมและเธอยังมีเขาอยู่ช่วงแรกยี่หวาร้องไห้ทุกวันเพราะผิดหวังและเจ็บปวดกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ กว่าจะรู้ตัวก็ถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น ฉะนั้นการถูกเขากันออกจากชีวิตจึงเป็นเรื่องที่เด็กสาวอย่างเธอจัดการได้อย่างยากลำบาก ทั้งความรู้สึกและการใช้ชีวิตที่เปลี่ยนไปมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำใจ ยอมรับว่าโหยหาอยากคุยอยากเจอแต่เป็นความรู้สึกของเธอเพียงฝ่ายเดียว“หน้าเศร้าอีกแล้ว คิดถึงคุณคนนั้นอีกแล้วเหรอ”เพลงพิณแตะมือยี่หวาขณะนั่งอยู่โรงอาหารตอนพักเที่ยง ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนปรั