All Chapters of เมื่อเด็กเอ็นทะลุมิติมาเป็นภรรยายุค 80: Chapter 1 - Chapter 10

แนะนำตัวละคร หลินหลิน/จางลี่หลิน เด็กเอ็นงานดีคนสวยที่ทะลุมิติมาในยุค 80 มากกว่านั้นคือมีสามีที่กลับมาเยี่ยมแค่ปีละครั้ง และที่น่าด่ากว่านั้นคือรังเกียจสามีตัวเอง หาทางหลบหลีกสามียิ่งกว่าหนีโจรหนีปีศาจ จึงถูกปล่อยปละละเลยให้อยู่กับแม่เลี้ยงและน้องสาวของสามี ที่หนึ่งวันหาเรื่องจางลี่หลินได้ทุกนาที เหอะ แม่ผัวน้องผัวเหรอ ไม่ใช่แม่หลินหลินนี่คะ! ใครด่ามาก็อย่าฝันจะได้เดินเชิดหน้าผ่านไปง่าย ๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่มีใครด่าหลินหลิน แล้วเดินกลับไปแบบไม่ถูกเอาคืน! “สามีคะ หนู ฮึก ขอไปอยู่ที่อื่นเถอะนะคะ ฮึก ที่นี่ไม่มีใครอยากให้หนูอยู่ หนูสู้รบกับคนอื่นไม่ไหว” คุยกับสามีVS “ปากว่างมากเหรอคะ เป็นแค่แม่เลี้ยงกล้ามาสั่งเมียเจ้าของบ้าน มารยาทมันเสื่อมตามหนังหน้าหรือไง ถึงว่าลูกสาวดูเหมือนคนไม่มีการศึกษาเพราะมีแม่เป็นตัวอย่าง” คุยกับแม่เลี้ยงสามี ไป๋ถังซาน นายทหารที่นาน ๆ กลับบ้านมาสักครั้ง เขาต้องรับเด็กสาวเข้ามาในฐานะภรรยาเพราะความจำเป็น ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก บวกกับสายตารังเกียจเดียดฉันท์จากภรรยาไป๋ถังซานจึงไม่คิดบังคับขืน

หลินหลินนั่งทบทวนเรื่องราวของตัวเองกับสามี ไป๋ถังซานต้องรับจางลี่หลินเข้ามาเป็นภรรยา หญิงสาวถูกแกล้งจนจมน้ำ เขาลงไปช่วยและอุ้มร่างเปียกโชกกลับบ้านเพราะสงสาร ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังย่อมต้องเกินเลย นั่นคือความคิดของชาวบ้านทั่วไป ไป๋ถังซานจึงยอมรับหญิงสาวเข้ามาดูแลในฐานะภรรยา จางลี่หลินที่เป็นเด็กกำพร้าที่มาจากบ้านนอก อยู่อย่างเจียมตัว ด้วยรู้ว่าตนเองนั้นไร้ที่พึ่งพา พ่อแม่จากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ทำงานแลกแต้มพอประทังชีวิต เมื่อเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งจึงอยากมาหางานในเมืองทำ ทว่ายังไม่ทันได้สมัครงานก็ถูกแกล้งตกน้ำเสียก่อน เมื่อเข้ามาอยู่ในบ้านแม่กับน้องสาวสามีก็รังเกียจ พูดจาดูถูกว่าเป็นเพียงคนบ้านนอก หวังจับคนรวย ทั้งที่ความจริงจางลี่หลินไม่เคยอยากเข้าใกล้สามีเลยแม้แต่นิด เขากลับมาบ้านปีละครั้งก็หนีไปนอนกับป้ามู่ฮวาเพื่อหลบหน้า กรี๊ด!!!! หลินหลินอยากกระชากตัวเองในอดีตมาถามว่า ‘มึงเป็นเชี่ยอะไรคะ นั่นคนหล่อค่ะ มึงดูไม่ออกจริงเหรอ!’ สภาพแวดล้อมสำคัญกับมนุษย์เรามากจริง ๆ ในอดีตจางลี่หลินเจียมตัวอะไรขนาดนั้น ผู้หญิงคนนี้โง่เกินไปแล้ว สามีรวยทรงแซ่บ

สิ่งแรกที่หลินหลินจะทำทันทีเมื่อมาถึงตลาด นั่นคือการโทรหาสามี เธอรอสายไม่นานก็มีคนในค่ายทหารรับ เพียงแจ้งว่าเธอคือภรรยาของไป๋ถังซาน ทหารนายนั้นก็รีบไปตามสามีมาคุย หลินหลินใจเต้นรัว ในความทรงจำความสัมพันธ์ของคนทั้งสองห่างเหิน จนแทบเป็นคนอื่น “สวัสดีครับ ไป๋ถังซานพูด” ปลายสายเอ่ยด้วยเสียงแข็งกระด้าง หลินหลินพอเข้าใจแล้วว่าทำไม จางลี่หลินถึงได้กลัวสามีตัวเองนัก นอกจากรูปลักษณ์ภายนอก ไป๋ถังซานยังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอีกด้วย “สะ สามีคะ ฉันจางลี่หลินเองนะคะ” หลินหลินรู้สึกได้ว่าเสียงตัวเองสั่นเครือเล็กน้อย คนอะไรน่ากลัวจัง “มีธุระอะไร” น้ำเสียงคล้ายจะอ่อนลง เขาถามภรรยาในปกครองกลับ ตลอดสามปีมานี้ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะทักเขาก่อน หนีได้เป็นหนี เขากลับบ้านแค่ปีละครั้ง จางลี่หลินไม่เคยแสดงท่าทางยินดี เอาแต่หลบหน้าหลบตา เขาเองก็ไม่อยากบังคับจิตใจใคร จางลี่หลินอายุยังน้อย คงไม่อยากแต่งงานกับคนอายุมากแบบเขา สี่สิบห้ากับสิบเก้า ดูอย่างไรก็เหมือนพ่อกับลูกมากกว่า “สามีจะกลับมาถึงบ้านกี่โมงคะ ฉันจะทำอาหารรอ” เธอเอาเสียงอ้อนเข้าสู้

หลินหลินสำรวจชุดกับใบหน้าที่แต่งอย่างประณีตอย่างพึงพอใจ ชุดกี่เพ้าสั้นแขนกุด ตรงหน้าอกถูกเปิดราวกับชุดหญิงในโรงน้ำชา ตอนแรกโมโหจนเลือดขึ้นหน้าที่อันเมิ่งเหยาหาทางกลั่นแกล้งร่างนี้ทุกทาง ถึงขนาดให้แต่งตัวแบบนี้รับแขก คอยเสิร์ฟน้ำเตรียมอาหาร ไอ้พวกที่มาเยี่ยมก็หวังเคลมเธอทั้งนั้น น่าโมโหที่สุด! หญิงสาวสลัดความขุ่นมัวทิ้ง เธอแอบลอบมองท่าทางเย็นชาของสามีด้วยใจเต้นรัว เขาขอไปล้างหน้าในห้อง หลินหลินจึงไม่ได้ตามติดเขาทุกฝีก้าว อย่างไรเสียเขาก็ไม่รอดหรอก เธอไม่ปล่อยโอกาสหลุดมือแน่… “เปลี่ยนชุด” เรือนกายใหญ่ออกมาจากห้องน้ำ เขามองสำรวจภรรยาครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนออก จากนั้นสั่งเสียงห้วน หลินหลินแอบหน้าชาเพราะอีกฝ่ายไร้ทีท่าสนใจ เขาคงไม่คิดว่าเธออ่อยหรอกนะ ฮือ แบบนั้นก็แย่สิ เขาต้องมองเธอในทางไม่ดีแน่เลย “ไม่ได้หรอกค่ะ แม่สามีสั่งไว้ว่าเวลามีแขกหรือคนสำคัญมาที่บ้าน หนูต้องใส่ชุดพวกนี้” หญิงสาวหาทางเอาตัวรอด เธอพูดทุกอย่างตามที่เห็นในความทรงจำ แม่เลี้ยงสามีแทบจะถวายเธอให้พวกที่ชอบมาเยี่ยม โดยเพราะฉางเกอ ชายสูงวัยที่มัก

อันเมิ่งเหยาพยายามสงบจิตใจ ยืนประกบป้ามู่อย่างใจเย็น อีกไม่นานไป๋ถังซานลงมาจะได้ไม่ว่าตนได้ ลูกเลี้ยงคนนี้ไม่ได้ชื่นชอบเธอนัก หากลงมาไม่เห็นว่าทำตามที่สั่งก็เกรงว่าจะผิดแผน ร่างผอมบางรีบเดินมาด้วยสีหน้าสดใส ทว่ากวาดตามองโดยรอบกลับไม่พบเจ้าของบ้านตามที่หวัง ใบหน้าสวยเริ่มเปลี่ยน “คุณไป๋ละคะแม่” อันเมิ่งเซี่ยมองหาเท่าไหร่ก็ไม่พบ เธอเตรียมเอาอกเอาใจเขาอย่างดี ทว่าไป๋ถังซานหายไปแล้ว “โดนนังบ้านนอกลากขึ้นห้องไปแล้ว มันร้ายกาจมากจนแม่คาดไม่ถึง” จากพยายามไม่โมโห อารมณ์ขุ่นมัวก็กลับมาอีกระลอก นึกถึงท่าทางใสซื่อของจางลี่หลินก็เดือดดาล ตลอดเวลาที่ผ่านมาคงแอบซ่อนความร้ายกาจไว้ เธอพลาดเองที่เลี้ยงมันไว้ในบ้าน คอยหาผลประโยชน์จากหน้าตาของมัน ทว่าตอนนี้จางลี่หลินกำลังกลายเป็นพิษภัยที่ควรกำจัด “น่าโมโห เงินมันก็เอาไปแล้ว ยังมีหน้ามายั่วยวนคุณไป๋ ช่างไม่รู้จักเจียมตัว” อันเมิ่งเซี่ยยังอดเสียดายเงินที่แม่คืนให้กับมันไปไม่ได้ เงินนั้นไม่ใช่น้อย “ตอนนี้มันรู้มาก เห็นท่านนายพลมีเงินมันก็หวังจับเขา เราต้องรีบกำจัด” ในเมื่ออยู่ดี ๆ ไม่ชอบก็ไม่จำ