Todos os capítulos de เมื่อเด็กเอ็นทะลุมิติมาเป็นภรรยายุค 80: Capítulo 21 - Capítulo 30

สาบานได้ว่าตลอดชีวิตไม่เคยพบพานกับความรู้สึกเช่นนี้ ความโมโหแบบไร้เหตุผล คละเคล้าไปด้วยความเจ็บหน่วงในอกสลับกับเสียใจที่ภรรยายอมรับของจากชายหนุ่มอีกคน ยามเห็นรอยยิ้มหวานของภรรยามอบให้ผู้ชายคนอื่น มากกว่านั้นคือเกลียดชังเหยียนซ่งอย่างไม่มีเหตุผล นายทหารอย่างเขาพบพานศัตรูและพวกคนชั่วมามาก แต่ไม่เคยอยากฆ่าใครเท่ากับเพื่อนภรรยาคนนี้ ในแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งความหวั่นเกรงในอำนาจเขา พนักงานอย่างนั้นใจกล้ามาก หากเป็นชาวบ้านธรรมดาคงไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นการอยากฆ่าอีกฝ่ายก็ดูรุนแรงมากเกินไป ความรู้สึกเช่นนี้เขาไม่เคยรู้จัก ไม่รู้ว่าคืออะไร รู้แค่ว่ามันทรมานจนไม่มีอารมณ์จะตอบหรือพูดคุยกับภรรยาในตอนนี้ ทว่าคนตัวเล็กกลับไม่ชวนคุยต่อแต่เลือกขยับหนีแทน หลินหลินทำได้อย่างไร ไม่เห็นใจกันบ้างเลยเหรอ หรือเขามีค่าน้อยกว่าเพื่อนคนนั้น “เหยียนซ่งเหรอคะ” เธอคาดเดาเพราะไม่อยากเชื่อว่านายพลไป๋ติดใจเรื่องเพื่อนเธอ หน้าหลินหลินนิ่งค้างเมื่อได้ยินสิ่งที่สามีกล่าว อาการหมางเมินเมื่อครู่ เกิดจากการหึงหวงหรอกเหรอ

บ้านหลังใหญ่สีขาวเด่นตกแต่งสวยงามตรงหน้า ส่งผลให้หลินหลินรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่เท่าหลังเก่าแต่ดูดีกว่ามาก ทุกอย่างดูสะอาดตาและยังคงความหรูหราคลาสสิคเอาไว้ได้อย่างลงตัว บรรยากาศโดยรอบร่มรื่น ต้นไม้หลากหลายชนิดถูกจัดไว้สวยงาม บ่งบอกได้ถึงการดูแลเอาใจใส่ของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี หลินหลินอบอุ่นใจที่ต่อไปตัวเองจะได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในบ้านหลังนี้ นึกภาพสามีเลิกงานแล้วเธอเตรียมอาหารรอ รอยยิ้มหวานก็ปรากฏบนใบหน้าสวย ซึ่งไม่ต่างจากชายร่างใหญ่ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง นายพลไป๋จินตนาการภาพอยู่ร่วมกันกับภรรยาแล้วอุ่นวาบในอก ช่วงเวลาโดดเดี่ยวตลอดชีวิตได้รับการเติมเต็มเสียที “บ้านสวยมากค่ะ” เด็กสาววิ่งไปนั่งในสวนพร้อมกับมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ ความสดใสช่วยให้คนที่เคร่งเครียดกับทุกอย่างผ่อนคลายไปด้วย บางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาในหัว สิ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อนมากมายเริ่มเกิดขึ้น “ดีใจที่เธอชอบ ห้องนอนของฉันอาจไม่สวย ไว้เธออยากเปลี่ยนตรงไหนเราค่อยไปซื้อด้วยกัน” นายพลไป๋หาข้ออ้างชวนภรรยาเด็กออกไปนอกบ้าน ส่วนหนึ่งต้องการประกาศให้ผู้คนได้รับรู้ว่าเขากับภรรยาใช้ชีว

ภรรยาคนสวยตั้งใจตื่นแต่เช้าเตรียมอาหารให้กับสามี ทว่าเพราะความเหนื่อยล้าส่งผลให้ตื่นสาย สามีมาจูบก่อนไปทำงานยังงัวเงีย ได้ยินบอกว่าเย็นนี้เพื่อนจะมาทานอาหารเย็นด้วย เธออือออรับคำส่ง ๆ ตื่นอีกทีก็ไม่เจอกันแล้ว สาเหตุก็มาจากเมื่อคืนเขาปลุกเธอขึ้นมาเพื่อขอให้ลงโทษ ปฏิเสธอย่างไรก็ไม่ยินยอม กว่าจะได้พักก็ค่อนคืน ลากเธอสำรวจห้องนอนทุกจุด ทั้งยังทิ้งท้ายเอาไว้ว่าพรุ่งนี้จะพาสำรวจห้องอื่น ๆ ในบ้าน คนผิดคือไป๋ถังซานคนเดียว! หลินหลินสำรวจความเรียบร้อยภายในบ้าน นำดอกไม้เข้ามาใส่แจกัน จากนั้นก็นั่งวาดแบบชุดเดรสให้สามีดู เธอทำเรื่อย ๆ หลากหลายรูปแบบ ทั้งเดรสสั้นและยาว กางเกงยีนเอวสูงสำหรับผู้หญิงอีกสองสามแบบ จากการออกไปทานข้าวเมื่อวาน คนปักกิ่งแต่งตัวดีมากทีเดียว เพียงแค่ปรับอีกเล็กน้อยก็ได้ชุดน่ารักสำหรับผู้หญิงยุคนี้ เธอเลือกจะใช้ผ้าชีฟองสีหวานในการทำชุดเพราะช่วยให้ดูน่าทะนุถนอม รูปแบบเสื้อผ้าแนวน่ารักปนเซ็กซี่เล็กน้อย ไว้เธอจะลองใส่ให้สามีดูก่อน นอกจากนั้นจะใส่ออกไปเดินเล่นนอกบ้าน เพื่อสำรวจดูว่าเป็นที่ต้องการไหม เด็กสาวบิดกายเมื่อเหลือบมองไปยังนาฬิก

หลินหลินมองตัวเองในกระจกพร้อมกับหมุนตัวช้า ๆ สำรวจชุดที่ตัดเองกับมือ เกาะอกสีขาวยาวเข้ารูปส่งให้เธอดูสวยสง่า สัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนน่ามอง เนินอกสวยที่โผล่ออกมาจากเกาะอกนั้นดูเย้ายวน ทว่าไม่ได้น่าเกลียดจนเกินไป ไป๋ถังซานสวมชุดสูทสีดำเข้ารูป การตัดเย็บทำออกมาพอดีตัวไม่ใหญ่จนเกินไป ทุกการก้าวเดินจึงดูสง่าไม่เทอะทะ ทรงผมถูกภรรยาจัดแต่งให้ใหม่ เขามองตัวเองในกระจกแล้วอดชื่นชมภรรยาไม่ได้ เธอสามารถทำให้เขาดูดีขึ้นมากทีเดียว คงมีเพียงรอยแผลบนใบหน้าที่ไม่ได้ปกปิด และเขาเองก็ดีใจที่ภรรยาไม่สนใจในจุดนี้ กลับกันเธอชื่นชอบมันมากด้วย “สามีดูดีมากเลย หนูหวงจัง” เด็กสาวเดินออกมาหาสามีที่กำลังยืนรออยู่ เธอมองเขาด้วยแววตาชื่นชม ผู้ชายคนนี้ดูดีไปหมดสำหรับเธอ นายพลไป๋มองภรรยานิ่ง ใบหน้าสวยหวานบัดนี้ถูกแต่งเติมจนเขาใจสั่น ผมยาวถูกเก็บขึ้นปล่อยเพียงปอยผมด้านหน้าทั้งสองข้างเล็กน้อย นั่นทำให้ลำคอระหงอวดสายตามากยิ่งขึ้น บวกกับชุดที่เป็นเกาะอกนั้นยิ่งทำให้ภรรยาเย้ายวนน่าหลงใหล “หันมาสิ ฉันจะสวมสร้อย” เขาบอกภรรยาไม่นานเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย สร้อยเพชรถูกสวมบนตัวเด็กสาว

รอยยิ้มหวานบนใบหน้าภรรยาเพื่อน ส่งผลให้อู่หยางเกอเผลอหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว เขารู้เพียงร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เมื่อรวบรวมสติได้จึงชวนอีกฝ่ายคุย ภายในงานนี้คนเยอะมาก บริเวณนี้คนน้อยบางตาที่สุด เขาเห็นถึงความอึดอัดตอนหลินหลินเดินออกจากโต๊ะนั้น ไม่รู้ถูกใครต่อว่ามาบ้าง “พวกเขาว่าอะไรหลินหลินไหม” กระแสเสียงอ่อนโยนนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย ร่างสูงขยับเข้ามาหยิบเครื่องดื่มพร้อมทั้งชนแก้วกับเด็กสาว “พี่หยางเกอไม่ไปคุยกับเพื่อน ๆ เหรอคะ” หลินหลินส่ายหน้าก่อนจะถามเขากลับ “อะ!” เด็กสาวอุทานออกมาอีกครั้งเมื่อถูกชนจากทางด้านหลังอย่างแรง เธอที่ยืนบนรองเท้าส้นสูงเซไปด้านหน้า ข้อเท้าข้างหนึ่งพลิกจนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา “หลินหลิน!” อู่หยางเกอคว้าร่างนั้นเอาไว้ก่อน สายตาดุตวัดมองญาติด้วยความขุ่นเคือง “ขอโทษด้วย ฉันเดินไม่ระวัง” กู้เสี่ยวฮวาพูดด้วยหน้าใสซื่อ แวบหนึ่งแอบยิ้มมุมปากก่อนจะกลับมาทำหน้าปกติ “ทำอะไรรู้อยู่เต็มอก คนอย่างเธอนี่เกินเยียวยาจริง ๆ” เขาประคองอีกฝ่ายด้วยแขนข้างเดียว อีกข้างชี้หน้าญาติที่ไม่รู้สึกผิดสักนิด “ฉัน