Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 7

สวี่ม่านม่านยื่นมืออันเนียนนุ่มของเธอออกมา ลูบไล้ลงบนท่อนเอ็นของผมเบา ๆ สองสามทีทันใดนั้น ความเสียวซ่านแทบระเบิดก็พุ่งพล่านมาจากส่วนล่าง มันรู้สึกวูบวาบซาบซ่านเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่างไอ้จังหวะการลงมือของเธอมันไม่ใช่แค่การลูบคลำธรรมดาแล้ว แต่มันคือการตั้งใจช่วยปรนเปรอให้ผมชัด ๆผมอั้นมาหลายวันจนหิวกระหายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเจอเธอรูดรั้งสาวขึ้นลงแบบนี้เปลวเพลิงแห่งราคะยิ่งโหมกระพือหนักขึ้น เครื่องในแทบจะถูกเผาไหม้เกรียมไปหมดผมสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่สวี่ม่านม่านจึงค่อย ๆ ละมือออก พลางเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงยั่วยวนว่า"เมื่อกี้ลองจับดูแล้ว ของคุณมันทั้งใหญ่ทั้งมหึมาขนาดนี้ มิน่าล่ะยัยสวี่ฉิงถึงรับไม่ไหว"ผมรีบดึงกางเกงขึ้นมาใส่ทันที ไม่อย่างนั้นผมคงห้ามใจไม่ให้จับสวี่ม่านม่านกดลงกับพื้นไม่ได้แน่"จะมาโทษผมฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะ จะให้ผมอดทนไม่ทำเลยมันก็ไม่ได้หรอก มันทรมานจะตาย" ผมบ่นงึมงำในลำคอสวี่ม่านม่านหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะขยับมานั่งลงบนตักของผมเสียดื้อ ๆบั้นท้ายกลมกลึงงอนงามของเธอกดทับลงบนส่วนนั้นของผมเต็ม ๆ! มันบดเบียดจนผมอยากจะขย้ำเธอเสียให้ร

ทว่าเธอกลับผลักมือของผมออก แล้วดิ้นรนจนหลุดพ้นจากอ้อมกอด"เมื่อกี้มันก็แค่ความใจร้อนชั่ววูบ ฉันเผลอตัวห้ามใจไม่อยู่ก็เลย... แต่ตอนนี้ฉันตั้งสติได้แล้ว ยังไงฉันก็เป็นเพื่อนสนิทเมียคุณ การทำเรื่องแบบนี้มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่"เธอสวมรองเท้าส้นสูงพลางเอ่ยต่อว่า "ที่ฉันมานี่ก็เพราะอยากจะเตือนคุณ สวี่ฉิงเธอไม่เหมือนฉัน เธอเป็นพวกตัวเล็กบอบบาง รับแรงกระแทกหนัก ๆ แบบคุณไม่ไหวหรอก ต่อไปคุณก็พยายามปรับตัวเข้าหาเธอให้ดี ๆ ก็พอ"พูดจบเธอก็เปิดประตูห้องแล้วเดินจากไปส่วนผมได้แต่นอนทอดกายอยู่บนโซฟา จมดิ่งอยู่กับการยื้อยุดระหว่างความจริงกับภาพความทรงจำรูปร่างของสวี่ม่านม่านกับสวี่ฉิงนั้นเทียบกันไม่ได้เลยจริง ๆ คนหนึ่งคือสาวเซ็กซี่อวบอัดสไตล์พี่สาว อีกคนคือสาวน้อยโลลิที่ตัวเล็กน่ารักเดิมทีการมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับสวี่ม่านม่าน ทำให้ในใจของผมรู้สึกผิดและเหนื่อยล้าเป็นระลอก แต่ตอนนี้กลับพบว่าสวี่ฉิงเองก็อาจจะทำเรื่องทรยศหักหลังผมเช่นกันผมสะบัดหัวอย่างแรง พยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดไปในทิศทางนั้น บางทีผมอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้?ผมตัดสินใจไปที่บ้านของสวี่ม่านม่านเพื่อกล่าวคำขอโทษต่อสวี่ฉิงถึงที่

ที่แท้เธอก็รังเกียจว่าฉันมันสกปรกนี่เอง...ดี ในเมื่อเธอทำกับฉันก่อนอย่างไม่ปรานี ก็อย่ามาหาว่าฉันไร้น้ำใจแล้วกันฉันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "สวี่ฉิง ในเมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ดี เราก็หย่ากันเถอะ"พอสวี่ฉิงได้ยิน เธอก็หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าทันทีอย่างไม่ลังเลฉันเหลือบไปมอง เอกสารฉบับนั้นจ่าหน้าไว้ชัดเจนว่า "ใบหย่า"ที่แท้เธอก็เตรียมตัวไว้พร้อมนานแล้ว ในเมื่อเธอปักใจแน่วแน่ว่าจะหย่า ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเหนี่ยวรั้งอีกต่อไปฉันเดินออกมานอกห้องอย่างเงียบเชียบ นั่งลงบนโซฟา พลางฟังเสียงอันสำราญใจของเธอกับหลี่กังที่ดังมาจากห้องนอนข้าง ๆน้ำตามันไหลรินจนเปียกชุ่มขากางเกงพวกมันเล่นสนุกกันอยู่ในห้องนานถึงสามชั่วโมงเต็ม เสียงของสวี่ฉิงดังระงมพุ่งสูงระลอกแล้วระลอกเล่าไอ้นั่นของหลี่กังไม่ได้ใหญ่เท่าของฉันเลย หรือว่ายิ่งใหญ่ผู้หญิงก็ยิ่งชอบไม่ใช่หรอกเหรอ?แถมหลี่กังยังเป็นไอ้นายทุนอ้วนพุงพลุ้ยหน้าตาเหมือนหมู สิ่งเดียวที่มันมีติดตัวก็คือพุงไขมันกับกลิ่นอายเงินทองที่เน่าเหม็นเป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ เงินคือยาปลุกอารมณ์ที่ดีที่สุดสำหรับผู้หญิงฉันแพ้แล้ว แพ้อย่างราบคาบยับเยิน...