บทที่ 2

สวี่ม่านม่านยื่นมืออันเนียนนุ่มของเธอออกมา ลูบไล้ลงบนท่อนเอ็นของผมเบา ๆ สองสามที

ทันใดนั้น ความเสียวซ่านแทบระเบิดก็พุ่งพล่านมาจากส่วนล่าง มันรู้สึกวูบวาบซาบซ่านเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง

ไอ้จังหวะการลงมือของเธอมันไม่ใช่แค่การลูบคลำธรรมดาแล้ว แต่มันคือการตั้งใจช่วยปรนเปรอให้ผมชัด ๆ

ผมอั้นมาหลายวันจนหิวกระหายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเจอเธอรูดรั้งสาวขึ้นลงแบบนี้

เปลวเพลิงแห่งราคะยิ่งโหมกระพือหนักขึ้น เครื่องในแทบจะถูกเผาไหม้เกรียมไปหมด

ผมสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่

สวี่ม่านม่านจึงค่อย ๆ ละมือออก พลางเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงยั่วยวนว่า

"เมื่อกี้ลองจับดูแล้ว ของคุณมันทั้งใหญ่ทั้งมหึมาขนาดนี้ มิน่าล่ะยัยสวี่ฉิงถึงรับไม่ไหว"

ผมรีบดึงกางเกงขึ้นมาใส่ทันที ไม่อย่างนั้นผมคงห้ามใจไม่ให้จับสวี่ม่านม่านกดลงกับพื้นไม่ได้แน่

"จะมาโทษผมฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะ จะให้ผมอดทนไม่ทำเลยมันก็ไม่ได้หรอก มันทรมานจะตาย" ผมบ่นงึมงำในลำคอ

สวี่ม่านม่านหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะขยับมานั่งลงบนตักของผมเสียดื้อ ๆ

บั้นท้ายกลมกลึงงอนงามของเธอกดทับลงบนส่วนนั้นของผมเต็ม ๆ! มันบดเบียดจนผมอยากจะขย้ำเธอเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"ที่ฉันมานี่ก็เพื่อจะเตือนคุณไง คุณเบามือหน่อยไม่ได้หรือไง? ไม่อย่างนั้นถ้าเมียคุณขอหย่าขึ้นมา ต่อไปฉันคงไม่มีโอกาสได้เจอคุณอีก"

เธอยังจงใจบดร่อนสะโพกไปมา การเสียดสีนั้นยิ่งเพิ่มความคันยิบให้หนักขึ้นกว่าเดิม ทำเอาเลือดในกายผมเดือดพล่าน

สวี่ม่านม่านจะมาไม้ไหนกันแน่ เมื่อกี้ก็เพิ่งจับของผมไป ตอนนี้ยังขึ้นมานั่งทับอีก หรือว่าเธอเองก็อยาก?

"มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องผมออมแรงหรือไม่หรอก ประเด็นคือพอเสียบเข้าไปปุ๊บ เธอก็ร้องเจ็บปั๊บเลย"

สวี่ม่านม่านได้ยินดังนั้นก็หัวเราะคิกคักออกมา

"ก็แหม... ของคุณมันจัดการยากจริง ๆ นั่นแหละ"

"เอาอย่างนี้ไหม ต่อไปคุณก็ไม่ต้องทำเรื่องอย่างว่ากับเมียคุณแล้ว ใช้ชีวิตอยู่กันไปตามปกติก็พอ"

สองมือของผมอดไม่ได้ที่จะโอบกอดเอวของเธอไว้ มันทั้งนุ่มทั้งคอดกิ่ว สัมผัสดีจนน่าเหลือเชื่อ

"จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ ไม่อย่างนั้นผมได้อั้นจนระเบิดตายพอดี"

เห็นสวี่ม่านม่านรุกหนักขนาดนี้ หรือว่าเธออยากจะมาทำหน้าที่แทนเมียผมกันแน่ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามออกไป

"ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ งั้นคุณช่วยผมหน่อยได้ไหมล่ะ?"

สวี่ม่านม่านฟาดเพียะลงบนตัวผมด้วยท่าทางแง่งอน

"พูดจาเลอะเทอะอะไร คุณเป็นผัวเพื่อนสนิทฉันนะ นี่คิดจะให้ฉันสวมเขาให้เพื่อนหรือไง"

ผมรู้สึกผิดหวังอย่างแรง ที่แท้สวี่ม่านม่านก็ไม่ได้มาเพื่อช่วยคลายเหงาให้ผมหรอกเหรอ

สวี่ม่านม่านรีบพูดต่อทันที

"มันก็ไม่จำเป็นต้องทำอย่างเดียวหรอกมั้ง ใช้มือก็ได้ ใช้ปากก็ได้นี่นา..."

เธอพูดไปพลางใช้มือทำท่าทางประกอบ ริมฝีปากอ้าออกเป็นรูปตัวโอ เห็นแล้วผมอยากจะจับส่วนนั้นยัดสวนเข้าไปจริง ๆ

ผมได้ฟังก็ส่ายหน้าพรืด

"ไม่เอาหรอก นาน ๆ ทีครั้งสองครั้งยังพอว่า แต่ถ้าต้องใช้มือทุกวันมันจะไปสนุกตรงไหน"

เมื่อเห็นผมว่าอย่างนั้น สวี่ม่านม่านก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมลุกลงจากตัวผมแล้วกลับไปนั่งบนโซฟาตามเดิม

"เฮ้อ แล้วคุณว่าจะมีทางแก้ทางอื่นอีกไหมล่ะ คุณคงไม่คิดจะหย่าจริง ๆ เพื่อไปหาเมียใหม่หรอกนะ"

"ฉันกับสวี่ฉิงเป็นเพื่อนรักกัน ฉันไม่อยากเห็นเพื่อนต้องหย่าร้าง และก็ไม่อยากเห็นเพื่อนต้องมานั่งทนเจ็บปวดแบบนั้นด้วย"

ผมมองดูรูปร่างที่ดูอวบอัดยั่วยวนของเธอ ดูยังไงเธอก็เป็นพวกหิวกระหายที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม

ตามหลักแล้วผู้หญิงสวยขนาดนี้ ไม่ควรจะต้องมาแต่งงานกับตาแก่ที่นกเขาไม่ยอมขันเลย

ปกติเธอคงต้องสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างหนักแน่ ๆ

คิดได้ดังนั้น ผมจึงรวบรวมความกล้าขยับไปนั่งข้างเธอ แล้วสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงสั้นทันที

พอมือของผมสัมผัสเข้าที่โคนขาอ่อน ใบหน้าของสวี่ม่านม่านไม่มีวี่แววของความโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้ามเธอกลับดูจะเคลิบเคลิ้มเสียด้วยซ้ำ

"ตายจริง! เฉินเฉิง ดูไม่ออกเลยนะว่าคุณจะใจกล้าขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าลูบไล้ฉันเลยเหรอ?"

ผมหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ พลางเพิ่มแรงกดจากฝ่ามือหนักขึ้น สัมผัสลึกเข้าไปจนถึงจุดที่อ่อนนุ่มที่สุด

เธอทำเป็นแง่งอนสะบัดมือผมออกเบา ๆ

"คนนิสัยไม่ดี ฉันไม่ใช่เมียคุณนะ ลูบตรงไหนกันเนี่ย"

นังตัวดี... เปียกขนาดนี้แล้ว ยังจะมาทำเป็นเล่นตัวอีก

ผมยื่นนิ้วกลางออกมา กรีดกรายลากผ่านไปตามร่องนั้นเบา ๆ อยากจะรู้นักว่าเธอจะทนได้นานแค่ไหน

"อื้อ... อ่า... ตรงนั้นแตะไม่ได้นะ"

ใบหน้าของสวี่ม่านม่านแดงระเรื่อพลางส่งเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างยั่วยวน

ชัดเจนเลยว่าเธอก็หิวกระหายไม่ต่างกัน อั้นมาตั้งหลายวัน วันนี้ผมต้องปลดปล่อยให้หนำใจเสียหน่อยแล้ว

"ดึกดื่นป่านนี้คุณมาหาผมที่บ้านคนเดียว แถมยังแต่งตัวเซ็กซี่ขนาดนี้ นี่มันจงใจอ่อยผมชัด ๆ"

"เมื่อกี้คุณก็เพิ่งจับของผมไป ตอนนี้ผมอัดอั้นจนจะทนไม่ไหว คุณช่วยปรนเปรอผมให้เต็มที่หน่อยเถอะนะ"

ผมโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอเบา ๆ

เห็นได้ชัดว่าเธอใกล้จะต้านทานไม่ไหว เรียวขาทั้งสองข้างแยกออกโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ผมปรนเปรอตามใจชอบ

"ไม่ได้จริง ๆ นะ เราต่างก็มีครอบครัวแล้ว จะทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้"

สวี่ม่านม่านพยายามจะหนีบขาเข้าหากัน แต่ก็ถูกผมใช้มือออกแรงถ่างออกอย่างรุนแรง

"มีครอบครัวแล้วคุณยังออกไปหาผู้ชายบาร์โฮสได้ทุกวันเลย เลิกทำเป็นเล่นตัวเถอะ พวกนายแบบพวกนั้นจะไปเก่งสู้ผมได้ยังไง"

พูดจบ ผมก็รวบตัวเธอแบกขึ้นบ่าแล้วพาเดินเข้าห้องนอนทันที

เธอหมอบอยู่บนบ่าของผม บั้นท้ายเด้งงอนงาม ขาทั้งสองข้างดิ้นพราดไปมา

"ปล่อยฉันลงนะ คุณนี่มันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!"

ผมโยนร่างเธอลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนจะคว้าเท้าทั้งสองข้างของเธอมาถอดรองเท้าส้นสูงออก

ฝ่าเท้าเล็ก ๆ กลมกลึงขาวเนียนปรากฏสู่สายตาผม มันดูอบอุ่นและน่ารักเป็นที่สุด

ผมอดไม่ได้ที่จะประคองมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอมแล้ววางไว้ที่ปลายจมูก สูดดมเข้าไปฟอดใหญ่

กลิ่นหอมกรุ่นจากร่างกายของเธออบอวลไปทั่วปอด กลิ่นนี้ทำให้ผมเคลิบเคลิ้มจนสติแทบกระเจิง เลือดในกายสูบฉีดพล่านอย่างรุนแรง

"ม่านม่าน คุณตัวหอมจริง ๆ เลยนะ"

"คุณคงยังไม่เคยสัมผัสของใหญ่ขนาดนี้มาก่อนสินะ ต่อจากนี้ไปผมจะทำให้คุณเสียวจนลืมไม่ลงเลย"

สวี่ม่านม่านนอนทอดกายอยู่บนเตียง หลับตาพริ้มพลางทำสีหน้าขัดขืน

"แต่ฉันเป็นเพื่อนรักเมียคุณนะ เราสองคนจะ... ไม่ได้จริง ๆ..."

แต่ร่างกายของเธอมันหลอกผมไม่ได้หรอก เรียวขาทั้งสองข้างแยกออกกว้างจนเห็นแพนตี้สีขาวตัวจิ๋วที่เปียกโชกเป็นวงกว้าง

ผมจัดการกระชากแพนตี้สีขาวทิ้งในรวดเดียว เมื่อเห็นภาพอันแสนเย้ายวนตรงหน้าก็ไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป

ผมรวบเรียวขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นพาดบ่า ก่อนจะโถมกายมุดเข้าสู่ระหว่างขาของเธอทันที

...