เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

วิกตอเรียคือผู้หญิงจาก 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ครั้งแรกของดันเต้ มันกินเวลาเพียงแค่ยี่สิบเจ็ดวันเท่านั้นเธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่บังเอิญหลุดเข้ามาในเกมบิดเบี้ยวของเรา และความจริงที่ได้รับก็ทิ้งความขมขื่นเอาไว้ให้เธอดันเต้รับเธอเข้ามาอยู่ในการคุ้มครองเพื่อเป็นการชดเชยหลังจากใช้ชีวิตแบบนี้มาหลายปี เด็กสาวธรรมดาที่เคยจืดชืดก็ถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นหญิงสาวที่สง่างามและโดดเด่นฉันยกแก้ววิสกี้ตรงหน้าขึ้นชนกับเธอ "ฉันไม่ได้ลงเดิมพันอะไรทั้งนั้นแหละ"หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งที่กำลังลิ้นพันกันด้วยคำว่า "อิสรภาพจงเจริญ" เดินผ่านพร้อมขยิบตาให้ "ว่าที่นายหญิงของเราคงกำลังสวดอ้อนวอนไม่ให้บอสโดนยัยจิ้งจอกหน้าไหนงาบไปซะก่อน เขาจะได้คลานกลับมาหาคุณไง""จริงไหมล่ะ ออโรร่า?"วิกตอเรียไล่เขาไป ก่อนจะหันกลับมาแนะนำฉัน "เขาเล่นได้ เธอก็ควรจะเล่นด้วยเหมือนกัน จะมัวผูกมัดตัวเองไว้กับผู้ชายคนเดียวทำไม?""เธอควรไปหาความสนุกใส่ตัวบ้างนะ ผู้ชายในนิวยอร์กมีตั้งเยอะแยะ"ฉันหมุนก้อนน้ำแข็งในแก้วไปมาแล้วโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ "ถ้าอยากชนะพนันครั้งใหญ่ล่ะก็ ลงข้างเดียวกับฉันสิ เธอจะไม่เสียใจเลย"วิกตอเรียรีบห

ดันเต้เป็นผู้ชายที่ยึดถือเรื่องกฎเกณฑ์ แต่สำหรับสการ์เล็ตต์ เขากลับทำลายมันครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วง 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด'คืนที่มีงานปาร์ตี้นั้น เขาไม่กลับมาที่อพาร์ตเมนต์เลยฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานที่มองเห็นวิวแมนแฮตตัน และในแง่หนึ่ง มันกลับให้ความรู้สึกที่เงียบสงบเวลาดูเหมือนจะเดินช้าลง ขณะที่ฉันค่อยๆ ลบทุกร่องรอยของ 'เรา' ออกจากเพนต์เฮาส์แห่งนี้อย่างเป็นระบบฉันโทรหาที่ปรึกษากฎหมายของตระกูลผ่านสายเข้ารหัส ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ฉันได้เริ่มกระบวนการชำระหนี้บัญชีทรัพย์สินร่วมทั้งหมดของเราแล้ววันที่ห้า ดันเต้โทรมา โดยมีเสียงคำรามของรถสปอร์ตดังแทรกเข้ามาเป็นฉากหลังเขาถามด้วยน้ำเสียงหอบว่าฉันเอาปืนพกบราวนิ่งด้ามงาช้างที่สลักตราประจำตระกูลโครินนีไปไว้ที่ไหนตอนนั้น ฉันกำลังโยนกรอบรูปคู่ของเราลงในเตาผิงไฟพอดี ฉันตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเหินห่างวันที่สิบ เขาส่งลูกน้องมาเอาชุดสูทสั่งตัดไปสองสามชุดฉันเดินเข้าไปในห้องดนตรี ที่ซึ่งรวบรวมแผ่นเสียงรุ่นลิมิเต็ดที่เคยเป็นรสนิยมร่วมกันของเรา ฉันหยิบมันขึ้นมาหักกับหัวเข่าทีละแผ่นวันที่ยี่สิบ เขาส่งด

เมื่อดันเต้ผลักประตูโกดังร้างตรงท่าเรือเปิดออก เขาก็เห็นเพียงสการ์เล็ตต์ที่นั่งอยู่บนถังน้ำมันขึ้นสนิมไม่มีตระกูลคู่อริ ไม่มีการดวลปืน มีเพียงรอยขีดข่วนบางๆ บนขาของเธอเท่านั้นเมื่อตระหนักได้ว่าสการ์เล็ตต์กุเรื่องลักพาตัวเพื่อล่อให้เขามาที่นี่ ดันเต้ก็โกรธจัดแต่สัมผัสจากร่างนุ่มนิ่มที่เบียดเสียดเข้าหาทำให้อารมณ์โกรธของเขาเริ่มสั่นคลอนสการ์เล็ตต์ชูข้อมือขึ้นให้เขาดู ดวงตาของเธอแดงก่ำ รอยแดงตัดกับผิวขาวซีดของเธออย่างเห็นได้ชัดเธอดูเหมือนคนแตกร้าว "พวกมันกรีดข้อมือฉันจริงๆ นะ แต่ฉันกลัวมากว่าจะไม่ได้เห็นหน้านายอีก ก็เลยไม่ยอมให้พวกมันกรีดลึกเกินไป ไม่อย่างนั้นนายจะได้เจอฉันอีกได้ยังไงล่ะดันเต้? ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีนาย"แววตาของดันเต้มีความเวทนาวูบหนึ่ง แต่คำพูดกลับเชือดเฉือน "คราวหน้าก็หาด้ามที่มันคมกว่านี้แล้วกัน"เมื่อเห็นว่าเขาโกรธ สการ์เล็ตต์ก็หัวเราะคิกคักแล้วเอาแขนโอบรอบคอเขา "โอเคๆ คราวหน้าฉันจะกระโดดลงจากตึกระฟ้าเลยแล้วกัน ยอมตายเพื่อสังเวยความรักที่แสนเศร้าของเราไง"เธอคิดว่าดันเต้จะใจอ่อนจนโผเข้ากอดอย่างอ่อนโยน แต่เขากลับผลักเธอออกอย่างเย็นชาและหันหลังไปทางประ

ฉันสร้างบ้านหลังใหม่ที่คฤหาสน์เก่าแก่หลายร้อยปีลึกเข้าไปในทัสคานีมันถูกโอบล้อมด้วยขุนเขา และถนนสายเดียวที่ใช้เข้าออกมีด่านตรวจถึงสองจุดพร้อมการ์ดติดอาวุธฉันลบบัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมด ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับสังคมชั้นสูงของนิวยอร์กวันเวลาของฉันหมดไปกับการซ่อมบูรณะภาพวาดสมัยเรเนซองส์และการตัดแต่งกิ่งกุหลาบขาวในสวนฉันจะไม่ยอมฝังตัวเองตายเพียงเพราะมาเฟียคนหนึ่งที่คุมสัญชาตญาณต่ำต้อยของตัวเองไม่ได้ฉันร่วมบูรณะภาพวาดชื่อดังกับอาจารย์ของฉันมาหลายภาพ ท่านอยากจะผลักดันฉันสู่เวทีระดับนานาชาติ แต่ฉันปฏิเสธฉันยังไม่พร้อมให้ดันเต้หาฉันเจอในตอนนี้นานๆ ครั้ง เบลล่าจะโทรมาผ่านสายเข้ารหัสลับ"ออโรร่า ดันเต้เสียสติไปแล้วจริงๆ""เขาปล่อยเครือข่ายสายข่าวทั้งหมดของโครินนีออกมาตามหาแก เขาทำให้โลกใต้ดินของแมนแฮตตันปั่นป่วนไปหมด""เขาเอาแต่ดื่มเหล้าหนักในบาร์ส่วนตัวทุกคืน พอเมาเขาก็จะไปคว้าคอเสื้อพวกบอสคนอื่นด้วยตาแดงก่ำ แล้วคาดคั้นถามว่าพวกนั้นซ่อนแกไว้หรือเปล่า เขาเอาแต่ถามซ้ำๆ ว่าเขาทำนายหญิงของเขาหายไปได้ยังไง"แม้แต่หัวหน้ามาเฟียคนปัจจุบันของตระกูลโครินนี พ่อของดันเต้ เจ้าพ่อรุ่นเ

ตึกระฟ้าที่เป็นสำนักงานใหญ่ของตระกูลโครินนีในแมนแฮตตันตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างหนักในวันนี้แม้ตัวจะอยู่ถึงฟลอเรนซ์ แต่ฉันก็สามารถรับชมละครปาหี่ที่กำลังดำเนินไปผ่านการถ่ายทอดสดในช่องทางที่เข้ารหัสลับได้สการ์เล็ตต์ปีนขึ้นไปยืนบนดาดฟ้าตึก เธอสวมชุดคลุมท้องและยืนโอนเอนไปมาอย่างน่าหวาดเสียวท่ามกลางแรงลมที่กรรโชก"ให้ยัยนั่นออกมา! ให้ยัยผู้หญิงแพศยาที่แย่งผู้ชายของฉันออกมาเดี๋ยวนี้!"เธอสะอื้นร้องไห้พลางตะโกนด่าทอใส่เหล่าสื่อมวลชนเบื้องล่างที่รุมล้อมเข้ามาเหมือนฝูงฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด"ฉันกำลังท้องลูกของดันเต้อยู่นะ! ออโรร่านั่นแหละคือคนที่บีบบังคับให้เราต้องเป็นแบบนี้!"ข่าวอื้อฉาวนี้แพร่กระจายไปทั่วโลกมาเฟียราวกับโรคระบาดแต่ฉันกลับนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่นในคฤหาสน์ จิบชาดำอย่างสงบเยือกเย็นมาร์โก้ดูจะกังวลเล็กน้อย "ออโรร่า คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่ถามไถ่อะไรหน่อย? ถ้าเกิดว่าเธอ..."ฉันหันหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สดอยู่ไปทางเขา สการ์เล็ตต์กำลังร้องไห้โวยวายอยู่บนดาดฟ้าอย่างเสียสติ แต่เธอก็ยังยืนอยู่ในระยะที่ปลอดภัยจากขอบตึก"เธอไม่ได้แค่แสดงให้ฉันดูหรอก ถ้าเธอได้ยินเสียงฉัน มันจะเป็นก