로그인공유
บทที่ 4
최신 챕터
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 10
ตึกระฟ้าที่เป็นสำนักงานใหญ่ของตระกูลโครินนีในแมนแฮตตันตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างหนักในวันนี้แม้ตัวจะอยู่ถึงฟลอเรนซ์ แต่ฉันก็สามารถรับชมละครปาหี่ที่กำลังดำเนินไปผ่านการถ่ายทอดสดในช่องทางที่เข้ารหัสลับได้สการ์เล็ตต์ปีนขึ้นไปยืนบนดาดฟ้าตึก เธอสวมชุดคลุมท้องและยืนโอนเอนไปมาอย่างน่าหวาดเสียวท่ามกลางแรงลมที่กรรโชก"ให้ยัยนั่นออกมา! ให้ยัยผู้หญิงแพศยาที่แย่งผู้ชายของฉันออกมาเดี๋ยวนี้!"เธอสะอื้นร้องไห้พลางตะโกนด่าทอใส่เหล่าสื่อมวลชนเบื้องล่างที่รุมล้อมเข้ามาเหมือนฝูงฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด"ฉันกำลังท้องลูกของดันเต้อยู่นะ! ออโรร่านั่นแหละคือคนที่บีบบังคับให้เราต้องเป็นแบบนี้!"ข่าวอื้อฉาวนี้แพร่กระจายไปทั่วโลกมาเฟียราวกับโรคระบาดแต่ฉันกลับนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่นในคฤหาสน์ จิบชาดำอย่างสงบเยือกเย็นมาร์โก้ดูจะกังวลเล็กน้อย "ออโรร่า คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่ถามไถ่อะไรหน่อย? ถ้าเกิดว่าเธอ..."ฉันหันหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สดอยู่ไปทางเขา สการ์เล็ตต์กำลังร้องไห้โวยวายอยู่บนดาดฟ้าอย่างเสียสติ แต่เธอก็ยังยืนอยู่ในระยะที่ปลอดภัยจากขอบตึก"เธอไม่ได้แค่แสดงให้ฉันดูหรอก ถ้าเธอได้ยินเสียงฉัน มันจะเป็นก
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 9
มาร์โก้เบี่ยงตัวหลบหมัดของดันเต้ แต่ลูกเหวี่ยงที่บ้าคลั่งนั้นยังคงถากแก้มของเขาไปจนเลือดซึมเขาเช็ดเลือดออก แววตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น"พอได้แล้ว!"คนทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเรา มีทั้งความอยากรู้อยากเห็น ดูถูก และขบขันปนกันไปความอับอายและความโกรธแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ฉันบังคับน้ำเสียงให้ยังคงเย็นชาอยู่ได้"หยุดนะ! ดันเต้ ฉันไม่เคยเป็นเมียนาย! ไม่เคย!""ไม่ใช่ตอนที่นายอยู่ที่ลองไอส์แลนด์ และแน่นอนว่าไม่ใช่คืนที่นายสวมสร้อยคอเพชรนั่นให้สการ์เล็ตต์ด้วย!""แล้วนายเอาสิทธิ์ที่ไหนมาเรียกฉันว่า 'นายหญิง' ของนายในตอนนี้?"ดันเต้ลนลานควักแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วพยายามจะบังคับสวมมันเข้าที่มือของฉันอย่างดื้อรั้นฉันจำแหวนวงนั้นได้ มันเป็นแหวนแฟชั่นที่หาซื้อได้ทั่วไปจากแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่งมันเป็นสิ่งของทดแทนที่ดูน่าเวทนา เมื่อเทียบกับสร้อยเพชรมรดกล้ำค่าที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้ว่าที่ภรรยาในอนาคตฉันกระชากมือกลับ เสียงหัวเราะอย่างขื่นขมหลุดออกมาจากปาก ท่าทางทั้งหมดของเขามันช่างดูงุ่มง่ามจนน่าตลก"นี่น่ะเหรอที่นายสัญญาว่าจะใช้ขอแต่งงาน?"ดันเต้เลิ่กล
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 8
ฉันสร้างบ้านหลังใหม่ที่คฤหาสน์เก่าแก่หลายร้อยปีลึกเข้าไปในทัสคานีมันถูกโอบล้อมด้วยขุนเขา และถนนสายเดียวที่ใช้เข้าออกมีด่านตรวจถึงสองจุดพร้อมการ์ดติดอาวุธฉันลบบัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมด ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับสังคมชั้นสูงของนิวยอร์กวันเวลาของฉันหมดไปกับการซ่อมบูรณะภาพวาดสมัยเรเนซองส์และการตัดแต่งกิ่งกุหลาบขาวในสวนฉันจะไม่ยอมฝังตัวเองตายเพียงเพราะมาเฟียคนหนึ่งที่คุมสัญชาตญาณต่ำต้อยของตัวเองไม่ได้ฉันร่วมบูรณะภาพวาดชื่อดังกับอาจารย์ของฉันมาหลายภาพ ท่านอยากจะผลักดันฉันสู่เวทีระดับนานาชาติ แต่ฉันปฏิเสธฉันยังไม่พร้อมให้ดันเต้หาฉันเจอในตอนนี้นานๆ ครั้ง เบลล่าจะโทรมาผ่านสายเข้ารหัสลับ"ออโรร่า ดันเต้เสียสติไปแล้วจริงๆ""เขาปล่อยเครือข่ายสายข่าวทั้งหมดของโครินนีออกมาตามหาแก เขาทำให้โลกใต้ดินของแมนแฮตตันปั่นป่วนไปหมด""เขาเอาแต่ดื่มเหล้าหนักในบาร์ส่วนตัวทุกคืน พอเมาเขาก็จะไปคว้าคอเสื้อพวกบอสคนอื่นด้วยตาแดงก่ำ แล้วคาดคั้นถามว่าพวกนั้นซ่อนแกไว้หรือเปล่า เขาเอาแต่ถามซ้ำๆ ว่าเขาทำนายหญิงของเขาหายไปได้ยังไง"แม้แต่หัวหน้ามาเฟียคนปัจจุบันของตระกูลโครินนี พ่อของดันเต้ เจ้าพ่อรุ่นเ
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 7
รถสปอร์ตเบรกเสียงดังสนั่นขณะจอดสนิทที่หน้าอาคารอพาร์ตเมนต์หรูย่านอัปเปอร์อีสต์ไซด์ของแมนแฮตตันดันเต้รีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชะงักรถบรรทุกขนของคันมหึมาสองคันจอดอยู่ด้านล่าง เหล่าคนงานกำลังขนเฟอร์นิเจอร์สั่งทำราคาแพงและงานศิลปะออกมาทีละชิ้นตู้ไซด์บอร์ดแกะสลักจากศตวรรษที่สิบเจ็ดที่พวกเรายอมจ่ายเงินมหาศาลสำหรับงานประมูลที่ฟลอเรนซ์ กำลังถูกลากออกมาอย่างไม่ใยดี"พวกแกทำบ้าอะไรกันวะ?!" ดันเต้คำรามพลางกระชากคอเสื้อคนงานคนหนึ่งคนงานคนนั้นสะดุ้งสุดตัว "ท่านครับ ของทุกอย่างในอพาร์ตเมนต์นี้ต้องถูกย้ายออกให้หมดวันนี้ครับ""นี่มันบ้านของฉัน!" ดันเต้กระแทกหมัดลงบนข้างรถบรรทุกอย่างแรง"ความจริงแล้ว การซื้อขายและโอนกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์นี้เสร็จสิ้นไปตั้งแต่สี่สิบแปดชั่วโมงก่อนแล้วครับ"ทนายความในชุดสูทสั่งตัดเดินออกมาจากล็อบบี้ เขาขยับแว่นกรอบทองขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้"คุณดันเต้ครับ ในทางกฎหมาย อสังหาริมทรัพย์นี้เป็นของคุณออโรร่าแต่เพียงผู้เดียว และเธอได้ใช้สิทธิ์ในการจัดการกับมันตามที่เห็นสมควรแล้วครับ"ดันเต้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า เขาผลักทนายคว
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 6
เมื่อดันเต้ผลักประตูโกดังร้างตรงท่าเรือเปิดออก เขาก็เห็นเพียงสการ์เล็ตต์ที่นั่งอยู่บนถังน้ำมันขึ้นสนิมไม่มีตระกูลคู่อริ ไม่มีการดวลปืน มีเพียงรอยขีดข่วนบางๆ บนขาของเธอเท่านั้นเมื่อตระหนักได้ว่าสการ์เล็ตต์กุเรื่องลักพาตัวเพื่อล่อให้เขามาที่นี่ ดันเต้ก็โกรธจัดแต่สัมผัสจากร่างนุ่มนิ่มที่เบียดเสียดเข้าหาทำให้อารมณ์โกรธของเขาเริ่มสั่นคลอนสการ์เล็ตต์ชูข้อมือขึ้นให้เขาดู ดวงตาของเธอแดงก่ำ รอยแดงตัดกับผิวขาวซีดของเธออย่างเห็นได้ชัดเธอดูเหมือนคนแตกร้าว "พวกมันกรีดข้อมือฉันจริงๆ นะ แต่ฉันกลัวมากว่าจะไม่ได้เห็นหน้านายอีก ก็เลยไม่ยอมให้พวกมันกรีดลึกเกินไป ไม่อย่างนั้นนายจะได้เจอฉันอีกได้ยังไงล่ะดันเต้? ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีนาย"แววตาของดันเต้มีความเวทนาวูบหนึ่ง แต่คำพูดกลับเชือดเฉือน "คราวหน้าก็หาด้ามที่มันคมกว่านี้แล้วกัน"เมื่อเห็นว่าเขาโกรธ สการ์เล็ตต์ก็หัวเราะคิกคักแล้วเอาแขนโอบรอบคอเขา "โอเคๆ คราวหน้าฉันจะกระโดดลงจากตึกระฟ้าเลยแล้วกัน ยอมตายเพื่อสังเวยความรักที่แสนเศร้าของเราไง"เธอคิดว่าดันเต้จะใจอ่อนจนโผเข้ากอดอย่างอ่อนโยน แต่เขากลับผลักเธอออกอย่างเย็นชาและหันหลังไปทางประ
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 5
ทันทีที่เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวลงจอด โพสต์ใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนบัญชีโซเชียลมีเดียส่วนตัวของดันเต้ ซึ่งให้เห็นแค่เฉพาะสมาชิกหลักของตระกูลเท่านั้นสการ์เล็ตต์เป็นคนโพสต์มันไงทุกคน ดันเต้เองนะ สิ่งที่ฉันชอบที่สุดในโลกก็คือพาสต้าริมทะเลล่ะในรูปเผยให้เห็นแผ่นหลังของเขาขณะกำลังเข้าครัวทำอาหาร แขนเสื้อถูกถลกขึ้นจนเห็นลำแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจนความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้าที่ท้องน้อยอย่างกะทันหันและรุนแรง ราวกับมีมีดทิ่มแทงทะลุผ่านร่างของฉันไปฉันทรุดเข่าลงกับพื้นกลางสนามบินที่พลุกพล่าน แล้วภาพทุกอย่างก็ตัดเป็นสีดำเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง จมูกของฉันก็อบอวลไปด้วยกลิ่นยาและสารฆ่าเชื้อในห้องพยาบาลหมอชาวอิตาลีผมสีเทาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงปลายเตียง ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความสงสาร"คุณออโรร่า ความจริงแล้วคุณตั้งครรภ์ได้สิบสี่สัปดาห์ครับ""เท่าที่หมอวินิจฉัยได้ คือภาวะความเครียดสะสมอย่างรุนแรงรวมกับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างกะทันหัน ได้กระตุ้นให้เกิดภาวะแท้ง และน่าเสียดายที่ในกรณีของคุณ มันรุนแรงเกินกว่าจะยับยั้งไว้ได้""คุณรู้ไหมครับว่ามันอันตรายแค่ไหน? ถ้าไม่มีคนช่วยพาส่งโรงพยาบาลได
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 2
วิกตอเรียคือผู้หญิงจาก 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ครั้งแรกของดันเต้ มันกินเวลาเพียงแค่ยี่สิบเจ็ดวันเท่านั้นเธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่บังเอิญหลุดเข้ามาในเกมบิดเบี้ยวของเรา และความจริงที่ได้รับก็ทิ้งความขมขื่นเอาไว้ให้เธอดันเต้รับเธอเข้ามาอยู่ในการคุ้มครองเพื่อเป็นการชดเชยหลังจากใช้ชีวิตแบบนี้มาหลา
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 1
ขวดแชมเปญที่ถูกเขย่าจนได้ที่ระเบิดโพล่งออกด้านบน ขณะที่ทุกคนในห้องส่วนตัวต่างส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันอย่างบ้าคลั่งพวกเขากำลังเฉลิมฉลองให้กับหมาป่าหนุ่มที่อายูน้อยและพยศที่สุดแห่งตระกูลโครินนี ในที่สุดเขาก็หลุดออกจากสายจูงของคู่หมั้นสาวสักทีวินาทีหนึ่งฉันยังเป็นว่าที่ 'นายหญิง' ผู้เป็นที่เ
เดือนสุดท้ายที่ไม่มีการผูกมัด บทที่ 3
จังหวะแทงโก้เริ่มเร็วขึ้น เปลี่ยนจากลีลาเชื่องช้าเป็นจังหวะลาตินอันเร่าร้อน ทั้งสองหมุนตัวอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางห้อง โอบรัดกันแนบชิดขณะที่กระโปรงสั้นกุดของสการ์เล็ตต์ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆเธอเป็นเพียงคนเดียวในรอบเก้าปีที่ทำลายกฎเกณฑ์และได้สิทธิ์ "แสดงซ้ำ" กลับมาอีกครั้งหากฉันคือน้ำเย็น เธอก็คงเป็นวิส
다른 추천
เมียรักอุ้มท้องในวันที่มาเฟียไม่เลือก
คาเรน ดับเบิลยู7.5K 조회수หลังเกิดใหม่ ฉันกลายเป็นเจ้าแม่
ลิโอร่า2.1K 조회수เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น
ไฟแรง2.6K 조회수เจ้าพ่อยกเลิกงานแต่งสิบเจ็ดครั้งฉันกลายเป็นเจ้าแม่มาเฟีย
บัว4.0K 조회수จากบ้านสู่เถ้าในทะเล
เบเกิล4.4K 조회수ไร้รัก
ดอกมะลิ1.9K 조회수แกล้งตาย แลกใจมาเฟีย
ใบงา24.0K 조회수ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย
แตงโม7.0K 조회수
