All Chapters of พายุสยิวกับเพื่อนลูกสาว: Chapter 1 - Chapter 7

ผมชื่อเฉินเฉิง เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวครับการไม่มีผู้หญิงเคียงข้างกายทำให้ผมอัดอั้นจนทรมาน ร่างกายแห้งผากเหมือนนาข้าวที่ขาดน้ำมานานแสนนาน โหยหาพิรุณแห่งวสันตฤดูมาช่วยชโลมจิตใจใจจะขาดในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ ลูกสาววัยมหาวิทยาลัยของผมพาเพื่อนสนิทที่ชื่อหลินเหยามาเที่ยวที่บ้านเดิมทีพวกเธอวางแผนจะเล่นกันจนถึงค่ำแล้วค่อยกลับหอพักใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ พายุไต้ฝุ่น "ฮวาเจียซา" จะพัดถล่ม จนเมืองหยางเจียงทั้งเมืองตกอยู่ในภาวะวิกฤตพายุอันไร้ความปรานีทำลายสิ่งก่อสร้างนับหมื่น ระบบคมนาคมเป็นอัมพาตไปทั้งหมด แม้แต่เสาไฟฟ้าก็ยังถูกถอนรากถอนโคนข่าวประกาศเตือนว่าช่วงไม่กี่วันนี้ห้ามประชาชนออกจากเคหสถาน เพราะข้างนอกอันตรายมากหลินเหยาจึงจำเป็นต้องพักค้างคืนที่บ้านของเราอย่างเลี่ยงไม่ได้ตอนแรกผมคิดว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวใสซื่อคนหนึ่ง แต่ที่ไหนได้ ความหิวกระหายของเธอมันอาจจะมากกว่าผมเสียอีกเธอมาที่นี่อย่างกะทันหันเลยไม่ได้พกชุดมาเปลี่ยน หลังจากอาบน้ำเสร็จในตอนกลางคืนจึงไม่มีเสื้อผ้าจะใส่เธอเลยต้องจำใจใส่ชุดนอนของลูกสาวผมแทนทว่าชุดนอนตัวนั้นมันค่อนข้างเล็กจนรัดรึงไปตามเรือนร่างอ้อนแอ้นของเธอตอนท

ความรู้สึกเสียวซ่านอย่างประหลาดโหมกระตุ้นผมอย่างบ้าคลั่งกระดูกทั่วร่างของผมเริ่มสั่นเทา ทั้งตัวกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่รูขุมขนทุกแห่งเหมือนจะระเบิดออก ทำได้เพียงฝืนเกร็งร่างกายทุกส่วนไว้สุดแรง เพราะกลัวว่าลูกสาวจะสังเกตเห็นความผิดปกติแต่หลินเหยาไม่เพียงแต่จะไม่ยอมหยุดมือ เธอยังเอื้อมมาดึงกางเกงของผมอีกด้วยผมสวมกางเกงขาสั้นตัวหลวม จึงถูกเธอถลกลงมาได้อย่างง่ายดายท่อนเอ็นขนาดมหึมาดีดผงาดออกมาในทันทีลูกสาวก็นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ความรู้สึกนี้มันช่างน่าละอายเหลือเกินผมยื่นมือไปผลักหลินเหยา หวังจะดันตัวเธอออกไปทว่าเธอกลับยิ่งออกแรงมากขึ้น ถึงขั้นกุมส่วนนั้นของผมเอาไว้!มือน้อยๆ ของเธอนุ่มนิ่มเหลือเกิน บีบรัดจนเส้นเลือดทั่วร่างของผมเริ่มเดือดพล่านซ้ำยังเริ่มรูดรั้งสาวขึ้นลงเป็นจังหวะพริบตานั้น ความรู้สึกกระสันอยากอันรุนแรงก็เข้าโอบล้อมผม เซลล์ทุกส่วนในร่างกายเหมือนจะระเบิดผมไม่ได้สัมผัสผู้หญิงมาหลายปีแล้ว จู่ๆ กลับถูกเด็กสาวใช้มือจู่โจมแบบนี้ความรู้สึกนั้นกระแทกจนสติของผมพร่าเลือน จนตะเกียบในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะเสียงดังปังลูกสาวมองมาที่ผมด้วยสี

เธอขยับไปนั่งลงข้างๆ ลูกสาว พลางกุมมือของเธอเอาไว้แล้วพูดว่า"ฉันกับคุณอาเราไม่ได้ทำผิดกฎหมาย และก็ไม่ได้ผิดศีลธรรมนะ พวกเราสองคนเต็มใจด้วยกันทั้งคู่""หรือว่าเธออยากเห็นคุณพ่อเธอต้องทนลำบากล่ะ? เขาไม่มีผู้หญิงเลยนะ อั้นไว้นานๆ มันทรมานจะตาย""ไม่อย่างนั้น เธอจะยอมให้เขาไปหาซื้อกินงั้นเหรอ? แบบนั้นมันไม่ยิ่งแย่ไปใหญ่หรือไง?""พอดีฉันเองก็มีความต้องการเหมือนกัน ฉันกับพ่อเธอน่ะเราถูกตาต้องใจกันพอดี"หลังจากฟังหลินเหยาพรั่งพรูออกมา ลูกสาวก็ยอมเงยหน้าที่ก้มต่ำอยู่ขึ้นมาเสียทีขอบตาของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นว่า"แล้วต่อไปฉันควรจะเรียกเธอว่าอะไร? เรียกเพื่อน หรือว่าเรียกแม่?"ดูเหมือนปมในใจของลูกสาวจะติดอยู่ตรงนี้เอง เธอทำใจยอมรับความจริงแบบนี้ไม่ได้ในทันทีเมื่อหลินเหยาตอบกลับไปว่า "เราก็ยังไม่ได้แต่งงานกันนี่นา เราก็ยังเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิมไง"ผมรีบดึงแขนหลินเหยาพาเธอเดินออกมาจากห้องทันทีพลางบอกกับลูกสาวว่า "ลูกสงบสติอารมณ์ก่อนนะ"พอผมกับหลินเหยากลับมาที่ห้องนอน เธอก็ทำปากยื่นพลางพูดด้วยความโมโหว่า"เพื่อนภาษาอะไรเนี่ย ไม่เห็นแก่ความสุขทางกามข

ทุกหยาดเหงื่อและของเหลวที่ซึมตามร่องนิ้วเท้า ถูกปุ่มรับรสของผมเก็บเกี่ยวไปจนหมดสิ้น มันคอยกระตุ้นประสาทของผมอย่างบ้าคลั่งหลินเหยาดิ้นรนอยู่พักหนึ่งก็สงบนิ่งลง เธอนอนแผ่หลาบนเก้าอี้อย่างผ่อนคลายเธอยื่นเท้าส่งมาให้ผมตรงๆ ปล่อยให้ผมหยอกล้อเล่นได้ตามใจชอบผมแลบลิ้นออกมาอีกครั้ง ลากผ่านจากส้นเท้าไปยังนิ้วเท้า และจากนิ้วเท้าวนกลับมาที่ส้นเท้าทุกตารางนิ้วบนฝ่าเท้าถูกลิ้นของผมลิ้มรสจนครบถ้วนใบหน้าของหลินเหยาดูแดงระเรื่อเหมือนคนเมาดิบ เธอกล่าวขณะหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขว่า"คุณอาคะ คุณอาเลียเก่งจัง ทำหนูรู้สึกเสียวๆ คันๆ สบายดีเหมือนกันนะเนี่ย"ช่วงเวลาที่คนสองคนมีความสุขที่สุด คือตอนที่ต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงความรื่นรมย์ของกันและกันพอหลินเหยาพูดแบบนี้ ผมเองก็พลอยมีความสุขไปด้วยผมประคองเท้าอีกข้างของเธอขึ้นมา แล้วจัดการเลียคราบเหงื่อไคลจนสะอาดหมดจดหลินเหยาเผยสีหน้ายั่วยวน ดูท่าจะเคลิบเคลิ้มเป็นพิเศษเธอพูดหยอกล้อขึ้นมาว่า "คุณอาคะ ต่อไปเท้าหนูยกให้คุณล้างให้หมดเลยนะ หนูจะได้ไม่ต้องล้างเองแล้ว"เวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำโดยไม่รู้ตัว พวกเรากำลังกลุ้มใจว่าจะกินอะไรกันดีลูกสาวหลังจา