บทที่ 2

พอเดินออกมาจากห้องน้ำ สายตาของหลินเหยาก็จ้องเขม็งมาที่ส่วนล่างของผม แววตาของเธอลุกโชนไปด้วยไฟราคะ

หรือว่าหลินเหยาก็มีความคิดแบบนั้นเหมือนกัน?

ในตอนนั้นเอง พายุไต้ฝุ่นเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น จู่ๆ ไฟก็ดับลง ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันที

ลูกสาวตกใจจนกรีดร้องออกมาแล้วโผเข้าหาอ้อมกอดของผม

ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มคู่นั้นเบียดชิดเข้ากับแผงอกของผม สัมผัสได้ถึงความเด้งสู้มือและอ่อนละมุนเป็นที่สุด

ซ้ำส่วนล่างยังแนบชิดกับท้องน้อยของผม ทำเอาผมรู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัว

แต่นี่ลูกสาวของผมนะ ผมจะมีความคิดแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

ผมรีบผลักเธอออกแล้วเปิดไฟฉายจากมือถือ อาศัยแสงไฟเพียงรำไรนั้น

ก็เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นหลินเหยา! เธอกำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาน่าเวทนา

เมื่อกี้กลายเป็นเธอที่โถมเข้ามากอดผม เสียงระเบิดดังตูมขึ้นในสมองของผมทันที

ในกระดูกเหมือนมีมดนับหมื่นตัวกำลังชอนไช เส้นประสาททุกส่วนทั่วร่างคันยุบยิบไปหมด

เธอเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย "คุณอาคะ หนูกลัวจังเลยค่ะ"

ผมยังไม่ทันได้ปลอบโยน ก็เห็นลูกสาวขดตัวอยู่บนโซฟา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ผมบอกกับทั้งคู่ว่า "พวกหนูรีบกลับเข้าห้องไปนอนบนเตียงเถอะนะ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน"

ภายใต้การคุ้มกันของผม ทั้งสองคนกลับเข้าห้องไปขดตัวอยู่ในผ้าห่ม

ผมเองก็กลับเข้าห้องนอน ในหัวมีแต่ภาพของหลินเหยาและสัมผัสนุ่มนิ่มเมื่อครู่นี้

ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ

จนกระทั่งดึกดื่น ผมได้ยินเสียงครางกระเส่าดังแว่วมาจากห้องน้ำ

เสียงนั้นฟังดูยั่วยวนอารมณ์เหลือเกิน

ผมย่องเข้าไปหาห้องน้ำอย่างแผ่วเบา

ประตูห้องน้ำแง้มอยู่เล็กน้อย มีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมา

เมื่อเพ่งมองดูก็เห็นหลินเหยากำลังนั่งอยู่บนชักโครก เรียวขาอ้ากว้าง ภายใต้ชุดนอนนั้นเธอไม่ได้สวมใส่อะไรเลยจริงๆ

นี่คือเด็กสาววัยสิบแปดนะ มันช่างชมพูระเรื่อและผุดผ่องเหลือเกิน!

และเธอยังถือกางเกงในของผมเอาไว้แนบใบหน้าพลางสูดดมอย่างหิวกระหาย

มุมนี้ทำให้ผมมองเห็นทุกอย่างได้อย่างเต็มตา!

เธอยื่นมือข้างหนึ่งลงไปส่วนล่าง ค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปแล้วขยับซอยอย่างบ้าคลั่ง

ภาพตรงหน้าทำเอาเลือดกำเดาของผมแทบพุ่งออกมา

นี่มันตั้งใจยั่วยวนให้ผมทำเรื่องอย่างว่าชัดๆ

ผมควรจะพุ่งเข้าไปช่วยเธอแก้ปัญหาดีไหมนะ?

ในขณะที่ผมกำลังลังเล จู่ๆ เสียงของลูกสาวก็ดังออกมาจากห้องนอน

"เหยาเหยา! เข้าห้องน้ำยังไม่เสร็จอีกเหรอ? รีบกลับมาสิ ฉันกลัว"

หลินเหยารีบวางกางเกงในของผมลง จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่

"จ้า! เสร็จเดี๋ยวนี้แหละ"

เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาที่ประตู

เมื่อเห็นว่ากำลังจะถูกจับได้ ผมรีบถอยฉากออกมาแล้วย่องกลับห้องนอนอย่างรวดเร็ว

ผมนอนลงบนเตียง หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้เฉินคนนี้ที่มีชีวิตมาถึงสี่สิบปี จะยังมีสาวน้อยวัยสิบแปดมาแอบดมกางเกงใน

พอคิดว่าชีวิตกามารมณ์ในวันข้างหน้ามีความหวังแล้ว ในใจก็หวานล้ำยิ่งกว่าน้ำผึ้ง

เช้าวันรุ่งขึ้นพอฟ้าเริ่มสาง ผมก็ลุกขึ้นมาทำมื้อเช้า

ข้างนอกพายุยังคงพัดกระหน่ำ เสบียงในบ้านเริ่มไม่เพียงพอ ทุกมื้อจึงต้องกินอย่างประหยัด

ตอนกินข้าว หลินเหยานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผม

จู่ๆ เธอก็ใช้เท้าข้างหนึ่งยื่นออกมาลูบไล้ไปตามหน้าแข้งของผมอย่างแผ่วเบา

ผมตกใจจนสะดุ้งรีบหันไปมองลูกสาว เห็นเธอตั้งหน้าตั้งตากินข้าวโดยไม่สังเกตเห็นเรื่องใต้โต๊ะเลยแม้แต่นิด

ผมเริ่มผ่อนคลายลง สัมผัสถึงความนุ่มนิ่มจากนิ้วเท้าของหลินเหยาอย่างละเอียด

หน้าแข้งของผมถูกเธอเขี่ยจนรู้สึกคันยุบยิบ

เธอพุ้ยข้าวใส่ปากพลางช้อนตาขึ้นมองผมด้วยสายตามีเลศนัยแล้วยิ้มยั่ว

ผมก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป

ในตอนนั้นเอง ตะเกียบของเธอก็ร่วงหล่นลงพื้น เธอจึงก้มตัวลงไปใต้โต๊ะเพื่อเก็บตะเกียบ

ผมคิดว่าเธอคงเก็บแป๊บเดียวแล้วก็ลุกขึ้น เลยไม่ได้ติดใจอะไรและนั่งกินข้าวต่อไป

แต่ทันใดนั้น หลินเหยากลับสวมกอดขาของผมเอาไว้ แล้วยื่นลิ้นออกมาเลียหน้าแข้งของผม!

เธอลากลิ้นผ่านหน้าแข้งขึ้นมาจนถึงต้นขา และหยุดอยู่ที่โคนขาหนีบ ปลายลิ้นนั้นตวัดวนเป็นวงกลมไม่หยุด