บทที่ 3

ความรู้สึกเสียวซ่านอย่างประหลาดโหมกระตุ้นผมอย่างบ้าคลั่ง

กระดูกทั่วร่างของผมเริ่มสั่นเทา ทั้งตัวกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่

รูขุมขนทุกแห่งเหมือนจะระเบิดออก ทำได้เพียงฝืนเกร็งร่างกายทุกส่วนไว้สุดแรง เพราะกลัวว่าลูกสาวจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

แต่หลินเหยาไม่เพียงแต่จะไม่ยอมหยุดมือ เธอยังเอื้อมมาดึงกางเกงของผมอีกด้วย

ผมสวมกางเกงขาสั้นตัวหลวม จึงถูกเธอถลกลงมาได้อย่างง่ายดาย

ท่อนเอ็นขนาดมหึมาดีดผงาดออกมาในทันที

ลูกสาวก็นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ความรู้สึกนี้มันช่างน่าละอายเหลือเกิน

ผมยื่นมือไปผลักหลินเหยา หวังจะดันตัวเธอออกไป

ทว่าเธอกลับยิ่งออกแรงมากขึ้น ถึงขั้นกุมส่วนนั้นของผมเอาไว้!

มือน้อยๆ ของเธอนุ่มนิ่มเหลือเกิน บีบรัดจนเส้นเลือดทั่วร่างของผมเริ่มเดือดพล่าน

ซ้ำยังเริ่มรูดรั้งสาวขึ้นลงเป็นจังหวะ

พริบตานั้น ความรู้สึกกระสันอยากอันรุนแรงก็เข้าโอบล้อมผม เซลล์ทุกส่วนในร่างกายเหมือนจะระเบิด

ผมไม่ได้สัมผัสผู้หญิงมาหลายปีแล้ว จู่ๆ กลับถูกเด็กสาวใช้มือจู่โจมแบบนี้

ความรู้สึกนั้นกระแทกจนสติของผมพร่าเลือน จนตะเกียบในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

ลูกสาวมองมาที่ผมด้วยสีหน้าสงสัย

"พ่อคะ เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนไหม?"

ผมพยายามสะกดเสียงในลำคอ พยายามอย่างยิ่งไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา

"เปล่าหรอก กินข้าวต่อเถอะ"

ลูกสาวตอบรับอืมเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ

"เอ๊ะ? แล้วทำไมหลินเหยาเก็บตะเกียบนานจัง? เดี๋ยวหนูดูให้ว่าตะเกียบหล่นไปไหน"

พูดจบเธอก็ก้มหน้าลง ตั้งท่าจะมองไปใต้โต๊ะ

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น หลินเหยาก็ปล่อยมือจากผมแล้วโผล่หัวขึ้นมาจากใต้โต๊ะ พร้อมกับถือตะเกียบไว้ในมือ

"เฮ้อ! ตะเกียบบ้านนี้หล่นไปไหนก็ไม่รู้ หาจนเหนื่อยเลยเนี่ย"

ผมรีบดึงกางเกงขึ้นทันที โชคดีที่ลูกสาวไม่เห็นความผิดปกติ

เธอบอกหลินเหยาว่า "ตะเกียบตกลงพื้นสกปรกแล้ว เดี๋ยวไปเปลี่ยนคู่อันใหม่ให้ดีกว่า"

ลูกสาวลุกขึ้นเดินไปในครัวเพื่อหยิบตะเกียบ

ตอนนั้นเองหลินเหยาก็มองมาที่ผมด้วยสายตามีเลศนัยแล้วกระซิบว่า "เป็นยังไงบ้างคะคุณอา? รู้สึกสบายดีไหม?"

ยัยหนูคนนี้ช่างใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ ผมที่เป็นผู้ชายรุ่นใหญ่แท้ๆ กลับถูกทำให้หน้าแดงซ่านจนพูดไม่ออก

ดูท่าหลินเหยาเองก็คงจะหิวกระหายไม่เบา ดูเหมือนเธอจะไม่เคยได้รับการเติมเต็มจนต้องคอยหาเรื่องตื่นเต้นท้าทายอยู่ตลอด

พอตกกลางคืน ผมนอนอยู่บนเตียงพลางอ่านข่าวในมือถือ

หลินเหยาก็ผลักประตูห้องนอนของผมเข้ามา เธอสวมชุดนอนรัดรูปตัวเดิม เผยให้เห็นยอดอกที่นูนเด่นออกมา

เธอทำท่าทางเหมือนคนหิวกระหายที่ยังไม่ได้รับการตอบสนอง แล้วถามผมว่า

"อาคะ ที่บ้านมีแตงกวาไหมคะ? หนูหิวนิดหน่อย อยากหาอะไรทานรองท้องน่ะค่ะ"

มีหรือที่ผมจะไม่รู้ว่าเธออยากได้แตงกวาไปทำอะไร เมื่อคืนเธอกำลังค้างเต่งแต่ถูกลูกสาวเรียกตัวกลับไป ตอนนี้คงจะทรมานน่าดู

ส่วนไฟราคะในตัวผมก็ถูกเธอจุดติดตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว ในเมื่อมีสาวสวยมาประเคนให้ถึงที่ขนาดนี้ ถ้าไม่เป็นฝ่ายรุกบ้างยังจะเรียกตัวเองว่าผู้ชายได้อีกเหรอ?

ผมจึงเป็นฝ่ายถอดกางเกงออก แล้วควักไอ้นั่นออกมาจ่อที่หน้าของเธอ

"แตงกวามันจะไปอร่อยอะไรล่ะ?"

"ที่ตัวอามีของที่อร่อยกว่านั้นอีก อยากลองชิมดูไหมล่ะ?"

พอหลินเหยาเห็นของสิ่งนั้น ร่างกายของเธอก็อ่อนระทวยไปหมด เธอก้าวไปปิดประตูห้องลงกลอนอย่างรู้หน้าที่

ก่อนจะคลานขึ้นมาบนเตียงของผม

"คุณอาคะ ทานได้จริงๆ เหรอคะ?"

เธอโก้งโค้งบั้นท้ายงอนงาม หมอบอยู่ระหว่างขาของผม จ้องมองสิ่งนั้นด้วยสายตาตะกละตะกลาม

ใบหน้าของเธอขยับเข้ามาใกล้มาก จนลมหายใจที่พ่นออกมาเป่ารดลงบนตัวตนของผม

มันรู้สึกร้อนรุ่มและซาบซ่านไปถึงสรวงทรง

ผมทนต่อไปไม่ไหว ยื่นมือไปบีบเค้นปทุมถันอันอ่อนนุ่ม ขยำมันจนเปลี่ยนรูปตามแรงมืออย่างย่ามใจ

ความรู้สึกแบบนี้ผมไม่ได้สัมผัสมานานหลายปีแล้ว มันช่างสุดยอดเหลือเกิน

ผมมองดูใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ แล้วแกล้งเย้าแหย่ไปว่า

"ทำไมถึงมีความต้องการสูงขนาดนี้ล่ะ เมื่อคืนแอบเอากางเกงในอาไปทำเรื่องไม่ดีมาใช่ไหม?"

เธอหัวเราะคิกคักพลางกุมท่อนเอ็นของผมไว้ แล้วตอบกลับว่า

"ก็เพราะคุณอานั่นแหละที่ทำกางเกงในหนูเลอะ พอหนูได้กลิ่นนั่น ตรงนั้นมันก็คันยุบยิบจนหยุดไม่ได้เลย"

"คุณอาต้องช่วยหนูแก้คันนะ"

ผมกดท้ายทอยของเธอลง ให้ใบหน้าแนบชิดกับส่วนนั้นแรงๆ

"งั้นอาจะปรนเปรอหนูให้หนำใจเลย"