Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เพราะความสงสารลูกที่ต้องทนหนาวอีกหลายเดือน ยุพาจึงยอมตามใจเขา ถ้าเขาใช้เงินซื้อของพวกนี้ตั้งแต่แรก ลูกก็คงไม่ต้องสวมเสื้อผ้าชุดเดิมจนขาดวิ่นเช่นนี้ ทุกครั้งที่เขาได้เงินมาย่อมเสียไปกับ เหล้า บุหรี่ และให้ผู้หญิง แม้จะได้จับเพียงปลายนิ้วของบรรดาผู้หญิงเหล่านั้นเขาก็ยอมจ่าย เธอรู้เรื่องทุกอย่างที่เขาทำจากเพื่อนบ้านบ้าง จากพี่สาวหรือจากแม่บ้าง แต่เธอจะทำอะไรได้ เพราะถ้าไม่ยอมให้เงินเขาก็เตะเธอจนนอนกลิ้งไปกับพื้น “เราไปนั่งกินข้าวกันก่อนเถอะ ตอนนี้ก็บ่ายแล้วเธอจะได้กินยา” เสกสรรขับรถไปจอดในสวนสาธารณของอำเภอ ทุกคนจึงเดินลงไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อน เขาหยิบข้าวกล่องให้ทุกคน มีข้าวผัดสองกล่องสำหรับลูกทั้งสอง และกะเพราหมูสับไข่ดาวแบบไม่เผ็ดอีกสองกล่องสำหรับเขากับภรรยา ยุพามองข้าวกะเพราไข่ดาวในกล่องก็เอ่ยถามสามี “ทำไมให้เขาใส่พริกมาแค่นี้คะ ปกติพี่กินเผ็ดไม่ใช่เหรอ” เขาเป็นคนกินเผ็ดมาก จนเธอเองกลัวว่าเขาจะแสบท้องตายเข้าสักวัน และถึงเธอจะกินเผ็ดน้อยกว่าเขา แต่ก็ไม่ใช่เผ็ดน้อยขนาดนี้ “พี่อยากลองกินไม่เผ็ดบ้าง เธอเองก็ป่วยอยู่กินเผ็ดมากไม่ดี อีกอย่างถ้

เขาทำเหมือนไม่ได้ยินกับสิ่งที่ภรรยาพูด เขาจับมือเธอข้างหนึ่งขึ้นมา แล้วยัดเงินจำนวนสี่หมื่นสี่พันบาทเข้าในมือของภรรยา “เก็บไว้เถอะ เงินผัวก็เหมือนเงินเมีย ส่วนเรื่องใช้หนี้พี่จะหาใช้เพียงคนเดียว พี่จะไม่ให้ยุมายุ่งกับเรื่องนี้” ยุพาก้มมองเงินที่อยู่ในมือ เธอรู้สึกลำบากใจที่จะรับเงินส่วนนี้ เพราะอย่างไรเธอก็บอกเขาไปแล้วว่าจะแยกกระเป๋าเงินกันใช้ “แต่เงินค่าอาหารและเสื้อผ้าวันนี้ฉันคงไม่มีให้พี่หรอกนะ” “ยุไม่ต้องหาเงินมาหารกับพี่หรอก ต่อไปนี้ค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดพี่จะเป็นคนรับผิดชอบเอง” ว่าแล้วจึงคลานเข่าไปทางปลายเท้าลูกเพื่อไปนอนริมสุดของอีกฝั่ง ยุพาแค่นยิ้มในใจ แสร้งเอาเงินมาให้เธอเก็บ อีกไม่กี่วันก็คงมาทวงคืน หรือไม่อย่างนั้นก็คงขอไปซื้อเหล้ากับบุหรี่จนหมด แต่จะว่าไปวันนี้เธอยังไม่เห็นเขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบสักมวนทั้งสองไม่ได้คุยกันอีก ยุพาล้มตัวลงนอนและหลับไปในทันที อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่หมอจัดให้กินตอนเย็น คืนนี้เป็นคืนที่เธอผ่อนคลายมากที่สุด เพราะไม่ต้องทะเลาะกับสามีหนึ่งวัน ห้าวันแล้วที่เสกสรรอยู่ติดบ้าน เขาดูแลเอาใจใส่เมียและลู

น้อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ในบ้าน แกถามหาทำไม” ไอ้ลูกคนนี้มันกลายเป็นคนชอบหยอกเย้าแม่ไปตั้งแต่เมื่อไร“จะให้ไปช่วยเปลี่ยนล้อรถไถที่นาสักหน่อย”“นั่นไงมันเดินออกมาละ” สุกัญญาแหวขึ้นก่อนที่จะเดินมาถึงพี่ “มาขอเงินแม่อีกล่ะสิ”“เปล่า ฉันจะมาวานอาสุขไปเปลี่ยนล้อรถไถนาช่วยหน่อย”ปากที่กำลังจะพูดต่ออ้าค้างไว้ ก่อนจะหุบลงแล้วหันไปสบตาแม่หนึ่งที สบตาสามีหนึ่งที แล้วทำหน้าตาประหลาดจนสามีนึกขันทุกคนแปลกใจที่เสกสรรเรียกสุขสันต์อย่างให้เกียรติเป็นครั้งแรก “ลุงจะไถปลูกอะไรเหรอครับ”“ปลูกข้าวโพดครับ และจะปลูกมันสำปะหลังอีกครั้ง”“อ้อ งั้นลุงไปรอผมที่นานะครับ ผูกควายเสร็จแล้วผมจะเดินไปหา” อย่างไรสุขสันต์กับภรรยาก็ไปนาทุกวันอยู่แล้ว นาพวกเขาก็อยู่ติดกัน “ครับ” เขาหันไปบอกแม่ “ฉันกลับก่อนนะแม่”“เออ ถ้าแกไม่รอกินข้าวเช้าด้วยกันก่อน”“ไม่ล่ะครับผมจะกลับไปกินกับเมีย”พี่ชายขับรถออกไปแล้วสุกัญญาจึงพูดออกมา “ช่วงนี้ต้องทำตัวดีหน่อย เดี๋ยวเมียหอบลูกหนีซะก่อน”“พี่ว่าลุงเขาก็เปลี่ยนไปเยอะนะ เปลี่ยนจนน่าตกใจ” เสกสรรกล้าเรียกสุขสันต์ว่าอาโดยไม่มีความกระดากอายเลยก็ถือว่าเขาเปลี่ยนไปมากแล้ว“แหกตาคนอื่

เพื่อนขับรถไปไกลแล้วศราวุธเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงความเปลี่ยนไปของเพื่อน เมื่อครู่ตลอดเวลาที่พวกเขาคุยกัน เสกสรรไม่หลุดพูดคำว่ากูกับศราวุธออกมาสักคำ “หรือว่าโดนตีหัวแล้วจะทำให้มันเป็นคนสุภาพมากขึ้นวะ” กุลชากับผู้ชายคนนั้นหายตัวไปใช้ชีวิตในตัวจังหวัด นอนโรงแรมระดับห้าดาว กินหรูอยู่แพง ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการกิน เที่ยวกลางคืน และเสพสม เวลาไม่ถึงสองสัปดาห์เงินสี่หมื่นที่ได้จากเสกสรรไปก็เหลือเพียงสี่พัน เธอต้องกลับมารับจ้างทำอ้อยทำมันสำปะหลังกับเสี่ยป้อมตามเดิม ขณะที่นั่งอยู่ในรถกับแฟนหนุ่มซึ่งเป็นสามีของชาวบ้านกุลชาจึงเอ่ยถาม “พี่ว่าพี่เสกจะตายไหม” “มันไม่ตายหรอก ถ้าตายเราก็ต้องได้ข่าวมันแล้วสิ” “แล้วถ้าฉันเจอเขาแล้วเขาถามเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันต้องตอบเขาว่ายังไง” “ก็บอกมันไปว่าเธอไม่รู้เรื่องและเธอก็โดนโจรขโมยเงินไปเหมือนกัน เธอวิ่งหนีเข้าป่าได้ทันเธอจึงรอด พอออกมาดูอีกทีเธอก็ไม่เห็นมันแล้ว… แค่นี้จะไปยากอะไร” พศินคิดง่าย ๆ “แน่ใจนะว่าเขาจะไม่สงสัย” “สงสัยแล้วมันจะทำอะไรเราได้ มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนตีหัวมัน อีกอย่

“พี่จะทำอะไรฉันไม่ว่า แต่พี่ก็ควรเกรงใจลูกมันบ้าง” เสกสรรถอนหายใจ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ผู้หญิงคนนั้นก็เหลือเกิน ผู้คนเดินผ่านไปมาเธอก็ยังกล้ากอดเขา “มันไม่มีอะไรหรอก เธออย่าคิดมากเลยนะ” “ฉันไม่ได้คิดมาก พี่อยากทำอะไรกับใครมันก็เรื่องของพี่ แต่ฉันไม่อยากให้ลูกเห็นภาพอุบาทว์พวกนั้น” เขาถอนหายใจอีกครั้ง และอีกครั้ง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรในเมื่อสิ่งที่ทุกคนเห็นมันเป็นเช่นนั้น “พี่ตัดสัมพันธ์กับกุลแล้ว มันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก” ผู้หญิงหาเงินแบบนั้นยังมีอยู่จริง ต่อไปเขาก็คงต้องระวังตัวให้มากขึ้น “ขึ้นรถเถอะ พี่เตรียมของเสร็จแล้ว” บรรยากาศโดยรอบเริ่มอึมครึมขึ้น แม้ตอนนี้แดดจะสว่างจ้าก็ตาม เสกสรรขับรถอีแต๊กมาถึงนา ภรรยาก็ยังไม่ยอมคุยกับเขา มีเพียงลูกทั้งสองเท่านั้นที่คุยกับพ่อทีกับแม่ที เห็นภรรยายังเงียบเขาก็เงียบตาม เพราะไม่อยากไปจุดประกายไฟโกรธในตัวภรรยาให้ลุกโชนขึ้นมาอีก เขาปลีกตัวไปเปลี่ยนล้อรถไถนา ส่วนภรรยากับลูกเดินไปดูข้าวโพดและถั่วฝักยาวที่ปลูกเอาไว้ครั้งก่อน ยุพากับลูกก