Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ยุพาได้ยินสามีเรียกด้วยน้ำเสียงตกใจเธอจึงถือมีดวิ่งไปหา แต่ทันทีที่เธอไปถึงสามียังยืนปิดตาตัวเองแน่น “พี่เสกเป็นอะไรไปคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วงเพราะสามีของเธอตัวสั่นไปหมด ได้ยินเสียงภรรยาสติที่หลุดกระเจิงไปจึงกลับมา เขาลืมตาขึ้นพร้อมกับกวาดสายตามองไปโดยรอบ กุลชาหายไปแล้ว “พี่… พี่กลัวแตน” “ไหนคะแตน” เขามองไปที่รังแตนที่ต่อยเขาเมื่อครู่แล้วชี้นิ้วบอก “นั่นไง” ยุพามองตามก็พบว่ามีแตนหลายสิบตัวที่บินหึ่งอยู่ตรงนั้น แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ปกติผู้ชายคนนี้ไม่กลัวสัตว์ชนิดไหนทั้งนั้น อ้อ ยังมียกเว้นอีกอย่าง ในชีวิตนี้เขากลัวตุ๊กแกอย่างเดียวเท่านั้น “พี่เสกกลายเป็นคนกลัวแตนไปตั้งแต่เมื่อไร” “เอ่อ…” นั่นสิเจ้าของร่างนี้ไม่เคยกลัวแตน “แต่วันนี้พี่โดนมันต่อยด้วย มันเจ็บมาก” เขาก้มมองที่มือข้างขวาตัวเองก็พบว่ามันเป็นรอยแดงขึ้นมาสองจุด “นี่ไงพี่โดนแตนต่อยตั้งสองตัว” เขายื่นมือข้างขวาให้ภรรยาดู ยุพามองที่มือของสามีก็พบว่ามันเริ่มบวมขึ้นมาจริง ๆ “เย็นนี้เอายาหม่องทาก็หายแล้วค่ะ” “อือ”

วันนี้ยุพากับลูกไปตัดต้นมันสำปะหลังที่นาแม่ซึ่งอยู่ติดกับนาของเธอ ส่วนสามีก็ขนต้นมันสำปะหลังที่ภรรยาตัดไว้ขึ้นรถแล้วนำมากองไว้ที่เถียงนา มันสำปะหลังที่ตัดมาจากไร่ของเสี่ยป้อมพวกเขาตัดท่อนพันธุ์ใส่กระสอบไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่นำมาปลูกอย่างเดียว แสงเดือนกับสามีและลูกทั้งสองก็เก็บเกี่ยวมันสำปะหลังอยู่แปลงข้าง ๆ ที่ยุพากำลังตัดต้นพันธุ์เช่นกัน “ไอ้เสกมันดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นนะ” สำลีผู้เป็นพ่อตาพูดขึ้น หลายวันมานี้พวกเขาสังเกตว่าลูกเขยกับลูกสาวทำงานช่วยกันเป็นอย่างดี ดูเหมือนเสกสรรจะทำงานหนักมากกว่าเมียด้วยซ้ำ ซึ่งปกติจะไม่ใช่อย่างนั้น ก่อนหน้าเมียทำงานส่วนผัวจะนอนเฝ้า “รอดูว่าคราวนี้จะปล่อยให้มันสำปะหลังตายอีกหรือเปล่า” “ผมว่าไม่น่าจะตายหรอกแม่ วันก่อนผมขับรถผ่านหน้าบ้านพี่ยุ พวกเขาเก็บท่อนพันธุ์ไว้เป็นอย่างดีเลยนะ” ณดลเล่าให้แม่ฟัง “ถ้ามันเปลี่ยนได้ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องหาผัวใหม่ให้มัน” “ถึงแม่หาให้มัน ไอ้ยุมันก็ไม่เอาหรอก” นีราพูดขึ้นบ้าง หลายครั้งที่น้องสาวมาปรับทุกข์ด้วย ยุพาบอกเสมอว่าเธอเบื่อผู้ชาย ถ้าเลิกกับเสกสร

กุลชาเดินกลับมาทำงานด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด พอเสกสรรกลับมาทำงานตามเดิม พศินจึงเดินมาหากุลชา “เป็นไงบ้าง” เขาถามเสียงเบา และทำทีปลูกมันสำปะหลังไปด้วยราวกับว่าไม่ได้คุยกัน “เมียกับลูกเขาตามไปเจอฉันก่อน เซ็งเลยเกือบจะมีเงินใช้อยู่แล้วเชียว” เหตุผลที่กุลชาชอบทำตัวแบบนี้คือหนึ่งเธอได้เงิน สองคือเธอได้โปรยเสน่ห์ของตัวเองไปด้วย เธออยากให้ผู้ชายทุกคนมาลุ่มหลงเธอ “เดี๋ยวนี้ดูมันไม่ค่อยห่างลูกห่างเมียเลย” พศินบ่นอุบอิบ หรือเสกสรรจะเข็ดหลาบกับเรื่องผู้หญิงจริง ๆ “แล้วเราจะทำยังไงดี” “ดูมันไปก่อน” เขาเชื่อว่าเสือร้ายอย่างไอ้เสกไม่มีวันสิ้นลายแน่ ศราวุธที่คอยสังเกตสองคนนี้ตั้งแต่ต้นจึงเกิดความสงสัย เหตุใดพศินกับกุลชาถึงได้สนิทสนมกันเกินควร เวลาผ่านไปจนถึงตอนเย็น ก่อนกลับบ้านศราวุธรอให้คนงานคนอื่นกลับบ้านไปก่อนจากนั้นเขาจึงเดินเข้าไปคุยกับเสกสรร “กูว่าไอ้ศินกับกุลสนิทกันแปลก ๆ ว่ะ มึงคิดเหมือนกูไหม” “อือ ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน” รถกระบะคันที่พศินขับมาเขาก็รู้สึกคุ้นตานัก ความจริงวันนี้พศินไม่ต้องมาช่วย

เสกสรรกลับมาจากนา รับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้วยุพาจึงเดินเข้าไปคุยด้วย “วันนี้กุลมาหาฉันที่บ้าน” คิ้วดกดำขมวดเข้าหากันทันที “มาทำไม” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับผู้หญิงอย่างกุลชาดี อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชายจึงไม่อยากใช้ความรุนแรงกับผู้หญิง แต่ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้เมื่อไรเธอจะหยุด “เขามาบอกฉันว่า พี่เป็นคนเอาเงินสี่หมื่นนั้นให้เขา” ยุพาสูดหายใจเข้าลึกแล้วพูดต่อ “ฉันอยากรู้ว่าเรื่องราววันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง” ด้วยความโกรธบวกกับความเกลียดและกลัวเขาวันนั้นเธอจึงไม่อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น เสกสรรมองภรรยาด้วยแววตาเป็นกังวล เขาห่วงความรู้สึกของภรรยามากกว่า “สัญญากับพี่ก่อนสิว่าเธอจะไม่เกลียดพี่” เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเพื่อรอคำตอบ แววตาเว้าวอน พอภรรยาพนักหน้ามุมปากจึงคลี่ยิ้มออกมาจาง ๆ “วันนั้นหลังจากพี่วางยานอนหลับเธอกับลูกแล้ว พี่ก็ขโมยเงินที่อยู่ใต้ที่นอนเธอไปทั้งหมด แล้วให้ไอ้วุธไปส่งที่ศาลารอรถทางเข้าหมู่บ้าน” เขาเว้นวรรคเพื่อหายใจ เอื้อมมือข้างหนึ่งไปจับมือภรรยาไว้ ใช้หัวแม่มือคลึงกลางฝ่ามือเธอเบา ๆ “ตอนไปถึงพี่ไม่เจอกุล เ

เช้าวันต่อมาข่าวที่ภรรยาของพศินวิ่งไล่ฟันสามีกับชู้รักอย่างกุลชาก็ดังไปทั้งหมู่บ้าน พศินได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมเมียยังขู่ว่าจะขอหย่า ส่วนกุลชาวิ่งหนีไปได้แต่ก็หนีไปในสภาพที่ดูไม่ได้เช่นกัน และเธอคงไม่กล้ากลับมาที่หมู่บ้านนี้อีก เพราะผู้คนในหมู่บ้านนี้รู้เช่นเห็นชาติของเธอหมดแล้ว และถ้ากลับมาอีกบุญชูเมียของพศินคงเอากุลชาถึงตาย แม่และพี่สาวของยุพามาหาที่บ้านแต่เช้า ยุพากำลังรดน้ำผักอยู่ข้างบ้านพอดี “แกรู้เรื่องยัยกุลหรือยัง” แสงเดือนเป็นห่วงลูกสาว กลัวว่าเสกสรรจะไปร่วมทำไม่ดีกับพศินด้วยจึงรีบมาหาที่บ้าน “กุลเขาทำไมเหรอคะแม่” ยุพายังทำหน้านิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน “ก็มันแอบไปนอนกับไอ้ศินอยู่เถียงนานอกบ้านนี่เอง เมียไอ้ศินมันไปเจอ ไล่ฟันกันจนต้องไปนอนอยู่ที่โรงพยาบาล” “อ้อ เหรอคะ” “แล้วนี่น้าเสกไปไหน ไปดูไอ้ศินมันเหรอ” นีราถามน้องสาว “เปล่า พี่เสกทำอาหารอยู่ข้างบนค่ะ” “ไอ้เสกทำอาหาร แกรดน้ำผัก?” “อือฮึ ทำไมเหรอคะ เขาก็ทำอาหารทุกวันนะ ไม่เห็นแปลกตรงไหน” น้ำเสียงติดอวดสามีนิด ๆ