All Chapters of คุณหมอกับหมาเด็กของเขา: Chapter 11 - Chapter 20

“ทำไมเวลานี้ยังไม่โทร. มานัดไปกินข้าวอีกวะ หิวจะแย่แล้วเนี่ย!” ธามนั่งอยู่ภายในห้องทำงานมองนาฬิกาบนจอมือถือตาไม่กะพริบ เวลานี้บ่งบอกว่าได้เลยเวลากินข้าวไปแล้ว แต่ตอนนี้ริวกลับยังไม่โทร. มาหาเขาสักที รอให้อีกฝ่ายโทร. มาจนหิวท้องร้องจ๊อก ๆ ไม่หยุดหลังจากที่โดนเจ้าเด็กที่อายน้อยกว่าบังคับให้ไปกินข้าวด้วยกัน ผ่านมาเกือบเดือนตลอดมาเรียกได้ว่าทุกเที่ยงและเย็นพวกเขาก็จะไปกินข้าวด้วยกันตลอด จากคนที่กินข้าวไม่เคยตรงเวลา โดนคนเด็กกว่าบังคับให้ไปกินด้วยในทุกวัน ธามก็กลายเป็นคนที่ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาทุกวันแล้วซึ่งในวันนี้เองก็เลยเวลาที่เขาต้องกินข้าวกับริวแล้ว กระเพาะที่เคยได้รับอาหารในเวลานี้อยู่ตลอดพอขาดหายไปก็เริ่มประท้วงส่งเสียง แต่ถึงตัวเองจะหิวจนไส้กิ่วแต่ธามก็ไม่คิดที่จะโทร. หาอีกฝ่าย เขาต้องรอให้ริวโทร. มาชวนตัวเองเท่านั้น ถ้าตัวเองโทร. ไปชวนก็จะกลายเป็นเขาต้องขอร้องให้อีกฝ่ายไปกินข้าวด้วยกัน“ฮันโหล...ทำไมวันนี้นายไม่โทร. มาให้ฉันไปกินข้าวด้วย อย่าบอกนะว่าเจอคนใหม่ที่ถูกใจกว่าแล้วก็ทิ้งกันดื้อ ๆ แบบนี้” คิดไปคิดมาธามก็ทนไม่ไหวต้องโทร. หาริว เพราะคิดว่าอาจมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่

เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ ดังคลอตลอดทาง ขณะที่รถของธามเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางขึ้นเขาใหญ่ ในที่สุดเขาก็หาวันที่ว่างได้โดยการขายเวรไปสามวัน เพียงเพื่อที่จะมาเที่ยวกับเด็กน้อย แสงเย็นของวันเริ่มร่วงโรยลงหลังแนวไม้“ดีจังเลยครับที่พี่ธามมีเวลาว่างเร็ว ผมนึกว่าจะต้องส่งงานอาจารย์ช้าซะอีก เพราะพี่อาจไม่ว่างเร็ว ๆ นี้” ริวหันหน้ามองออกไปนอกกระจกก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้ธามที่นั่งขับรถอยู่ข้าง ๆ“ฉันมีเวลาว่างแค่สามวันสองคืนเท่านั้นนะ นายก็ตั้งใจถ่ายให้ดี ๆ ถ้าถ่ายแล้วใช้ไม่ได้ฉันกลับก่อนนะจะบอกให้” ธามสายตาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของริวที่ไม่ได้ตั้งใจฟังที่เขาพูดเลยเมื่อถึงโฮมสเตย์ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา ธามจอดรถหน้าบ้านไม้หลังเล็กที่โอบล้อมด้วยต้นไม้สูง พนักงานต้อนรับพาทั้งคู่เข้าไปเช็กอิน และส่งกุญแจห้องพักให้ บรรยากาศเงียบสงบ เย็นสบาย และมีกลิ่นหอมของธรรมชาติลอยอ่อน ๆ อยู่ในอากาศ“เดี๋ยวนี้นายจองห้องพักเตียงเดี่ยวเหรอ” ธามเอ่ยถามขึ้นในทันทีเมื่อเปิดไฟเห็นสภาพห้องที่มีเพียงเตียงนอนเดียว“ก็ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เคยนอนเตียงเดียวกันมาก่อนซะหน่อยครับ” ริวยิ้มหวานตอบ

ธามตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเที่ยงของอีกวันหนึ่ง กว่าที่เขาจะได้นอนก็เกือบหกโมงเช้าแล้ว ใครจะไปคิดว่า ไอ้เด็กบ้านี่จะทำจริงอย่างที่พูด“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ” ธามมองใบหน้าหล่อของริวที่นอนหลับยิ้มหวานข้าง ๆ ด้วยความหมั่นไส้“อะ อ่า ซี้ดด ระบมแล้วไหมเนี่ย...เอวฉัน ๆ”ธามลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำมีเสียงตลอดทาง ช่วยไม่ได้เจ้าหมาเด็กนี่พลังงานล้นเหลือเล่นเอาธามแย่เลย แต่จะไม่ไปอาบน้ำก็ไม่ได้ เพราะเขาต้องล้างน้ำที่หมาเด็กนั่นปล่อยไว้ในตัวออกก่อน แล้วยังคราบตามตัวที่ไม่รู้ว่าเป็นของตัวเองหรือริวอีก“ผมไม่ยอมเสียซิงแล้วไม่ได้อะไรหรอกนะครับ” ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิดริวที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาลุกขึ้นนั่งในทันที สายตามองประตูห้องน้ำด้วยรอยยิ้มได้ใจ“ซี้ดด เล่นเอาโบ๋เลย...สอดนิ้วเข้าไปได้ตั้งหนึ่งนิ้ว”ริวลองแตะรูตัวเองก็พบว่า รูเขานั้นโบ๋จนสามารถสอดนิ้วเข้าไปตั้งหนึ่งนิ้ว คราวนี้หมอธามเล่นเขาแสบจริง แต่แม้จะต้องเสียซิงให้ของเล่น แต่ก็ยังคุ้มที่ได้จัดหนักและปล่อยในตัวหมอธามหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงธามและริวก็พากันเช็กเอาต์ออกจากโฮมสเตย์ด้วยสภาพทุลักทุเล ต่างคนต่างก็เดินขาสั่นและห่างไม่ต่

“สวัสดีครับ อาจารย์ธาม ไม่คิดว่าอาจารย์ก็จะมาค่ายนี้เหมือนกันด้วย” หมอปาล์มที่เห็นหมอธามมาก็รีบมาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ผมเองก็ไม่คิดว่า คณะจะให้ศิษย์เก่าที่พึ่งจบมาไม่กี่ปีมาเป็นวิทยากรให้คณะด้วย” ธามเอ่ยขึ้นมองใบหน้าหมอปาล์ที่ยิ้มแย้ม“อาจเป็นเพราะผมหน้าตาดีน่ะครับ ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนกัน แต่ตอนนี้ก็ผ่านไปด้วยดีครับ” หมอปาล์มตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ในคำพูดนั้นแอบชมตัวเองไปด้วย ความคิดแรกของปาล์มเป็นแบบนี้จริง ๆ จนกระทั่งได้พบว่าริวเองก็ต้องมีส่วนร่วมในกิจกรรมนี้อะไร ๆ ก็เลยดีไปหมด แต่กับคนตรงหน้านี้ ตามแผนงานที่วางไว้อีกฝ่ายไม่ควรที่จะอยู่ที่นี่“พอดีผมว่างเลยอยากมาช่วยงานด้วย หมอปาล์มคงไม่ว่าอะไรนะ”“ผมจะว่าอะไรอาจารย์ธามได้ล่ะครับ ยินดีซะอีกที่ได้อาจารย์เก่ง ๆ มาร่วมด้วย”คำพูดที่หมอธามและหมอปาล์มพูดคุยกันนั้น ริวที่อยู่ตรงกลางรู้สึกเหมือนมีประกายอะไรบางอย่างระหว่างทั้งสองคน“งั้นวันนี้หมอปาล์มจะไปที่ไหนล่ะ ผมอยากไปด้วย” ธามเผยจุดประสงค์ที่มาเข้าค่ายตรง ๆ เขาต้องการที่จะไปเพื่อขัดขวางไม่ให้ริวและหมอปาล์มได้อยู่ด้วยกัน“หมอธามทำไมมาไม่บอกกันเลยล่ะ มานี่สิ ฮ่า ๆ นานแล้วไม่ได้เจอก

“อ๊าส์ สดชื่นจริง ๆ วันนี้” ริวตื่นนอนในยามเช้าอย่างมีความสุข เมื่อวานเขาได้เป็นแฟนกับหมอธามจริง ๆ ซะที หลังจากที่เป็นเพียงวันไนต์สแตนด์มานาน“เสียดาย ถ้าไม่ใช่ว่าเข้าค่ายอยู่นะ...จะจัดถึงเช้าเลย” ริวมองที่นอนที่ยับยู่ยี่เป็นหลักฐานบ่งบอกว่า เมื่อคืนนั้นผ่านกิจกรรมเข้าจังหวะที่ร้อนแรงมาเมื่อคืนนั้นริวไม่สามารถจัดให้หนำใจได้เพราะที่นี่คือค่าย ตีสองหมอธามก็ต้องออกจากระต๊อบเขาไปแล้ว เพื่อกันไม่ให้คนที่ตื่นเช้าสงสัย“รีบเก็บของดีกว่า วันนี้ต้องกลับแล้ว” ริวรีบเก็บของแล้วออกไปทันที เขาถือกล้องถ่ายวิดีโอบันทึกบรรยากาศช่วงเวลานี้เอาไว้ทำคลิป“สวัสดีตอนเช้าครับพี่ปาล์ม” ริวเห็นหมอธามก็เอ่ยทักทายยามเช้า“สวัสดีครับ” ปาล์มตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่ซีดขาว รอบดวงตาดำเป็นแพนด้า น้ำเสียงหอบแห้ง“พี่ป่วยเหรอครับ ทำไมหน้าพี่ดูซีด ๆ” ริวเห็นใบหน้าหมอปาล์มดูไม่ดีก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ แค่นอนน้อยนิดหน่อย พี่ขอตัวไปที่อื่นก่อนนะ” สิ่งที่เห็นเมื่อคืนยังติดตาทำให้เขาไม่สามารถที่จะลืมมันไปได้ เขาไม่สะดวกใจที่จะคุยกับริวหรือหมอธามในเวลานี้“พี่ปาล์มแปลกจังเช้านี้” ริวสงสัยแต่ก็ไม่ได้ตามไปเซ้าซ