คุณหมอกับหมาเด็กของเขา

คุณหมอกับหมาเด็กของเขา

last updateآخر تحديث : 2026-04-04
بواسطة:  เจ้ามูนวูฟล์مستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
24فصول
546وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

“คำว่า ‘หยุด’ มันฟังดูขัดอารมณ์ไปนิดในเวลานั้น” “งั้นเอาเป็นอย่างงี้เป็นไง ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆให้เห่าออกมาดังๆ ‘โฮ่ง! โฮ่ง!’ แบบหมาอ่ะ”

عرض المزيد

الفصل الأول

แน่ใจเหรอครับว่าผมจะยังไม่เคยลอง

ทุกอย่างเหมือนจะเรียบง่ายเกินไปสำหรับธาม ไม่ว่าจะเป็นการสวมถุงมือยางที่แนบสนิทกับข้อมือก่อนผ่าตัด การยื่นมือไปรับเครื่องมือจากพยาบาลข้างกายอย่างแม่นยำ หรือการกล่าวลาเวรเมื่อถึงตีสองครึ่ง เวลาที่ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณว่า “พอเถอะ” กับการยืนทำงานต่อเนื่องกว่าสิบห้าชั่วโมง

เขาถอดเสื้อกาวน์สีขาวออกจากไหล่พาดไว้ในล็อกเกอร์ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสั่งตัดพอดีตัวที่ซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะถอดสายนาฬิกาคลาสสิกออกอย่างระมัดระวัง ร่างกายของเขาถูกฝึกให้เคลื่อนไหวอย่างสุขุม มีวินัย แม้แต่ตอนถอดนาฬิกา ยังไม่มีเสียงกระทบใดให้ใครได้ยิน

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย กลิ่นของยาและความเครียดจากห้องทำงานค่อย ๆ จางหายไป เขาคือหัวหน้าแผนกอายุรกรรมมะเร็งวิทยาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อายุน้อยที่สุด ผู้เป็นที่ยอมรับในวงการ ไม่เพียงเพราะฝีมือ แต่ยังเพราะบุคลิกที่นิ่งขรึม สุภาพเรียบง่าย และมีชีวิตเพอร์เฟกต์ที่หลายคนได้แต่ฝันถึง

“หมอธาม จะกลับแล้วเหรอคะ” พยาบาลเวรดึกเอ่ยทักขณะหมอธามเดินผ่านล็อบบี้ ภายในโรงพยาบาลยังคงสว่างจ้า แม้จะใกล้ตีสาม

“คนไข้ห้อง 512 อาการคงที่แล้ว ถ้ามีอะไรก็โทร. มาบอกผมได้ทันทีนะ”

“ค่ะ คุณหมอพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ”

เขาพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่หันกลับมามอง ไม่มีคำพูดที่ไม่จำเป็น ไม่มีรอยยิ้มที่ให้ฟรีกับใคร ความนิ่งสงบและห่างเหินคือกำแพงที่ธามตั้งไว้กับทุกคน คนทั้งโรงพยาบาลรู้ดีว่า ดร.ธาม เวชวานิช อายุ 35 ปี คือหมอที่เก่งที่สุดในสาขา ทุ่มเทให้งาน เย็นชาแต่สุภาพกับทุกคน และไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเขาเลย นอกจากเสียงเล่าลือว่า เขามาจากครอบครัวมีฐานะ และอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมหรูย่านธุรกิจ

ธามขับรถเบนซ์สีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากลานจอดอย่างเงียบงัน แสงไฟจากตึกระฟ้าที่เรียงรายสองฝั่งถนนสะท้อนบนผิวตัวถังราวกับคลื่นแสงในยามค่ำ ตึกทั้งหลายไม่เคยหลับใหล เช่นเดียวกับเมืองนี้ที่ไม่เคยปล่อยให้ความมืดครอบงำแสงไฟสว่างไสวอยู่ตลอดเวลา

เมื่อถึงคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางธุรกิจ ลิฟต์ส่วนตัวพาเขาขึ้นสู่ชั้น 38 อย่างไร้เสียง ไม่ต้องมีคำทักทาย ไม่มีพนักงานต้อนรับ เพียงแค่คีย์การ์ดเฉพาะของเจ้าของห้อง ห้องชุดกว้างขวางแต่งด้วยโทนสีเข้ม ผนังเทากับเฟอร์นิเจอร์ดำเข้าชุดกันทุกมุม โซฟาหนังแท้ดีไซน์เรียบ โต๊ะกลางกระจกไร้ลวดลาย ไม่มีแม้กระทั่งกรอบรูป ภาพถ่าย หรือสิ่งของส่วนตัวที่บ่งบอกว่าที่นี่มีใครอยู่ เหมือนห้องตัวอย่างที่เอาไว้โชว์เท่านั้น

ธามวางกุญแจลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบา ๆ ของโลหะกับพื้นกระจกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัด เขาเดินตรงไปยังตู้เหล้ามุมห้อง รินวิสกี้ลงแก้วคริสตัลใบโปรด กลิ่นฉุนของเครื่องดื่มราคาแพงแทรกขึ้นปลายจมูกในทันทีที่ยกจิบแรกขึ้นสัมผัสริมฝีปาก

เขานั่งลงบนโซฟาทอดสายตามองแสงไฟจากตึกด้านนอกผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่ครอบคลุมผนังเกือบทั้งด้าน ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความเหนื่อยล้าอย่างประหลาด ไม่ใช่แค่ความล้าจากการทำงานหนัก แต่เหมือนเป็นความว่างเปล่าที่กำลังสั่งสม ไม่ใช่เพิ่งเกิดแต่สะสมมานานเกินกว่าจะรู้ตัว สำหรับเขาการกลับมาที่นี่ในทุกคืนไม่ต่างอะไรกับการย้ำเตือนว่า เขายังคงอยู่คนเดียวเสมอ

ค่ำคืนนี้กลับแตกต่าง ไม่ใช่เพราะมีอะไรเกิดขึ้นที่โรงพยาบาล แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างในร่างกายเขาที่มันกำลังกระเพื่อม มันไม่ใช่ความอ่อนล้า ไม่ใช่ความหิว ไม่ใช่แม้แต่ความเหงา แต่เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

คล้ายสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าที่อยากจะล่าเหยื่อที่ปลุกขึ้นจากเงามืดในจิตใจ เป็นความรู้สึกที่เขามักกดมันไว้ในใจภายใต้หน้ากากของความเรียบเฉย ความสุภาพ และระเบียบวินัยที่สังคมคาดหวังจากคนอย่างเขา ภายใต้สังคมจอมปลอมที่ต้องคอยปั้นหน้าใส่กัน

ธามยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง ความเผ็ดร้อนของแอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอคล้ายปลุกบางอย่างให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกแล้วเลื่อนเข้าสู่โฟลเดอร์ลับที่ถูกใส่รหัสเอาไว้อย่างแน่นหนา มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเขาจากสังคมที่ผู้คนคาดหวัง

ภายในโฟลเดอร์มีเพียงแอปเดียว เป็นแอปหาคู่เฉพาะกลุ่มชายรักชาย ที่ไม่ได้โปร่งใสหรือเปิดเผยนัก แต่ก็ไม่ต่ำทรามหรือต่ำตม มันแค่เป็นอีกโลกที่ไม่มีใครในชีวิตจริงของเขารู้จักเท่านั้น ที่นี่เป็นที่ที่ธามใช้เพื่อนัดผู้ชายที่ไม่รู้จักมาเพื่อนัดพบกัน

โพรไฟล์ของเขาใช้เพียงตัวอักษรย่อ “T” ไม่มีรูปใบหน้า มีเพียงภาพเงาและคำอธิบายสั้น ๆ ว่า

“ไม่ผูกมัด ไม่ถามชื่อจริง ไม่ซ้ำคนเดิม”

เซ็กซ์สำหรับธามไม่ใช่เรื่องของความรัก ไม่ใช่ความโรแมนติก แต่มันคือการปลดปล่อย ความไว้วางใจชั่วคราวในเงื่อนไขที่ปลอดภัยพอ และการเปิดโอกาสให้ใครบางคนได้เห็นเขาในมุมที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น

นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอผ่านโพรไฟล์มากมาย รูปภาพของชายหนุ่มหลากใบหน้าปรากฏขึ้นพร้อมคำโปรยที่ธามมองเพียงผิวเผิน บางคนสวมเสื้อกล้ามเปิดแผงอก บางคนแต่งชุดนักศึกษา บางคนเปลือยเปล่าใส่เพียงกางเกงในสีขาวที่แทบจะไม่ปกปิดลำกายขนาดใหญ่ แต่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดสายตาเขาได้จนกระทั่ง

‘RIW21’

ภาพโพรไฟล์ไม่ได้เปิดเผยใบหน้า เห็นเพียงช่วงคอลงมาถึงหน้าอกในเสื้อคอวีสีดำที่เผยผิวขาวเนียนตัดกับเงาแสงได้พอดี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว พอจะให้ความอยากรู้อยากเห็นแทรกตัวเข้ามาได้อย่างเงียบเชียบ ข้อมูลในโพรไฟล์ไม่ได้มีอะไรมาก แต่พอจะทำให้ธามหยุดชะงัก

“นักศึกษาปี 3 ชอบความตื่นเต้น พร้อมลองประสบการณ์ใหม่ กล้าที่จะเจ็บ...ถ้ามันทำให้รู้สึกดี” ธามไลก์โพรไฟล์นั้นทันที และไม่กี่วินาทีต่อมาการจับคู่ก็เกิดขึ้น

RIW21: “คืนนี้นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอครับ”

T: “อื้ม พอดีวันนี้ยังไม่มีใครที่จะมาช่วยทำให้หลับฝันดีเลย”

RIW21: “แล้วมาไลก์รูปกันแบบนี้ หมายความว่าผมพอที่จะเป็นคนคนนั้นให้ได้ใช่ไหมครับ”

T: “ก็ขึ้นอยู่กับว่า นายอยากที่จะสัมผัสประสบการณ์ใหม่ ๆ หรือเปล่า”

RIW21: “ถ้าเป็นประสบการณ์ใหม่ ๆ ผมในตอนนี้อยากสะสมประสบการณ์ที่ไม่เคยลองมากครับ”

บทสนทนาไม่ยาว แต่แรงดึงดูดระหว่างถ้อยคำมันแรงเกินกว่าจะปฏิเสธได้โดยเฉพาะกับคนที่ใช้ชีวิตตามกรอบอย่างธาม การได้แหกกฎของตัวเองสักครั้งมันก็ทำให้เขารู้สึกสนุกจนกลายเป็นคนที่แหกกฎบ่อยครั้งเงียบ ๆ

หลังจากคุยกันได้สักพักพวกเขานัดเจอกันโดยบอกลักษณะและเสื้อผ้าที่ใส่ในอีกสี่สิบห้านาที ที่บาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในซอยทองหล่อ บาร์ที่ไม่มีชื่อเสียง แต่เป็นที่รู้กันในกลุ่มคนเฉพาะว่า ที่นี่คือแหล่งนัดที่รวมตัวคนแบบพวกเขา

บาร์ที่นัดพบกันเป็นสถานที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยแคบของทองหล่อ ขนาดไม่ใหญ่แต่จัดแสงไว้อย่างมีชั้นเชิง โคมไฟสีน้ำเงินอมม่วงสร้างบรรยากาศที่นี่ให้น่าหลงใหล เพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ปะทะกับเสียงน้ำแข็งในแก้วค็อกเทลที่ถูกคนเบา ๆ อย่างเป็นจังหวะ

ธามเลือกนั่งในมุมลึกของบาร์จะได้มองเห็นประตูเข้าออกได้ถนัด เพื่อที่จะได้รู้ว่าเด็กหนุ่มที่เขานัดนั้นคือใครก่อนที่อีกฝ่ายจะเจอตัว เพราะในแอปอย่างนี้การสร้างโพรไฟล์หลอกคนนั้นเป็นเรื่อง่าย ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนที่สร้างโพรไฟล์หลอก ธามก็จะได้ปลีกตัวกลับไปอย่างเงียบ ๆ คืนนี้เขาก็คงจะไม่มีอารมณ์อีกต่อไป

ธามนั่งจิบวิสกี้อย่างเงียบ ๆ ดวงตากวาดมองคนที่เดินเข้าออกผ่านประตูด้วยสายตาสแกนอย่างละเอียด การเป็นแพทย์ผู้ชำนาญการทำให้สายตาเขานั้นว่องไวมองในจุดที่คนปกติมันมองข้าม เพราะในการวินิจฉัยอาการการใช้สายตาสำรวจคนไข้ก็คือหลักการพื้นฐาน

ประตูไม้บานหนาของบาร์ถูกเปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัวเสื้อคอวีสีดำตัวซึ่งเป็นตัวเดียวกันกับในรูปคนที่ธามนัด ทรงผมปัดข้างที่อีกฝ่ายเสยขึ้นทำให้ใบหน้าหล่อนั้นดูมีเสน่ห์ ผิวขาว และรูปร่างสูงโปร่งเหมือนักกีฬา

ทันทีที่เข้ามาภายในบาร์ ริวก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะไปสะดุดตาเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูดีมาก ๆ เสื้อผ้าที่อีกฝ่ายใส่นั้นตรงกับที่คนในแอปบอกเป๊ะ ๆ ไม่รอช้าเขาก็รีบเข้าไปทักทายคนขี้เหงาในคืนนี้

“พี่ T ใช่ไหมครับ” ริวยิ้มหวานเอ่ยทักคนที่นั่งจิบวิสกี้มองเขาตั้งแต่เข้ามาภายในบาร์

ธามพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง เขามองตั้งแต่ปลายผมที่หน้าผาก ไล่ลงมาถึงช่วงล่างที่ดูเหมือนจะเต่งตึงของอีกฝ่าย

“นายสายตาดีใช้ได้เลยนะ ชื่อริวใช่ไหม” ธามเอ่ยชมคนหนึ่งหน้าที่สามารถหาตัวเองเจอได้ในเวลาไม่นาน

อีกฝ่ายยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ริมฝีปากสีชมพูดูเป็นธรรมชาติ อีกฝ่ายย่อตัวลงนั่งข้างธามอย่างมั่นใจรอยยิ้มที่ตั้งแต่เข้ามายังไม่เคยหุบทำให้เขาไม่อาจละสายตา

“ใช่ครับ ไม่คิดเลยนะครับว่า จะมีวันที่ผมได้แมตช์กับพี่ ในแอปนี่คงมีคนอยากแมตช์กับพี่เยอะมาก” ริวเอ่ยอย่างตื่นเต้น บอกไปตามจริงว่าเขานั้นเห็นอีกฝ่ายมานานแล้ว

ความจริงเขาแอบส่องอีกฝ่ายมานาน แต่ยังไม่กล้าที่จะกดใจให้ ในหัวใจริวในตอนนี้เต้นตึกตักไม่เคยหยุด แม้จะคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องดูดีจากการที่มีคนเล่ามาว่า พี่ T นั้นหล่อ ดูดีมาก ด้วยเสียงเล่าลือเล่าอ้างหลายคนที่เล่นแอปแม้จะไม่มีรูปใบหน้าอีกฝ่ายแต่ก็อยากแมตช์กับพี่ T หวังว่าจะเป็นคนโชคดีคนนั้น

“ช่วงนี้พี่งานยุ่งไม่ได้แมตช์กับใครมานานแล้ว ว่าแต่ริวอยากดื่มอะไรไหม สั่งได้เลยพี่เลี้ยงเอง” ธามตอบเรียบ ๆ ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตายังจับจ้องอีกฝ่ายอย่างนิ่งแน่ว

“เอาแบบเดียวกับพี่ก็ได้ครับ” ริวยิ้มตอบพลางไล่ตามสายตาไปตามรูปร่างพี่ T คนดังอย่างไม่ปิดบังนัก

“ถึงว่าทำไมคนที่เคยแมตช์กับพี่ต่างบอกว่าพี่ดูดี พอได้เจอตัวจริง...พี่ดูดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย” ริวเอ่ยชมออกไปตามตรง เพราะคนตรงหน้านี้เรียกได้ว่าตรงสเปกเขามาก ๆ

ธามยิ้มมุมปากเล็กน้อยรับคำชมโดยไม่เอ่ยอะไร เขาเรียกบาร์เทนเดอร์ แล้วสั่งเครื่องดื่มให้ริวตามของตัวเอง

บทสนทนาเริ่มต้นด้วยเรื่องทั่วไป ริวเล่าอย่างเป็นธรรมชาติว่า เรียนอยู่นิเทศฯ ปีสาม ทำงานพิเศษเป็นบาริสตาร้านกาแฟเล็ก ๆ และมีความฝันอยากเขียนบทละครสักเรื่องที่มีคนจดจำ

แม้จะไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายเล่าทั้งหมด แต่ธามตอบบ้างในสิ่งที่ตัวเองพอรู้ เขาโกหกอีกฝ่ายไปว่าตัวเองเพียงทำงานในบริษัทแห่งหนึ่ง ทำงานอย่างหนักจนไม่มีเวลาในชีวิตของตัวเอง แม้เงินดี แต่เขาไม่มีเวลาศึกษาใครสำหรับความสัมพันธ์ที่ต้องใช้มากกว่าแค่ร่างกาย

ระหว่างที่คุยธามก็สังเกตอีกฝ่ายไปด้วย นิสัยเก่าแบบแพทย์ยังติดตัว เด็กหนุ่มช่างพูดตรงหน้านี้มักจะชอบกัดริมฝีปากเบา ๆ เวลาใช้ความคิด เอียงคอนิด ๆ เวลาเกิดความสนใจดูเหมือนหมาน้อยที่น่ารัก

“นี่ก็น่าจะพอให้เรารู้จักกันคร่าว ๆ แล้ว ริวพร้อมที่จะไปสัมผัสประสบการณ์แบบใหม่หรือยัง ในโพรไฟล์เราบอกไว้ว่า ชอบลองอะไรใหม่ ๆ” ธามเอ่ยขึ้นหลังเครื่องดื่มแก้วที่สามหมดไป

“แล้วใหม่ของพี่ T แน่ใจเหรอครับว่า ผมจะยังไม่เคยลอง” ริวยิ้มดวงตาเป็นประกายภายใต้แสงสลัวของบาร์

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
24 فصول
แน่ใจเหรอครับว่าผมจะยังไม่เคยลอง
ทุกอย่างเหมือนจะเรียบง่ายเกินไปสำหรับธาม ไม่ว่าจะเป็นการสวมถุงมือยางที่แนบสนิทกับข้อมือก่อนผ่าตัด การยื่นมือไปรับเครื่องมือจากพยาบาลข้างกายอย่างแม่นยำ หรือการกล่าวลาเวรเมื่อถึงตีสองครึ่ง เวลาที่ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณว่า “พอเถอะ” กับการยืนทำงานต่อเนื่องกว่าสิบห้าชั่วโมงเขาถอดเสื้อกาวน์สีขาวออกจากไหล่พาดไว้ในล็อกเกอร์ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสั่งตัดพอดีตัวที่ซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะถอดสายนาฬิกาคลาสสิกออกอย่างระมัดระวัง ร่างกายของเขาถูกฝึกให้เคลื่อนไหวอย่างสุขุม มีวินัย แม้แต่ตอนถอดนาฬิกา ยังไม่มีเสียงกระทบใดให้ใครได้ยินหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย กลิ่นของยาและความเครียดจากห้องทำงานค่อย ๆ จางหายไป เขาคือหัวหน้าแผนกอายุรกรรมมะเร็งวิทยาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อายุน้อยที่สุด ผู้เป็นที่ยอมรับในวงการ ไม่เพียงเพราะฝีมือ แต่ยังเพราะบุคลิกที่นิ่งขรึม สุภาพเรียบง่าย และมีชีวิตเพอร์เฟกต์ที่หลายคนได้แต่ฝันถึง“หมอธาม จะกลับแล้วเหรอคะ” พยาบาลเวรดึกเอ่ยทักขณะหมอธามเดินผ่านล็อบบี้ ภายในโรงพยาบาลยังคงสว่างจ้า แม้จะใกล้ตีสาม“คนไข้ห้อง 512 อาการคงที่แล้ว ถ้ามีอะไรก็โทร. มาบอกผมได้ทันทีนะ”“ค่ะ คุณหมอพั
اقرأ المزيد
‘โฮ่ง! โฮ่ง!
“พี่ชอบควบคุม ชอบมีอำนาจเหนือกว่า...ชอบให้อีกฝ่ายทำตามคำสั่ง ใหม่แบบนี้ริวเคยมีประสบการณ์หรือยัง” ธามโน้มตัวเข้าใกล้เล็กน้อยเอ่ยที่ข้างหูอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาอบอวนในระยะหายใจ“แล้วบางครั้ง...ก็ชอบทำให้เจ็บด้วย แบบนี้ริวพอจะรับไหวไหมครับ” เสียงของเขาเบาลงจนแทบเป็นกระซิบริวกลืนน้ำลายเบา ๆ มือกำแก้วแน่นขึ้นเล็กน้อยหันหน้าหลบสายตาพี่ T ที่สบมา เขายกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแล้ววางลงอย่างมั่นใจ“ทำไมผมจะรับไม่ไหวล่ะครับ ตามโพรไฟล์ที่บอก กล้าที่จะเจ็บ...ถ้ามันทำให้รู้สึกดี ถ้าพี่ทำให้ผมรู้สึกดีได้ ผมก็กล้าทำครับ” ริวตอบชัดถ้อยชัดคำขณะจ้องมองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายธามยิ้มรับคำตอบด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนจะเรียกเช็คบิลอย่างเงียบ ๆ ไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินเคียงข้างกันออกจากบาร์ ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวและแสงสีจากไฟยามค่ำคืนระหว่างทางไปยังลานจอดรถ ธามเอื้อมแตะหลังของริวเบา ๆ แรงพอให้รู้สึก แต่ไม่ถึงกับทำให้เจ็บ เป็นสัมผัสที่เจตนาเรียกความสนใจ เขารู้สึกได้ถึงแรงสะดุ้งเพียงน้อยจากอีกฝ่าย ราวกับความตื่นเต้นปะปนความตื่นตกใจในแบบของคนที่ยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้ ดูคล้ายม
اقرأ المزيد
เชื่อสิ...เราจะชอบมัน
“เคยถูกมัดมาก่อนไหม” ธามถามขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังริว ใช้มือที่จับเชือกลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแกร่ง“ไม่เคยครับ แต่ผม…อยากลองดู” ริวตอบตามตรง ส่วนประโยคท้ายนั้นมีความสั่นนิดหน่อยในน้ำเสียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะโดนมัด“เอามือไพล่หลัง และอยู่นิ่ง ๆ ล่ะ จะได้ไม่มัดแรงจนเสียดสีกับผิว” ธามยิ้มมุมปากเอ่ยสั่งและเริ่มลงมือมัดร่างอีกฝ่ายริวทำตามคำสั่งวางมือซ้อนกันไว้หลังตัว ก่อนที่พี่ T จะเริ่มพันเชือกรอบข้อมืออย่างรวดเร็ว ไม่แน่นจนเจ็บ แต่ไม่หลวมพอให้หลุดได้ง่ายจากนั้นอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ พันเชือกต่อไปตามแนวลำตัวเขา ลวดลายที่เกิดขึ้นดูเหมือนศิลปะ เมื่อมองเห็นภาพที่ตัวเองถูกมัดเชือกผ่านกระจกริวก็กลืนน้ำลายคอ“รู้สึกอึดอัดไหม” ธามมองภาพศิลปะตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ เชือกสีดำที่พันรัดเรือนร่างของหนุ่มวัยเจริญพันธุ์นั้นช่างน่าดึงดูด“นิดหน่อยครับ แต่ไม่เป็นไร มันเพียงรู้สึก...แปลกดี” ริวตอบพลางลองขยับมือเบา ๆ เท่าที่เชือกจะอนุญาต“แปลกแบบไหน” ธามถามต่อ เสียงยังคงราบเรียบ แต่ปลายนิ้วกลับลากผ่านแนวเชือกที่รัดอยู่บนผิวของริวอย่างช้า ๆ“มันทำให้ผมรู้สึก...ตื่นเต้นแปลก ๆ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะไม่มี
اقرأ المزيد
ขอเข้าไปอาบด้วยได้ไหมครับ
ริวพยักหน้าเท่าที่จะทำได้ภายใต้แรงบีบ ดวงตาเบิกกว้างเปล่งแสงระยิบระยับ แม้จะเจ็บปวดจากการถูกบีบคอ แต่แทนที่เขาจะกลัวพี่ T ในตอนนี้ เขากลับตื่นเต้นแทนเวลาที่เห็นสีหน้าที่ออกคำสั่งในตอนนี้ มองใบหน้าสวยตรงหน้าอย่างหลงใหลธามคลายมือผ่อนคลายนิดหนึ่ง แต่ยังวางไว้ที่ลำคออย่างหลวม ๆ เขาเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงช้า ๆ ด้วยอย่างเป็นจังหวะ ไม่นานเสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ดังขึ้นสะท้อนไปทั่วห้อง สายตาของธามและริวสบตากันอย่างไม่ละสายตา ขณะที่ช่วงล่างกำลังดำเนินกิจกรรมเข้าด้ายเข้าเข็มที่ทำให้ทั้งคู่ต่างก็เสียวซ่านไปทั้งร่าง“นี่แหละ... แบบที่พี่ชอบ...การที่เห็นริวดิ้นรนอยากขยับ แต่ก็ขัดคำสั่งไม่ได้ มันเร้าใจมาก” เสียงของธามต่ำและแหบพร่าเต็มไปด้วยความเสียว ในตอนนี้ร่างกายเขากำลังร้อนรุ่มไปด้วยเปลวเพลิงที่ทำให้แทบคลั่ง“พี่ T...อ๊ะ... อ้า” ริวครางเสียงกระเส่าความสุขถาโถมจนแทบล้นออกมา อยากที่จะเป็นฝ่ายขย่มใส่ร่างบางตรงหน้าให้แหลกเหลวด้วยตัวเอง แต่เขาก็พยายามนิ่งห้ามใจตัวเองให้ทำตามคำสั่งคนพี่อย่างเต็มที่“แบบนี้สิ...แบบนี้แหละ...รู้สึกดีใช่ไหม ถูกขย่มแบบนี้เสียวใช่ไหม” ธามเร่งจังหวะขึ้นมือหนึ่งกดคอริวเอาไว้ อีก
اقرأ المزيد
ลูกคนไข้
ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร วันใหม่ของหมอธาม เวชวานิช เริ่มต้นขึ้นตามกิจวัตรที่เป๊ะราวกับเครื่องจักร เขาเข้าร่วมประชุมทีมแพทย์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ตรวจผู้ป่วยในตั้งแต่แปดโมง และต่อด้วยคลินิกผู้ป่วยนอกจนถึงเที่ยง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ภายใต้กรอบเวลาที่วางไว้อย่างเป็นระบบ เช่นเดียวกับชีวิตของเขาที่ไม่มีที่ว่างสำหรับความวุ่นวายหรือความคาดเดาไม่ได้ธามสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดคลุมทับชุดทำงานเรียบหรู สเตทโตสโคปคล้องคออย่างเป็นทางการ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความนุ่มนวลที่ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกวางใจ หน้ากากที่เขาสวมไว้ทุกวัน หน้ากากที่ใช้ปกปิดตัวตนแท้จริงของเขาได้แนบเนียนจนแทบไม่มีรอยรั่ว“คนไข้รอในห้องตรวจ 3 ค่ะ คุณหมอธาม ส่งตัวมาจากโรงพยาบาลรัฐบาลแถวนนทบุรี เป็นมะเร็งตับระยะที่ 3 ญาติต้องการความเห็นที่สอง” พยาบาลพิมพ์แขเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นแฟ้มประวัติให้หมอธาม“ขอบคุณครับ”“รับยาเคมีบำบัดมาแล้วสองรอบ แต่ก้อนเนื้อไม่ยุบ อาจเป็นสายพันธุ์ที่ดื้อยา” ธามพยักหน้ารับเปิดแฟ้มอ่านข้อมูลเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว สายตาคมกวาดผ่านผลการตรวจอย่างเชี่ยวชาญ ประสบการณ์กว่า 10 ปีทำให้เขาประมวลผล และสรุปปร
اقرأ المزيد
เป็นลูกหมาเชื่อฟังทุกคำสั่ง
เขาเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติ สมองของธามทำงานอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์สถานการณ์และพยายามหาทางออกเขาไม่สามารถปฏิเสธการรักษาคนไข้รายนี้ได้โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร และเขาก็ไม่อยากให้คนไข้ต้องถูกย้ายโรงพยาบาลในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มะเร็งตับระยะที่สามต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน คนไข้ที่มาที่นี่ก็เพราะคาดหวังในตัวธาม การปฏิเสธอาจหมายถึงการทำลายความหวังที่จะหายของคนไข้ในทางกลับกันหากความสัมพันธ์ชั่วคืนที่เขามีกับญาติคนไข้ถูกเปิดเผย ชื่อเสียงของเขาที่สั่งสมมาทั้งชีวิตจะพังทลาย โลกที่เขาพยายามแยกแยะชีวิตส่วนตัวกับงานจะพังครืนในพริบตา เพื่อนร่วมงานจะมองเขาด้วยสายตาประณาม คนไข้จะหมดความเชื่อถือเมื่อได้รู้เกี่ยวกับรสนิยมทางเพศของเขาถ้าเขาปฏิเสธที่จะไม่รักษาพ่ออีกฝ่าย ริวอาจจะเปิดเผยความลับของเขาให้คนทั้งโรงพยาบาลรู้ แค่นั้นมันก็พอที่จะทำลายชีวิตของธามได้แล้ว“จะทำยังไงดี? ถ้าจะยกให้คนอื่นดูแล มันก็ต้องมีเหตุผลที่ฟังขึ้น” ธามพึมพำกับตัวเอง มือกุมขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆธามเดินกลับไปยังห้องทำงานส่วนตัว ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังประจำตัว ก่อนหยิบแฟ้มประวัติของสมชายขึ้นมาเปิดอ่านซ้ำอีกครั้ง เ
اقرأ المزيد
อยากเป็นมากกว่าone-night stand
วันต่อมาหลังจากคุณสมชายได้รับยาเคมีบำบัดสูตรใหม่ชุดแรก เขาเริ่มมีอาการข้างเคียงตามที่คาดการณ์ไว้ ทั้งคลื่นไส้ อาเจียน อ่อนเพลีย และเบื่ออาหาร แต่ทุกอย่างยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ ธามเข้าไปเยี่ยมอาการ และปรับยาตามความเหมาะสม ทุกครั้งที่เข้าไปเขามักจะพบริวอยู่ในห้องเสมอบางครั้งริวนั่งเงียบ ๆ อ่านหนังสืออยู่มุมห้อง บางครั้งก็กำลังช่วยป้อนข้าวหรือเช็ดตัวให้พ่อ แต่ทุกครั้งเมื่อธามปรากฏตัว ริวจะหยุดสิ่งที่ทำแล้วหันมาฟังสิ่งที่เขาพูดอย่างตั้งใจ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความเคารพและไม่เคยข้ามเส้น ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือสายตาที่มองมาริวตั้งคำถามฉลาด ๆ เป็นระยะ แสดงให้เห็นว่า เขาศึกษาโรคของพ่อมาอย่างดี แม้จะรักษาข้อตกลงระหว่างกันอย่างเคร่งครัด แต่ธามกลับรู้สึกไม่สบายใจ บางอย่างในแววตาของริวบ่งบอกว่า เขากำลังรอจังหวะ รออะไรบางอย่างที่ธามไม่สามารถคาดเดาได้ ราวกับสัตว์ร้ายที่เฝ้ารอโอกาสซุ่มโจมตีคืนที่สามหลังจากตรวจคนไข้รายสุดท้ายเสร็จ ธามเดินกลับมาที่ห้องทำงานด้วยความเหนื่อยล้า เขาปิดประตูทรุดตัวลงบนเก้าอี้ หลับตาชั่วครู่เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด ก่อนจะเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบบลิสเตอร์ยานอนหลับขนาดเบาออกมา กดยา
اقرأ المزيد
อย่าโทษว่าผมทำพี่เดินขาสั่น
แสงสลัวของห้องพักโรงแรมระดับห้าดาวกลางเมืองทอดเงาบนผ้าม่านสีอ่อนที่ปลิวไหวเล็กน้อยจากเครื่องปรับอากาศ ผิวขาวของธามดูราวกับเรืองแสงภายใต้แสงไฟอ่อน ๆ จากโคมข้างเตียง ร่างของเขานอนเปลือยกายบนผืนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด สายตาคมเย็นจับจ้องร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ปลายเตียง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยการประเมิน ราวกับกำลังวัดศักยภาพของคู่ต่อสู้ในเกมที่มีแค่สองคนริวมองร่างสีขาวที่รออยู่ที่เตียงด้วยสายตาหิวกระหาย ทันทีที่เข้ามาภายในห้องเขาก็พบว่า หมอธามนั้นถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดรอตัวเองอยู่บนเตียงแล้ว ร่างสีขาวนั้นทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากมันได้เลย ร่างที่เขาได้เคยเข้าได้ไปภายในตัวอีกฝ่ายผ่านคืนนั้นเขาค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นอย่างช้า ๆ ตั้งใจที่จะยั่วคนที่อายุเยอะกว่า ร่างกายกำยำภายใต้แสงไฟสีสลัวดูเหมือนรูปปั้นที่มีชีวิต ริวถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปลือยเปล่าพร้อมกับสีหน้าที่ดูจะขัดใจของคนบนเตียงที่เขาถอดเสื้อผ้าชักช้า ริวเดินเข้าใกล้คนพี่บนเตียงช้า ๆ ทุกก้าวมั่นคงเหมือนนักล่าที่กำลังเข้าหาเหยื่ออย่างระวังและเด็ดขาด“รีบ ๆ หน่อยได้ไหม มัวชักช้าอยู่ได้” ธามเอ่ยเสียงเรียบเย็นชา รู้สึกขัดใจกับความชักช
اقرأ المزيد
โรงแรมเดิม
ภายในห้องพักโรงแรมตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่เท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในความมืด ธามนอนนิ่งดวงตาจับจ้องเพดานโดยไม่พูดอะไรเขาเหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออก ส่วนริวเองก็นอนข้าง ๆ สายตาจับจ้องใบหน้าด้านข้างหมอธามด้วยความหลงใหล นิ้วมือลูบไล้บริเวณหัวนมสีชมพูที่ถูกตัวเองดูดจนแดงกร่ำอย่างพึ่งพอใจหลังจากที่ลมหายใจของทั้งคู่กลับมาเป็นปกติ ธามก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงหันหลังให้ริว เขานั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียงอย่างนั้นอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรโดยที่ขานั้นสั่นเทาไม่หยุดริวมองตามร่างเปลือยเปล่าของหมอธามที่เดินจากไปอย่างเงียบงัน มองร่างขาวที่เดินขาสั่นเข้าห้องน้ำด้วยรอยยิ้ม ใครให้มาท้าทายเขากันเล่า ถึงจะอายุเยอะกว่า แต่เขาก็สามารถทำให้ขาสั่นได้อย่างไม่รู้สึกผิดเสียงน้ำไหลดังขึ้นภายในห้องน้ำ ธามอาบน้ำเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากเอ่ยอะไรขึ้น แม้ร่างกายของตัวเองในตอนนี้จะโดนคนหนุ่มกว่าปู้ยี่ปู้ยำจนขาสั่นเทา แต่เขาจะมานอนค้างที่นี่ไม่ได้ เขาจะต้องกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง ธามรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วล้างคราบทั้งจากตัวเองและริวบนร่างกายตัวเองออกไป“นายควรกลับได้แล้ว” เมื่อธามออกมาจากห้
اقرأ المزيد
ลงโทษเจ้าหมา
แกร๊ก!“นี่พี่...”อึก!ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามาเห็นหมอธาม ริวก็อึ้งในภาพตรงหน้า อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมกาวน์ทับเสื้อนอกแต่เสื้อด้านในที่ใส่นั้นกลับแหว่งเว้าโชว์กล้ามเนื้อสีขาว ภาพตรงหน้ามันช่างเซ็กซี่จนเขาตะลึงกลืนน้ำลายลงคอ“สวปลอกคอและปิดตาซะ คืนนี้แหละฉันจะทำให้นายได้รู้ว่า อะไรคือของจริง” ธามไม่สนใจสายตาที่ริวมองตน เขาโยนอุปกรณ์ที่ตัวเองเตรียมมาให้อีกฝ่ายทันทีที่ประตูห้องปิด“ผมรอให้พี่เอาจริงอยู่เลย” ริวอมยิ้มหวานมองใบหน้าสวยที่แสนเย็นชา เขาโยนกระเป๋าที่สะพายมาทิ้งไปก้มลงหยิบปลอกคอขึ้นมาสวมอย่างไม่เคอะเขิน สายตาจ้องสบกับคนพี่ที่มองมาก่อนที่จะสวมผ้าปิดตาและยืนรอคอยอยู่นิ่ง ๆ“คุกเข่าลงเจ้าหมาตัวโต เอามือไขว้หลังด้วย” ธามเดินมาใกล้ริวคว้าสายจูงที่ผูกมัดติดกับปลอกคออีกฝ่ายกระชากริวขยับเดินหน้า มองร่างสูงที่มุมปากอมยิ้มค่อย ๆ คุกเข่านั่งลง และเอามือไขว้หลังตัวเองตามคำสั่ง เห็นว่า คนเด็กกว่าทำตามที่สั่งอย่างว่าง่ายธามก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าอย่างหาได้ยาก“หึ! ยังไม่ทันทำอะไรเลยก็มีอารมณ์แล้วเหรอ สงสัยเจ้านายอย่างฉันคงต้องอบรบเจ้าหมาขี้เงี่ยนให้รู้จักควบคุมตัวเองบ้างแล้ว” ธามมองที่ช่ว
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status