คุณหมอกับหมาเด็กของเขา

ทุกอย่างเหมือนจะเรียบง่ายเกินไปสำหรับธาม ไม่ว่าจะเป็นการสวมถุงมือยางที่แนบสนิทกับข้อมือก่อนผ่าตัด การยื่นมือไปรับเครื่องมือจากพยาบาลข้างกายอย่างแม่นยำ หรือการกล่าวลาเวรเมื่อถึงตีสองครึ่ง เวลาที่ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณว่า “พอเถอะ” กับการยืนทำงานต่อเนื่องกว่าสิบห้าชั่วโมงเขาถอดเสื้อกาวน์สีขาวออกจากไหล่พาดไว้ในล็อกเกอร์ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสั่งตัดพอดีตัวที่ซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะถอดสายนาฬิกาคลาสสิกออกอย่างระมัดระวัง ร่างกายของเขาถูกฝึกให้เคลื่อนไหวอย่างสุขุม มีวินัย แม้แต่ตอนถอดนาฬิกา ยังไม่มีเสียงกระทบใดให้ใครได้ยินหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อย กลิ่นของยาและความเครียดจากห้องทำงานค่อย ๆ จางหายไป เขาคือหัวหน้าแผนกอายุรกรรมมะเร็งวิทยาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อายุน้อยที่สุด ผู้เป็นที่ยอมรับในวงการ ไม่เพียงเพราะฝีมือ แต่ยังเพราะบุคลิกที่นิ่งขรึม สุภาพเรียบง่าย และมีชีวิตเพอร์เฟกต์ที่หลายคนได้แต่ฝันถึง“หมอธาม จะกลับแล้วเหรอคะ” พยาบาลเวรดึกเอ่ยทักขณะหมอธามเดินผ่านล็อบบี้ ภายในโรงพยาบาลยังคงสว่างจ้า แม้จะใกล้ตีสาม“คนไข้ห้อง 512 อาการคงที่แล้ว ถ้ามีอะไรก็โทร. มาบอกผมได้ทันทีนะ”“ค่ะ คุณหมอพั

“เคยถูกมัดมาก่อนไหม” ธามถามขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังริว ใช้มือที่จับเชือกลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแกร่ง“ไม่เคยครับ แต่ผม…อยากลองดู” ริวตอบตามตรง ส่วนประโยคท้ายนั้นมีความสั่นนิดหน่อยในน้ำเสียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะโดนมัด“เอามือไพล่หลัง และอยู่นิ่ง ๆ ล่ะ จะได้ไม่มัดแรงจนเสียดสีกับผิว” ธามยิ้มมุมปากเอ่ยสั่งและเริ่มลงมือมัดร่างอีกฝ่ายริวทำตามคำสั่งวางมือซ้อนกันไว้หลังตัว ก่อนที่พี่ T จะเริ่มพันเชือกรอบข้อมืออย่างรวดเร็ว ไม่แน่นจนเจ็บ แต่ไม่หลวมพอให้หลุดได้ง่ายจากนั้นอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ พันเชือกต่อไปตามแนวลำตัวเขา ลวดลายที่เกิดขึ้นดูเหมือนศิลปะ เมื่อมองเห็นภาพที่ตัวเองถูกมัดเชือกผ่านกระจกริวก็กลืนน้ำลายคอ“รู้สึกอึดอัดไหม” ธามมองภาพศิลปะตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ เชือกสีดำที่พันรัดเรือนร่างของหนุ่มวัยเจริญพันธุ์นั้นช่างน่าดึงดูด“นิดหน่อยครับ แต่ไม่เป็นไร มันเพียงรู้สึก...แปลกดี” ริวตอบพลางลองขยับมือเบา ๆ เท่าที่เชือกจะอนุญาต“แปลกแบบไหน” ธามถามต่อ เสียงยังคงราบเรียบ แต่ปลายนิ้วกลับลากผ่านแนวเชือกที่รัดอยู่บนผิวของริวอย่างช้า ๆ“มันทำให้ผมรู้สึก...ตื่นเต้นแปลก ๆ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะไม่มี

ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร วันใหม่ของหมอธาม เวชวานิช เริ่มต้นขึ้นตามกิจวัตรที่เป๊ะราวกับเครื่องจักร เขาเข้าร่วมประชุมทีมแพทย์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ตรวจผู้ป่วยในตั้งแต่แปดโมง และต่อด้วยคลินิกผู้ป่วยนอกจนถึงเที่ยง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ภายใต้กรอบเวลาที่วางไว้อย่างเป็นระบบ เช่นเดียวกับชีวิตของเขาที่ไม่มีที่ว่างสำหรับความวุ่นวายหรือความคาดเดาไม่ได้ธามสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดคลุมทับชุดทำงานเรียบหรู สเตทโตสโคปคล้องคออย่างเป็นทางการ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความนุ่มนวลที่ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกวางใจ หน้ากากที่เขาสวมไว้ทุกวัน หน้ากากที่ใช้ปกปิดตัวตนแท้จริงของเขาได้แนบเนียนจนแทบไม่มีรอยรั่ว“คนไข้รอในห้องตรวจ 3 ค่ะ คุณหมอธาม ส่งตัวมาจากโรงพยาบาลรัฐบาลแถวนนทบุรี เป็นมะเร็งตับระยะที่ 3 ญาติต้องการความเห็นที่สอง” พยาบาลพิมพ์แขเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นแฟ้มประวัติให้หมอธาม“ขอบคุณครับ”“รับยาเคมีบำบัดมาแล้วสองรอบ แต่ก้อนเนื้อไม่ยุบ อาจเป็นสายพันธุ์ที่ดื้อยา” ธามพยักหน้ารับเปิดแฟ้มอ่านข้อมูลเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว สายตาคมกวาดผ่านผลการตรวจอย่างเชี่ยวชาญ ประสบการณ์กว่า 10 ปีทำให้เขาประมวลผล และสรุปปร

วันต่อมาหลังจากคุณสมชายได้รับยาเคมีบำบัดสูตรใหม่ชุดแรก เขาเริ่มมีอาการข้างเคียงตามที่คาดการณ์ไว้ ทั้งคลื่นไส้ อาเจียน อ่อนเพลีย และเบื่ออาหาร แต่ทุกอย่างยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ ธามเข้าไปเยี่ยมอาการ และปรับยาตามความเหมาะสม ทุกครั้งที่เข้าไปเขามักจะพบริวอยู่ในห้องเสมอบางครั้งริวนั่งเงียบ ๆ อ่านหนังสืออยู่มุมห้อง บางครั้งก็กำลังช่วยป้อนข้าวหรือเช็ดตัวให้พ่อ แต่ทุกครั้งเมื่อธามปรากฏตัว ริวจะหยุดสิ่งที่ทำแล้วหันมาฟังสิ่งที่เขาพูดอย่างตั้งใจ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความเคารพและไม่เคยข้ามเส้น ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือสายตาที่มองมาริวตั้งคำถามฉลาด ๆ เป็นระยะ แสดงให้เห็นว่า เขาศึกษาโรคของพ่อมาอย่างดี แม้จะรักษาข้อตกลงระหว่างกันอย่างเคร่งครัด แต่ธามกลับรู้สึกไม่สบายใจ บางอย่างในแววตาของริวบ่งบอกว่า เขากำลังรอจังหวะ รออะไรบางอย่างที่ธามไม่สามารถคาดเดาได้ ราวกับสัตว์ร้ายที่เฝ้ารอโอกาสซุ่มโจมตีคืนที่สามหลังจากตรวจคนไข้รายสุดท้ายเสร็จ ธามเดินกลับมาที่ห้องทำงานด้วยความเหนื่อยล้า เขาปิดประตูทรุดตัวลงบนเก้าอี้ หลับตาชั่วครู่เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด ก่อนจะเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบบลิสเตอร์ยานอนหลับขนาดเบาออกมา กดยา

ภายในห้องพักโรงแรมตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่เท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในความมืด ธามนอนนิ่งดวงตาจับจ้องเพดานโดยไม่พูดอะไรเขาเหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออก ส่วนริวเองก็นอนข้าง ๆ สายตาจับจ้องใบหน้าด้านข้างหมอธามด้วยความหลงใหล นิ้วมือลูบไล้บริเวณหัวนมสีชมพูที่ถูกตัวเองดูดจนแดงกร่ำอย่างพึ่งพอใจหลังจากที่ลมหายใจของทั้งคู่กลับมาเป็นปกติ ธามก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงหันหลังให้ริว เขานั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียงอย่างนั้นอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรโดยที่ขานั้นสั่นเทาไม่หยุดริวมองตามร่างเปลือยเปล่าของหมอธามที่เดินจากไปอย่างเงียบงัน มองร่างขาวที่เดินขาสั่นเข้าห้องน้ำด้วยรอยยิ้ม ใครให้มาท้าทายเขากันเล่า ถึงจะอายุเยอะกว่า แต่เขาก็สามารถทำให้ขาสั่นได้อย่างไม่รู้สึกผิดเสียงน้ำไหลดังขึ้นภายในห้องน้ำ ธามอาบน้ำเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากเอ่ยอะไรขึ้น แม้ร่างกายของตัวเองในตอนนี้จะโดนคนหนุ่มกว่าปู้ยี่ปู้ยำจนขาสั่นเทา แต่เขาจะมานอนค้างที่นี่ไม่ได้ เขาจะต้องกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง ธามรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วล้างคราบทั้งจากตัวเองและริวบนร่างกายตัวเองออกไป“นายควรกลับได้แล้ว” เมื่อธามออกมาจากห้