วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“ครับ คุณมัทเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวครับ”ทันทีที่ลูกชายยืนยันนางนิลมณีก็ล้มตัวลงไปหาสามีพร้อมกับโอดครวญอีกครั้ง “โอ๊ยยย ไม่ไหวคุณเอายาดมมาให้ฉันหน่อย นี่แกตั้งใจจะฆ่าแม่ทางอ้อมใช่ไหมตาทีถึงได้ไปคว้าผู้หญิงมีตำหนิแบบนี้มาเป็นเมียน่ะ”แม้จะบอกคนเป็นสามี แต่คนที่ไปหายาดมมาให้ก็คือวาที “ยาดมครับ” ชายหนุ่มมองคนเป็นแม่อย่างรู้สึกกังวลเล็กน้อย ไม่รู้จากที่จะช่วยไม่ให้ล้มป่วย หรือจะกลายเป็นล้มป่วยหนักกว่าเดิมกันแน่นะ แต่เท่าที่ดูการเป็นลมสองครั้งนี้น่าจะเป็นการแสดงมากกว่า เพราะสีหน้ายังคงมีเลือดฝาดอยู่“ถ้าการเคยมีสามีและลูกคือตำหนิ แล้วแม่แน่ใจได้อย่างไรว่าผู้หญิงที่แม่คัดเลือกมาไม่เคยมีใครเข้ามาในชีวิตเลย” วาทีย้อนถาม ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกหรือนินทาผู้หญิง แต่เขากำลังพูดให้คนเป็นแม่มองเห็นภาพ เพราะแต่ละคนต่างก็มีประสบการณ์ชีวิตและอายุก็ไม่ใช่เด็กน้อย ต้องมีคนผ่านเข้ามาในชีวิตบ้างล่ะ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ใช่จะไม่เคย “ดังนั้นขอร้องล่ะครับอย่าตัดสินเธอจากเรื่องแค่นี้เลย” น้ำเสียงของวาทีอ่อนลงติดจะอ้อนวอนขอร้องเสียด้วยซ้ำ“แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สร้างภาพเพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากแกน่ะ”

ตอนที่ 20ฉันชอบเงิน หลังจากนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงสี่วันคุณหมอก็อนุญาตให้นายเปรมกลับบ้านได้ นั่นทำให้เขาดีใจมาก ๆ หลังจากที่บ่นอยากกลับบ้านเช้าเย็นทุกวัน ซึ่งวันที่จะออกมานั้นวาทีติดงานเลยให้คนมาเคลียร์ค่าพยาบาลให้ และในวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันหยุด ชายหนุ่มก็มาหาที่บ้านพร้อมกับผู้ช่วยพยาบาลมืออาชีพอีกหนึ่งคน “จะดีเหรอ ที่จะจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลประจำแบบนี้ คงแพงน่าดู มาเป็นเวลาก็ได้นะ” นางมินตราคุยกับว่าที่ลูกเขยอย่างเกรงใจ เมื่อวันนี้มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่ง “ไม่เป็นไรหรอกครับ จะได้มีคนช่วยดูแลตลอดไงครับ” “ขอบใจมากนะ ลำพังพวกเราดูแลกันเองก็งู ๆ ปลา ๆ ตามประสาแหละ” นางมินตรามองพยาบาลที่กำลังพูดคุยกับสามีถึงการปฏิบัติตัวระหว่างที่มาพักรักษาตัวต่อที่บ้าน รวมไปถึงการทำกายภาพบำบัด ที่เมื่อก่อนนางกับอ้อยก็ช่วยกันทำตามที่คุณหมอแนะนำ แต่ก็อย่างว่า พอเป็นคนกันเองสามีก็ไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไหร่ วันไหนขี้เกียจก็ไม่ทำ หรือบางวันทำยังไม่ครบเวลาเหนื่อยก็หยุดเสียอย่างนั้น ดังนั้นไม่แปลกเลยที่การเดินของนายเปรมไม่ได้มีก

“ว้าว มากันแล้ว” และก็เป็นเสียงของเรวันต์ที่ทักดังขึ้นมาก่อนใคร นั่นทำให้ทุกคนต่างหันมามองเป็นตาเดียว ยิ่งสร้างแรงกดดันให้มัตสยาไม่น้อย “พี่เรย์เป็นอีกหนึ่งคนที่คุณจะต้องตั้งรับกับการกัดแขวะของเขาตลอดเวลา และไม่ต้องไปใส่ใจกับคำพูดขวานผ่าซากของเขามากนักล่ะ” วาทีกระซิบเตือน “ค่ะ” มัตสยาสูดลมหายใจเข้าปอด “พร้อมค่ะ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นวาทีที่หยุดยืนที่หน้าประตูก็ยิ้มอย่างพอใจแล้วพาหญิงสาวกับลูกเดินเข้าไปข้างในทันที เมื่อไปถึงมัตสยาก็ยกมือไหว้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นอย่างนอบน้อม และสังเกตว่าแม้นางนิลมณีมีท่าทีไม่ค่อยพอใจนัก แต่นางก็ไม่ได้คิดจะหักหน้าเธอ มีการรับไหว้ปกติ แค่ไม่ถามไม่คุยเหมือนคนอื่น ๆ เท่านั้น “มาครบกันทุกคนแล้ว เราไปกินข้าวกันดีกว่านะ” เป็นนายวาทิตที่เอ่ยแล้วลุกขึ้นเดินนำทุกคนไปที่ห้องรับประทานอาหาร พร้อมกับประคองคนเป็นภรรยาไปด้วย “นายนี่สุดยอดจริง ๆ แต่งทีก็เอาให้คุ้มได้ทั้งเมียทั้งลูกเลยนะ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ลูกตัวเอง” คำพูดนั้นทำให้นายเวโรจน์หันมามองทั้งคนพูดและคนที่ถูกเอ่ยพาดพิงเล็กน้อย แ

“กินเยอะ ๆ นะคะของมีประโยชน์ทั้งนั้น” มัตสยาตักปลานึ่งใส่จานของคุณแม่มือใหม่และใส่จานของตัวเองพร้อมกับชวนกิน“ขอบคุณมากค่ะ” นันทิดาเลิกสนใจสามีและหันมาคุยกับมัตสยาไปกินไปต่อ“เจ้าเรย์มีลูกแล้ว เจ้าทีล่ะแต่งแล้วจะมีลูกเลยหรือเปล่า” นายเวโรจน์ถามหลานชายยิ้ม ๆ“ครับ” วาทีตอบแบบไม่ได้คิด แต่มัตสยาที่กำลังจะตักข้าวใส่ปากถึงกับชะงัก หันไปเลิกคิ้วมองเขา ว่าเรื่องนี้ควรปรึกษาเธอก่อนไหม แม้ตอนขอแต่งงานเขาจะบอกเหตุผลแล้วว่าแต่งทำไม แต่มันก็ต้องให้เธอเตรียมตัวเตรียมใจก่อนสิ อีกอย่างน้องของขวัญก็ยังไม่ทันขวบด้วยซ้ำ“ดี ๆ บ้านเราจะได้ครึกครื้น” นายเวโรจน์หัวเราะชอบใจ ก่อนจะหันไปถามว่าที่หลานสะใภ้ “แล้วหนูล่ะทำงานกับเจ้าทีเป็นยังไงบ้าง ดุไหม เครียดเลยล่ะสิ” ว่าแล้วก็หัวเราะ รู้ดีว่าเรื่องงานหลานชายนั้นเฉียบขาดและจริงจังมากขนาดไหน“แรก ๆ ก็มีบ้างค่ะ แต่พี่เลขาคนเก่าไกด์งานไว้ดีมากค่ะ เลยจัดการอะไร ๆ ได้ง่ายขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็มีโดนดุ โดนตำหนิบ่อย ๆ แต่ไม่ได้เครียดอะไรนะคะ เพราะเวลาดุคุณทีก็ไม่ได้ดุอย่างเดียวแต่ดุแล้วสอนด้วยค่ะ”“ตอนนี้เก่งแล้วครับ” วาทีเอ่ยเสริมและไม่ได้แกล้งชมแต่เป็นอย่างนั้นจริง

“ขอบคุณมากนะคะที่เมตตามัทกับลูก ถ้าพูดหรือทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรก็กราบขออภัยด้วยนะคะ” มัตสยายกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสองอีกครั้ง “ไม่หรอก ๆ” นายวาทิตโบกไม้โบกมือพลางหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจอะไร “เอาล่ะคุยกันตามสบายนะ ปู่ขอตัวไปสวดมนต์ก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วนายเวโรจน์ก็ลุกขึ้น รับไหว้มัตสยา ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องพระ แม้จะเพิ่งเย็น แต่เพราะคุณหมอสั่งไม่ให้นอนดึกดังนั้นจึงต้องรีบทำเวลา กว่าจะสวดมนต์นั่งสมาธิก็ใช้เวลานานพอสมควร “พ่อเองก็ขอไปคุยกับแม่แกหน่อยก็แล้วกัน ตามสบายนะ” “ครับ” “สวัสดีค่ะ” นายวาทิตรับไหว้ว่าที่ลูกสะใภ้ยื่นมือไปตบที่ไหล่กว้างของลูกชายเบา ๆ จากนั้นก็เดินผละขึ้นห้องนอนไปเช่นกัน และเมื่อได้อยู่กันตามลำพังมัตสยาจึงทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟาพร้อมกับถอนหายใจด้วยท่าทีอย่างคนหมดแรง “นึกว่าจะตายเสียแล้ว” “เท่าที่เห็น สภาพคุณไม่เหมือนคนที่ใกล้จะตายเลยสักนิด” วาทีแย้งเสียงกลั้วหัวเราะ เพราะตอนที่เข้ามาในบ้านเธอบอกว่ากลัว และตื่นเต้นมาก ๆ แต่เอาเข้าจริงกลับแสดงศักยภาพการเป็นเลขาฯ ออกมาได้เป็นอย่า