Semua Bab วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Bab 51 - Bab 60

ตอนที่ 14อวดรวยมัตสยาพาลูกสาวไปเล่นชมบรรยากาศดี ๆ สวย ๆ ของที่พัก กลับมาคิดว่าจะเตรียมตัวไปกินมื้อเที่ยง แต่ก่อนถึงเวลาหนูน้อยกลับนอนหลับทำให้มื้อเที่ยง ถูกเลื่อนออกไปเป็นชั่วโมง เธอเสนอให้วาทีสั่งของมากินแต่ชายหนุ่มกลับบอกว่าเขารอได้ อยากพาเธอกับลูกไปกินที่ร้านเอาบรรยากาศมากกว่า ดังนั้นเมื่อหนูน้อยตื่นมัตสยาก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมพร้อมออกไปกินข้าวข้างนอกทันที เพราะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเรื่องอาหารการกินจึงมีให้เลือกมากมายตั้งแต่ธรรมดาไปจนถึงระดับภัตตาคาร และตอนนี้วาทีก็พาเธอเดินเข้ามาในร้านระดับนั้น“บอสจะพามัทกับลูกมากินร้านหรูขนาดนี้เลยเหรอคะ” แม้จะเคยเข้าร้านอาหารหรูหราบ่อยครั้งตอนทำงาน แต่มัตสยาก็มักตื่นตาตื่นใจกับการตกแต่งที่อลังการของแต่ละร้านที่ได้ไป “ร้านหรูเหรอ ดูธรรมดาออก” วาทีบอกพลางกวาดสายตามองหาความหรูหราที่มัตสยาบอก “ธรรมดาสำหรับบอสน่ะสิคะ หรูดูดีออก ท่าทางจะแพง” ถึงจะไม่ได้เป็นคนจ่ายเงิน แต่ก็อดบ่นไม่ได้ “ทำอย่างกับไม่เคยเข้าร้านหรู ๆ แพง ๆ ผมพาไปบ่อยจะตายยังไม่ชินอีกเหรอ” วาทีหันมากดยิ้มแล้วเดินนำหญิงสาวเข้าไ

“อยากได้คนหล่อและรวยอย่างลุงเป็นพ่อไหม” วาทียกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าหยอกล้อ ซึ่งหนูน้อยเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มและพยักหน้าตาม นั่นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ “น่ะ เห็นด้วยแล้วหนึ่ง น่ารักมากลูก เดี๋ยวมีของสัมมนาคุณอย่างงาม” พูดจบก็ตักข้าวใส่ปากซึ่งเป็นของสัมมนาคุณที่หาได้ในตอนนี้ “บอสจะเล่นอย่างนี้ไม่ได้นะคะ ยัยหนูแค่เห็นบอสพยักหน้าให้ก็เลยแค่เลียนแบบเท่านั้นเอง” มัตสยาแย้งขณะยกมือเช็ดปากตัวเอง “เหรอ...” วาทีลากเสียงยาว หันมามองมัตสยาแวบเดียวเท่านั้นก่อนจะหันไปสนใจเด็กน้อย แล้วแบมือไปตรงหน้า “เราตกลงกันแล้วนะ ไฮไฟท์กันหน่อย” พูดยังไม่ทันจะจบหนูน้อยก็ยกมือตีมือใหญ่ที่แบอยู่ตรงหน้าไปแบบรัว ๆ “ดีมาก เดี๋ยวโตขึ้นจะซื้อแลมโบกีนี่ให้ขับเล่นสักคันสองคัน” มัตสยาถอนหายใจ กลอกตามองคนรวย ที่เขาบอกว่าไม่เคยอวดรวยเพราะเขารวยจริงแล้วส่ายหน้า อย่างไม่รู้จะพูดอะไร “มองอย่างนั้นหมายความว่ายังไงครับ” “เอาที่สบายใจบอสเลยค่ะ” มัตสยาบอกแล้วหันมาสนใจกินข้าวของตัวเองต่อให้อิ่มจะได้ไปดูแลลูก วาทีจะได้มากินข้าวบ้าง เพราะก่อนหน้าเธอเห็นเขากินไปได้ไม

ตอนที่ 15ที่ปรึกษาดีมีชัยไปกว่าครึ่งหลังจากออกไปเดินเล่น และกินมื้อเย็นเสร็จ มัตสยาก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูกสาวและตัวเอง หนูน้อยที่ตะลอนทัวร์ทั้งวันก็เหนื่อยหาวแล้วหาวอีก นอนดื่มนมไม่นานก็หลับ หญิงสาวก้มหอมแก้มยุ้ย ๆ ของลูกสาวแล้วเดินออกไปหาวาทีที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ เธอรอจนเขาวางสายจึงเข้าไปหา “มีอะไรให้ช่วยไหมคะ” ที่ถามอย่างนี้ เพราะเธอเป็นเลขาฯ เรื่องงานเธอช่วยได้แน่นอน และอีกอย่างตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่วาทียึดตารางงานและมือถือที่ใช้สำหรับติดต่อเรื่องงานไปไว้เสียเอง ดังนั้นใครโทรมานัดอะไรในช่วงนี้เขาจะเป็นคนพูดคุยเองทั้งหมด “วันนี้วันหยุดนะ คุณไปนอนกับลูกเถอะ ตรงนี้ผมจัดการเองได้” เมื่อเห็นว่าเลขาฯ คนสวยที่ตอนนี้เขาอยากให้เป็นมากกว่าเลขาฯ ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน วาทีจึงเงยหน้าขึ้นมองยิ้ม ๆ ลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปรั้งท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้แล้วกดจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นเนิ่นนานจนพอใจจึงยอมผละออกอย่างอ้อยอิ่ง “ที่ไม่ยอมไปเพราะอยากได้จูบราตรีสวัสดิ์นี้ใช่ไหม” วาทียิ้มชิดริมฝีปากพร้อมกับหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นสีหน้าที่แดงก่ำชวนเคลิบเคลิ้มของหญิงส

“ผมจะรอ และเจอกันพรุ่งนี้ที่ทำงานนะครับ” “ค่ะ” มัตสยาพยักหน้าพลางอมยิ้ม เมื่อชายหนุ่มเดินไปบอกลาพ่อแม่ของเธอ ก็ก้มหน้ามองนิ้วชี้กับนิ้วกลางที่เพิ่งถูกสัมผัสและบังคับให้ทำเป็นรูปหัวใจเมื่อครู่ แล้วงอมันกลับเข้าไปพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ น่ารัก... “ผมลานะครับ ไว้ผมจะมาเยี่ยมใหม่” “จ้า” ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้สูงวัยรวมไปถึงพี่เลี้ยงของน้องของขวัญแล้วเดินผละออกมา พูดกับมัตสยาที่กำลังเก็บข้าวของ “ไว้เจอกันครับ”“ค่ะ ขอบคุณที่พาไปเที่ยวนะคะ”วาทีพยักหน้าพลางกดยิ้มยกมือขึ้นโยกศีรษะของมัตสยาเบา ๆ แล้วเดินผละออกไปเมื่อได้ยินเสียงรถวิ่งออกจากบ้าน นางมินตราก็เดินตรงรี่มาหาลูกสาว “ไปเที่ยวคราวนี้มีอะไรดี ๆ หรือเปล่า”“ก็ได้เที่ยวมากกว่าทำงานไงคะ แถมที่พักสวยมาก ทะเลก็สวย หาดทรายก็ขาวสวยมาก ๆ เลยค่ะ ไว้คราวหน้ามัทจะพาทุกคนไปเที่ยวนะคะ”“แต่บรรยากาศระหว่างแกกับเจ้านายต่างกับทุกครั้งเลยนะ” นางมินตราจับสังเกตและไม่รู้นางคิดไปเองหรือเปล่า เพราะเท่าที่เห็นวันนี้บรรยากาศมันคล้ายคนรักมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง“คงเพราะสนิทกันมากขึ้นแหละค่ะ มั

“อะไร ใครคือหมาวัด อย่าประเมินค่าตัวเองต่ำขนาดนั้นสิ” ญารินดาบอกอย่างไม่ชอบใจ “แต่ฐานะเราต่างกันมากเลยนะแก” ยิ่งถ้าเอาไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงที่เข้ามาวน ๆ เวียน ๆ ในชีวิตของชายหนุ่มแล้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเองตัวหดลงตัวเท่ามด “ฉันกับพี่แดนล่ะไม่ต่างเหรอ” ญารินดาเว้นช่วงให้เพื่อนได้คิด ก่อนจะพูดต่อ “ถึงเราจะไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่เราก็ไม่ได้นั่งงอมืองอตีนขอใครกินนี่ใช่ไหม ทำงานหาเงินเหมือนกัน ถ้าเป็นในกรณีของแกนี่คือ เรียกว่าผัวเมียช่วยกันทำมาหากินได้เลยนะ ท่านประธานกับเลขา ต่างคนต่างช่วยกันทำงาน ไม่ได้มาเป็นชาวเกาะ เอาจริง ๆ ถึงไม่มีผัวเราก็เลี้ยงตัวเองได้ ดังนั้นมั่นใจในความเก่งของตัวเองหน่อย เชื่อฉัน แกสวย แกเก่ง แกเริด แกคือผู้หญิงที่คู่ควรกับคุณทีแน่นอน” ญารินดาโอบกอดกระชับอย่างต้องการให้กำลังใจและปลุกพลังแห่งความเชื่อมั่นที่หดหายลงไปเยอะให้กับมัตสยา “จริงเหรอ”“ล้านเปอร์เซ็นต์ มั่นใจในตัวเองหน่อย คุณทีเขายังเชื่อมั่นจนกล้าขอแกแต่งงานเลย ทำแกจะไม่เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยล่ะ” ญารินดาทำท่าทางฮึกเหิม “พวกเราเพิ่งรู้จักกันไม่นานเลยนะ แต่งไป