All Chapters of วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 91 - Chapter 100

“เพื่อนคนไหนครับ” เรวันต์ถามพลางขมวดคิ้ว เพราะตั้งแต่นันทิดาแต่งงานกับเขามาอีกฝ่ายคบกับเพื่อนน้อยมาก แถมไม่ค่อยชอบออกไปไหน อยู่แต่กับบ้าน ซึ่งข้อนี้ว่าเป็นข้อดีสำหรับคนอย่างเขาเอามาก ๆ “เมียเจ้าทีน่ะ” “เมียไอ้ที!” เรวันต์อุทานเสียงหลง ไม่คิดว่าภรรยาจะยังคงติดต่อกับมัตสยา เขาชักสีหน้าไม่พอใจก่อนจะบ่น “บอกหลายทีแล้วนะว่าอย่าไปคบผู้หญิงแบบนั้น พูดไม่ฟังกันเลย” “แล้วทีแกล่ะ เมียพูดอะไรเคยฟังหรือเปล่า” นายวิทยาแย้ง มองลูกชายที่ไม่ได้มีท่าทีสำนึกเลยแม้แต่น้อยแล้วบ่นต่อ “เรื่องของแกกับเขาคิดสิว่าอะไรร้ายแรงกว่ากัน สักวันเถอะถ้าเขาทนไม่ได้ จะสมน้ำหน้าให้” “ผมลูกพ่อนะครับ” เรวันต์โอดครวญ “ลูกนิสัยแบบแกมันก็สมควรไหมล่ะ” นายวิทยาถอนหายใจวางช้อนยกน้ำในแก้วขึ้นดื่มแล้วลุกขึ้น “พ่อจะไปไหนล่ะครับ” “อิ่มแล้วจะออกไปข้างนอกหน่อย” นายวิทยาบอกก่อนจะเดินผละออกไปพร้อมกับตะโกนเรียกคนขับรถ ในขณะที่เรวันต์ตอนนี้นั่งหัวโด่อยู่คนเดียวในห้องรับประทานอาหาร หันซ้ายหันขวาพร้อมกับบ่น “อ้าว ให้ผมอยู่บ้านคนเดียวเนี่ยนะ” แ

“อื้อ” นางนิลมณีรับไหว้พร้อมกับครางรับสั้น ๆ ก่อนจะหันไปมองหนูน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของลูกสะใภ้ที่กำลังส่งยิ้มให้นาง “จะไปไหนกัน” “พอดีแนนมีเรื่องจะปรึกษาคุณมัทน่ะค่ะ” นันทิดารีบออกตัวอย่างรู้สึกเกรงใจ ซึ่งนางก็ทำแค่พยักหน้ารับก่อนจะหันไปพูดกับมัตสยา “เอามาสิจะดูแลให้ เอาไปด้วยเกะกะเปล่า ๆ” นางอาสาอย่างเป็นห่วง แม้พื้นที่ด้านหลังจะกว้างแต่ก็มีพื้นต่างระดับเยอะพอสมควร ไม่เหมาะสำหรับเด็กที่กำลังซน “เอ่อ...” มัตสยาออกอาการลังเลทว่าลูกสาวของเธอกลับไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแค่ผู้สูงวัยยื่นมือมาหาก็ไปในทันที “งั้นฝากด้วยนะคะ ตอนนี้คุณทีคุยโทรศัพท์อยู่ค่ะ” “อื้อ” นางรับคำแค่นั้นก็เดินอุ้มหนูน้อยผละออกไปทันที โดยมีสายตาสงสัยระคนแปลกใจของนันทิดามองตามหลังไป “ดูเหมือนไม่เต็มใจแต่ก็เต็มใจยังไงก็ไม่รู้นะคะ” เธอบอกความรู้สึกเมื่อเห็นสีหน้าและคำพูดซึ่งมันค่อนข้างสวนทางกับการกระทำของนางนิลมณี “คุณมณีเขาไม่ค่อยชอบฉันเท่าไหร่น่ะค่ะ” มัตสยาบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินนำไปที่โซฟาแล้วผายมือเชิญให้อีกฝ่ายเลือกที่นั่งได้ตามใจ “แล้วให้ดูย

ทำงานจริง ๆ ด้วย“ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะไม่มีงานเร่งด่วนอะไรนี่คะ ปกติบอสขนงานมาทำที่บ้านอย่างนี้ประจำหรือไง”วาทีส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วดึงคนเป็นภรรยาลงมานั่งตัก ก่อนจะทำงานต่อหน้าตาเฉย “เปล่าหรอก แค่รู้สึกอารมณ์ดีเลยเขามาเคลียร์งานที่ค้างให้เสร็จ”“แปลกคน อารมณ์ดีเลยมาทำงานบอสนี่เสพติดการทำงานเกินไปแล้วนะคะ แล้วจะทำงานงั้นมัทกลับไปนอนก่อนดีกว่า” มัตสยาบอกก่อนจะลุกแต่วาทีกลับดึงเธอกลับไปนั่งที่เดิม “ไม่เอา อยู่แบบนี้แหละ”“เกะกะบอสเปล่า ๆ” มัตสยามองสภาพตัวเองที่นั่งอยู่บนตักโดยที่มีแขนสองข้างของสามีโอบผ่านเพื่อทำงานหน้าคอมพิวเตอร์“ไม่เลย ดีออก” วาทีบอกก่อนจะก้มลงหอมคนเป็นภรรยาไปหนึ่งฟอดแล้วยิ้ม ซบหน้าที่ไหล่คลอเคลียไปทำงานไป“บอสนี่จริง ๆ เลย อยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงยังจะอ้อนอีกไม่เบื่อหรือไงคะ” มัตสยาถามยิ้ม ๆ ใช้มือเล่นกลุ่มผมสีดำฆ่าเวลา“ผมทำแบบนี้ได้เฉพาะที่บ้านนะ ที่บริษัทอยู่ด้วยกันก็จริง แต่พวกเราสองคนทำแต่งานนะ แทบจะไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย” วาทีทำหน้าเซ็ง ๆ ใครจะรู้ว่าพอเอาเข้าจริง ๆ ตอนอยู่บริษัทเขากับมัตสยาแทบจะไม่ต่างกับเมื่อก่อนเลย“ก็ที่ทำงานก็ต้องทำงานสิคะ” มัตสยาเ

ตอนที่ 26กิจกรรมครอบครัว เมื่อมาถึงสวนสัตว์แดนไทก็ไปจัดการเรื่องการซื้อบัตรจากนั้นก็ขับรถเข้าไปในส่วนของสวนสัตว์เปิด ที่แม้จะมีรถบัสของทางสวนแต่ถึงอย่างนั้นใครสะดวกรถส่วนตัวก็ขับเข้าไปได้แต่ต้องขับช้า ๆ และระมัดระวังบรรดาสัตว์ทั้งหลายที่เป็นเจ้าถิ่นและมีสิทธิพิเศษบนท้องถนนในที่สวนแห่งนี้ อีกทั้งถ้าเป็นรถส่วนตัวก็จะสะดวกตรงที่อยากจอดดูหรือถ่ายภาพนานแค่ไหนก็ได้ ซึ่งตรงนี้สองสาวและเด็ก ๆ ชอบมาก ๆ เพราะบรรยากาศภายนอกตัวรถราวกับอยู่ในป่าอย่างไงอย่างงั้น รวมถึงสัตว์น้อยใหญ่เดินกันให้ควัก น้องนาเดียร์ที่รู้ความแล้วถึงกับตาโตและครางออกมาออกมาอย่างตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นพวกมัน ในขณะที่น้องของขวัญที่พอจะรู้ความบ้างไม่รู้ความบ้างเวลาเห็นก็จะออกอาการตื่นเต้นและตบกระจกรถตลอดเวลา หลังจากขับรถชมวิวและสัตว์ต่าง ๆ จนคุณแม่และคุณลูกพอใจ คุณพ่อทั้งสองก็พามาเดินดูสัตว์อีกโซนที่สามารถให้อาหารได้ รวมถึงมีโชว์น่ารัก ๆ ให้ได้ชมเป็นรอบ ๆ ด้วยความที่มาไว ทำให้ได้ดูโชว์ครบเกือบทุกโชว์ เมื่อพอใจก็ไปดูโซนอื่น ๆ ที่มีทั้งการนั่งล่องเรือที่ให้ความรู้สึกว่ากำลังอยู่ท่ามกลางป่าแอมะซอนอะไร

“ค่ะ เริ่มเดินได้เองแล้วแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นค่ะ” ถึงจะแค่นั้นแต่พ่อกับแม่ของเธอก็ตื่นเต้นดีใจมาก อารมณ์ประมาณลูกน้อยที่หัดตั้งไข่มานานหลายเดือนแล้วเพิ่งเดินก้าวแรกได้ “แต่มันก็เป็นสัญญาณที่ดีแหละ เอ้อ ลืมบอกอาทิตย์หน้าเพื่อนสนิทผมคนหนึ่งจะกลับมาจากต่างประเทศ เดี๋ยวผมจะพามาแนะนำให้คุณรู้จัก” วาทีบอกอย่างเพิ่งนึกขึ้นมาได้ คุยแค่กับแดนไทแต่ก็ยังไม่ได้คุยกับภรรยา “ผู้หญิงผู้ชายคะ” “อือ...ตอนนี้น่าจะเป็นผู้หญิงเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วมั้งเหลือแค่คำนำหน้าที่บัตรประชาชนเท่านั้น” วาทียักคิ้วให้พลางขำ ๆ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจระคนแปลกใจของคนเป็นภรรยา “นี่คุณมีเพื่อนสนิทเป็นสาวสองด้วยเหรอคะเนี่ย” “ทำไมแปลกเหรอ” วาทีถามกลับเสียงกลั้วหัวเราะ “เปล่าค่ะ แค่คิดไม่ถึงแค่นั้นเอง” มัตสยายังคิดภาพไม่ออกว่าคนที่ดูนิ่ง ๆ ขรึม ๆ อย่างวาทีไปอยู่กับสาวประเภทสองที่ส่วนมากจะออกแนวสนุกสนานมันจะเป็นยังไง หรือจริง ๆ เพื่อนเขาอาจจะเรียบร้อยก็ได้ “ไม่ใช่ผมคนเดียวซะหน่อยในกลุ่มยังมีไอ้แดนอีกคน” “เซอร์ไพรส์ห